PaddyLand (TM)

GayFish !

2011-05-23T15:40:00.001+02:00

Από το επεισόδιο “Fish Sticks” του εξαιρετικού SouthPark.

Η αλλάζουμε ή βουλιάζουμε...

2011-04-04T13:08:00.003+02:00

Dry County (Part II)

2009-12-03T11:40:00.005+02:00

Ήταν μια τυπική μέρα στην πόλη όπως όλες οι άλλες. Είχε αρχίσει να σουρουπώνει και ο ουρανός είχε βαφτεί με το χρώμα του αίματος ενώ η άμμος ασήμιζε καθώς οι τελευταίες ακτίνες του ήλιου χάιδευαν τον δρόμο. Οι περισσότεροι από εμάς είχαν μαζευτεί στο σαλούν του Φλάναγκαν για να διώξουμε την κούραση της ημέρας με μια κρύα μπύρα. Όλοι μας είχαμε το γνωστό απογοητευμένο ύφος γιατί οι πηγές είχαν πια στερέψει και έβγαζαν περισσότερη άμμο παρά πετρέλαιο. Εγώ καθόμουν σε ένα τραπέζι μαζί με τον Αρτ και τον Νικ. Πρέπει να είμαστε τουλάχιστον τριάντα άτομα στο σαλούν και η ζέστη ήταν όπως πάντα αποπνικτική. Αυτό είχε εμπνεύσει τον Αρτ να σχεδιάζει στις χαρτοπετσέτες του τραπεζιού μια ακατάληπτη συσκευή που σύμφωνα με αυτόν θα την τροφοδοτούσες με παγάκια και θα δημιουργούσε ρεύματα ψυχρού αέρα για να δροσίζονται οι άνθρωποι που θα ήταν κοντά της. Ενώ συζητούσε ζωηρά με τον Νικ και εγώ πάσχιζα να κατανοήσω τι έλεγε ένα τέτοιο κύμα ψυχρού αέρα χάιδεψε απότομα τον αριστερό μου ώμο. Γύρισα απορημένος το κεφάλι μου αλλά δεν υπήρχε τίποτα πίσω μου. Ταυτόχρονα άκουσα ένα σιγανό «χαααας» ακριβώς μέσα στο κεφάλι μου. Πετάχτηκα όρθιος. Οι περισσότεροι γύρισαν να με κοιτάξουν αλλά η ματιά μου «κλείδωσε» με τον Φιλ που με παρατηρούσε εδώ και ώρα με αμείωτο ενδιαφέρον. Τώρα πια είχα ανατριχιάσει ολόκληρος και άρχισα να τρέμω. Ο Φιλ, σαν να ήξερε τι μου συμβαίνει έκλεισε ήρεμα και τα δυο του μάτια και τα ξανάνοιξε καθησυχαστικά. Ο Αρτ μου έπιασε το χέρι. «Παραφάγαμε νάτσος;» με ρώτησε με ένα πονηρό χαμόγελο. «Μάλλον» του απάντησα εγώ που άδραξα την ευκαιρία και ξεκίνησα προς τα έξω με σκοπό να ρίξω λίγο νερό στο πρόσωπό μου για να σταματήσω το τρέμουλο. Η τουαλέτα του Φλάναγκαν ήταν στο πίσω μέρος του σαλούν. Καθώς έσπρωχνα τις δίφυλλες πόρτες της εισόδου γύρισα το κεφάλι μου και είδα τον Φιλ να είναι ακόμα καρφωμένος πάνω μου. Δίπλα του ο Βικ χάραζε με ένα τεράστιο μαχαίρι ακατάληπτα σχήματα πάνω στο τραπέζι.

Όταν βρέθηκα έξω, έκανα δυο βήματα και μετά γονάτισα. Τα πόδια μου έτρεμαν. Έμεινα για λίγο σκυμμένος κοιτάζοντας το ταλαιπωρημένο ξύλο του πατώματος και πάνω που άρχισα να ανακτώ τις δυνάμεις μου το ξανάκουσα:

Χααααααςςς

Ήταν σαν τον θόρυβο που κάνει ο άνεμος όταν μπαίνει από μια στενή χαραμάδα, μόνο που δεν ήταν ο άνεμος ήταν μια προειδοποιητική σειρήνα, και δεν υπήρχε στενή χαραμάδα, ήταν το κεφάλι μου. Ενστικτωδώς σήκωσα το βλέμμα μου και τότε τους είδα.

Πέντε καβαλάρηδες ντυμένοι στα μαύρα πάνω σε άλογα κάλπαζαν ήρεμα στον κεντρικό δρόμο της πόλης. Της πόλης μου. Ήταν αρκετά μακριά ακόμα για να μην μπορώ να ξεχωρίσω πρόσωπα αλλά όλο μου το είναι ούρλιαζε πως έρχονται φασαρίες. Σηκώθηκα τρεκλίζοντας και το χέρι μου κατέβηκε ενστικτωδώς στο ασημί περίστροφο που ήταν περασμένο στη ζώνη μου. Δώρο του Αρτ για τα τριακοστά τρίτα γενέθλιά μου, όταν μου το είχε δώσει θυμάμαι είχε γίνει μεγάλος καυγάς στο σπίτι για να το κρατήσω. «Δεν νομίζω να χρειαστεί να σημαδέψεις ποτέ κανένα με αυτό, αλλά κάθε όμπρε που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να έχει ένα περίστροφο, και αφού θα το έχεις για μόστρα, ας είναι τουλάχιστον μουράτο». Έσφιξα την λαβή του όπλου με το δεξί μου χέρι. Δεν είχα πυροβολήσει ποτέ μου, ούτε καν για προπόνηση. Με τα νεύρα τεταμένα έκανα στροφή και ξαναμπήκα στο σαλούν. «Αρτ» είπα. «Προβλήματα». Ο Αρτ έμεινε με το μολύβι στον αέρα να με κοιτάει απορημένος. Εντωμεταξύ οι καβαλάρηδες είχαν φτάσει στην πόρτα μας και πολλοί τους χάζευαν καθώς έδεναν τα άλογά τους έξω από την αριστερή ποτίστρα. Δεν ξέρω ποιος το είπε πρώτος αλλά η λέξη εξαπλώθηκε από στόμα σε στόμα σαν πυρκαγιά σε ξεραμένα χόρτα: «Ο Τζόνστον».

Ο Τζόνστον και η συμμορία του ήταν γνωστοί σε ολόκληρο το γουεστ και ακόμα παραπέρα. Από τους πιο αιμοσταγείς κακοποιούς, επικηρυγμένος σε όλες σχεδόν τις πολιτείες. Όσοι είχαν προσπαθήσει να τον σταματήσουν αυτή τη στιγμή βρίσκονταν κοντά στο Θεό του Νικ ή τους χώνευαν ακόμα τα όρνια στην έρημο (κατά την δική μου εκδοχή). Όταν οι πέντε έσπρωξαν την πόρτα και μπήκαν μέσα επικράτησε απόλυτη σιγή. Ο Τζόνστον ήταν μπροστά και –ουρανοί- ήταν ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ. Πρέπει να ήταν πάνω από δύο μέτρα, τριχωτός, αξύριστος και με δύο αεικίνητα μάτια σαν κάρβουνα. Στάθηκε στη μέση του σαλούν δίνοντας χρόνο σε όλους μας να τον μετρήσουμε με το βλέμμα, ενώ τα τέσσερα αποβράσματα που είχε μαζί του μας κοιτούσαν καχύποπτα. Πρέπει να πέρασε σχεδόν ένα ολόκληρο λεπτό όταν ο Τζόνστον αποφάσισε να μιλήσει πρώτος. «Όλοι ξέρετε ποιος είμαι. Εγώ και τα παλικάρια μου είμαστε περαστικοί και δεν επιθυμούμε φασαρίες. Θέλουμε απλά να ξαποστάσουμε για λίγες μέρες γιατί έχουμε μεγάλο ταξίδι μπροστά μας. Δεν έχουμε σκοπό να ληστέψουμε κανέναν και ειλικρινά δεν νομίζω ότι αυτή η πόλη έχει τίποτα που να αξίζει τον κόπο. Θα σας συμβούλευα λοιπόν να κοιτάξετε τις δουλειές σας και να σας βγουν από το μυαλό ιδέες για κάποια παχυλή αμοιβή από τους ομοσπονδιακούς. Είμαστε εντάξει;»

Κανείς δεν απάντησε αλλά σχεδόν όλοι ξεφύσησαν ανακουφισμένοι. Δεν είμαστε ήρωες –τουλάχιστον αυτό πίστευα μέχρι εκείνη τη στιγμή- και δεν επιθυμούσαμε φασαρίες. Η παρουσία του Τζόνστον στην πόλη ήταν δυσάρεστη αλλά αν σε λίγες μέρες έφευγε όπως έλεγε αρκούσε να είμαστε προσεκτικοί και να μην προκαλούμε καταστάσεις και σύντομα θα ξαναγυρνούσαμε στην ρουτίνα μας. Έξαφνα το σαλούν ξαναγέμισε ήχους. Η παρέα δίπλα μας συνέχισε να παίζει χαρτιά, ο Αρτ να σχεδιάζει το μηχάνημά του και ο Βικ να χαράζει το τραπέζι. Εγώ ένιωθα ακόμα εξαιρετικά άβολα, αλλά χαλάρωσα στην καρέκλα μου και σήκωσα το μπουκάλι της μπύρας στο πρόσωπό μου εξακολουθώντας να κοιτάζω προς την μεριά τους. Ο Τζόνστον προχώρησε προς το μπαρ και ζήτησε κάτι από τον Φλάναγκαν, ο οποίος εξαφανίστηκε στο βάθος για λίγο και επέστρεψε με πέντε ποτήρια. Ο Τζόνστον και η παρέα του πήραν από ένα και αναζήτησαν με το βλέμμα χώρο για να καθίσουν. Το μόνο τραπέζι που είχε μόνο δύο άτομα ήταν αυτό του γερο-Φιλ, δίπλα ακριβώς από το μπαρ. Οι πέντε στάθηκαν ακριβώς από πάνω τους. «Γέρο!», είπε ο Τζόνστον. «Θα σε πείραζε να μας αδειάσεις τη γωνιά;». Πριν προλάβει να απαντήσει πετάχτηκα όρθιος. «Φιλ! Έλα εδώ μαζί μας» είπα παρακαλετά. Ο Φιλ σήκωσε τα μάτια του το ίδιο ήρεμα όπως πάντα και απάντησε «Φυσικά γιε μου. Βικ, σήκω». Ο Βικ σταμάτησε να σκαλίζει το τραπέζι και σηκώθηκε όρθιος ενώ παρατήρησα ότι το πάνω χείλος του ήταν ανασηκωμένο και αποκάλυπτε λίγο από τους κυνόδοντές του. Ο Φιλ τον έπιασε καθησυχαστικά από τον ώμο και τον οδήγησε προς το τραπέζι μας. Δεν είχαν φτάσει στα μισά της διαδρομής όταν ο Τζόνστον ξαναμίλησε: «Και τι στο διάολο είναι αυτό;» Το χέρι του περνούσε πάνω από το σχέδιο του Βικ στο τραπέζι που έμοιαζε με ένα ελάφι που από το στόμα του ξεκινούσε ένα στριφογυριστό βέλος και κατέληγε στο στομάχι του. Ο Βικ σταμάτησε και ψέλλισε με δυσκολία «Είναι ένα γκόπαν. Προστατεύει από τα κακά πνεύματα» Το ειρωνικό χαμόγελο που απλώθηκε στο πρόσωπο του Τζόνστον ήταν πέρα για πέρα σατανικό. «Ινδιάνοι...», είπε, «Πόσο γκόπανος πρέπει να είναι κανείς για να πιστεύει ακόμα σε αυτές τις αηδίες.» Το σχόλιό του ακολούθησαν βροντερά γέλια από την παρέα του. Όταν έκατσαν κάτω, και ο Φιλ με τον Βικ ήρθαν σε εμάς αναστέναξα με ανακούφιση. Άλλη μια δοκιμασία είχε περάσει. Οι τύποι ήταν επικίνδυνοι όσο και οι ασταθείς δυναμίτες που έφτιαχνε ο Αρτ με νιτρογλυκερίνη. Έπρεπε να προσέξουμε πολύ πως θα τους χειριστούμε. Το ένστικτό μου φώναζε να φύγουμε μέσα από το σαλούν όσο το δυνατό γρηγορότερα. «Αρτ, Νικ. Πάμε να φύγουμε;» ρώτησα παρακλητικά. Και τότε κάτι μου έσφιξε δυνατά το αριστερό χέρι. Τα νεύρα μου ήταν τόσο τεντωμένα που σχεδόν πετάχτηκα όρθιος. Κοίταξα κάτω και συνειδητοποίησα ότι με είχε αρπάξει ο Φιλ, ο οποίος μου είπε σχεδόν μέσα από τα δόντια του. «Όχι ακόμα γιε μου. Σε χρειαζόμαστε απόψε». Αν μου είχε πει ότι σκοπεύουν να με αλείψουν με πίσσα και πούπουλα και να με πετάξουν σε ένα φαράγγι θα είχα τρομάξει λιγότερο. Παρόλα αυτά βολεύτηκα καλύτερα στην καρέκλα μου και ένευσα συγκαταβατικά στον Φιλ.

Πέρασε έτσι ακόμα μία ώρα. Δεν ξέρω για τους υπόλοιπους αλλά εγώ ήμουν διαρκώς σε επιφυλακή. Η ματιά μου ταξίδευε συνεχώς προς την μεριά του Τζόνστον και της παρέας του οι οποίοι προφανώς τα είχαν πιει σε χρόνο «ΝτεΤέ» που έλεγε και ο Αρτ και που από όσο μου είχε εξηγήσει σήμαινε «πολύ γρήγορα». Σήκωναν τα τεράστια ποτήρια του λίτρου με την μπύρα και τα χτυπούσαν πάνω στο σχέδιο του Βικ και πείραζαν ο ένας τον άλλον λέγοντας «Ρε συ σταμάτα να γκοπανάς την μπύρα σου!» και διάφορα άλλα χαριτωμένα. Ο κόσμος είχε αραιώσει αισθητά φυσικά –όλοι οι γενναίοι συμπολίτες της Dream Gulch είχαν κρυφτεί στα σπίτια τους και για πρώτη φορά μάλλον είχαν διπλοκλειδώσει κιόλας. Πάνω που σκεφτόμουν ότι ίσως θα έπρεπε και εμείς σιγά-σιγά να πηγαίνουμε, ο Τζόνστον σηκώθηκε και πήγε προς το μπαρ. «Χάουντι και πάλι» είπε. «Χάουντι» απάντησε ο Φλάναγκαν. «Εγώ και τα παλικάρια μου χρειαζόμαστε ένα μέρος να μείνουμε απόψε. Ελπίζω να έχεις ελεύθερα δωμάτια εδώ.» Ο Φλάναγκαν είπε απρόθυμα πως είχε. Ελάχιστοι ξένοι ερχόντουσαν στην πόλη μας και το σαλούν είχε έξι δωμάτια διαθέσιμα. Ο Τζόνστον πήρε τα κλειδιά των δωματίων και μετά έκανε την ερώτηση που ξεκίνησε τον αφανισμό της πόλης: «Τα αγόρια μου θέλουν επίσης και να διασκεδάσουν –αν καταλαβαίνεις τι εννοώ». Ο Φλάναγκαν χλόμιασε. Δεν νομίζω να τον είχα ξαναδεί να χλομιάζει ποτέ. Ο Μπράιαν Φλάναγκαν ήταν από τους πιο χαρούμενους μπάρμεν που ήξερα, πάντα έκανε σόου όταν σου σέρβιρε ποτά πετώντας τα μπουκάλια στον αέρα και πιάνοντάς τα πίσω από την πλάτη του. «Δεν έχουμε γυναίκες εδώ» είπε άβολα. «Μπορείς να πας στο Βέγκας Σίτυ για να βρεις αυτό που ζητάς». Η απάντηση δεν άρεσε σε κανέναν από τους πέντε. Παρόλα αυτά ο Τζόνστον συνέχισε να χαμογελάει. Γύρισε προς τα εμάς και είπε με βροντερή φωνή «Μα τι άχρηστη πόλη έχετε στήσει τελοσπάντων αν δεν έχετε ούτε ένα σπίτι για ΑΝΤΡΕΣ;» Εγώ τον κοιτούσα σαν υπνωτισμένος. Δεν μπορούσα να εξηγήσω το πώς αλλά για τρίτη φορά μέσα στην μέρα είχα παραλύσει. Οι υπόλοιποι στριφογύριζαν στις καρέκλες τους ανήσυχα. «Αυτό το σαλούν είναι μπουρδέλο έτσι και αλλοιώς..» συνέχισε ο Τζόνστον. «Που είναι λοιπόν οι πούτας του;» Από τα νεύρα του κλώτσησε μια καρέκλα η οποία εκτοξεύτηκε πάνω στο πιάνο που υπήρχε στη γωνία του δωματίου. Ακούστηκε ένα ηχηρό «σπρόινγκ» που ακόμα δεν ξέρω αν προερχόταν από το πιάνο η από τα νεύρα μας που έσπαγαν. Καθώς η έκρηξη θυμού του Τζόνστον κόπαζε και τα δύο από τα τέσσερα μούτρα ανέβαιναν τις σκάλες για να πάνε στα δωμάτιά τους χαχανίζοντας, το ξανάκουσα:

Χαααααςςςςςςςς

Την ίδια ακριβώς στιγμή η κόρη του Μπράιαν προφανώς παρακινούμενη από τον θόρυβο εμφανίστηκε στο κατώφλι της πόρτας της κουζίνας. «Πάπι είσαι καλά;» ρώτησε. Ο Τζόνστον γύρισε και την κοίταξε όπως κοιτάζουν τα κογιότ τα γέρικα βουβάλια. Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή ήξερα ότι όλα θα πάνε στραβά.

Ο Τζόνστον γρύλισε θριαμβευτικά «Βρε βρε… Κοίτα που τελικά κάτι έχει να προσφέρει αυτή η πόλη» και κινήθηκε προς την Σάρα που είχε ήδη κρυφτεί πίσω από τον εξίσου μικρόσωμο πατέρα της. Ταυτόχρονα ο Φιλ πετάχτηκε όρθιος έχοντας τα χέρια του σηκωμένα πάνω από το κεφάλι του. «Ήρεμα γιε μου. Άκουσε με μισό λεπτό» είπε με σταθερή φωνή. Οι τέσσερις άντρες, δύο στη σκάλα και δύο στο τραπέζι είχαν ήδη τραβήξει τα όπλα τους. Ο Τζόνστον ύψωσε το ανάστημά του μπροστά στον γέρο-Φιλ. Ασυναίσθητα θυμήθηκα τις ιστορίες που έλεγε ο Νικ για τον Δαυίδ και τον Γολιάθ. «Τι θες γέρο;» ρώτησε επιτακτικά. Ο Φιλ δεν πτοήθηκε. «Είμαι ο πιο παλιός στην πόλη. Την είδα να γεννιέται μπροστά μου και έγινα ένα με αυτή. Εσείς είστε ξένοι. Δεν θέλετε φασαρίες. Υπάρχουν άπειρες πόλεις λίγο πιο κάτω για να κάνετε ό,τι αγαπάτε. Εδώ μην το κάνετε. Δεν ανήκετε εδώ. Φύγετε. Τώρα» Τα λόγια του επιβεβαίωσαν τρία ξερά «κλικ». Ο Αρτ, ο Μπράιαν και ο Νικ (είχε ο Νικ όπλο; Πως δεν το είχα προσέξει ποτέ μου;) είχαν οπλίσει και σημάδευαν από έναν. Εγώ, δεν έκανα τίποτα. Ήμουν και πάλι παραλυμένος στη θέση μου έχοντας σπασμούς και έβλεπα σε αργή κίνηση τον Βικ να τρυπώνει αθόρυβα κάτω από το τραπέζι. Κοίταξα το ανέκφραστο πρόσωπο του Τζόνστον και τρόμαξα τόσο πολύ που έκλεισα σφιχτά τα μάτια μου.

Έβλεπα ακόμα το πρόσωπο του Τζόνστον.

Η συνειδητοποίηση αυτή με τρόμαξε τόσο πολύ που σχεδόν κατουρήθηκα. Έβλεπα ακόμα το γαμημένο πρόσωπο του Τζόνστον. Έβλεπα το μπαρ, τον Μπράιαν με την καραμπίνα του να σημαδεύει τον πιο κοντινό του, το σαραβαλιασμένο πιάνο. Έβλεπα τα πάντα. «Δεν θες να το κάνεις αυτό γιε μου» είπα.

«Δεν θες να το κάνεις αυτό γιε μου» είπε ταυτόχρονα ο Φιλ.

Τι μου συμβαίνει;

Ο Τζόνστον που μέχρι τότε φαινόταν να διστάζει πήρε την απόφασή του και τράβηξε το όπλο του. Λογικά πρέπει να το έκανε πολύ γρήγορα αλλά εγώ τα έβλεπα όλα σαν σε αργή κίνηση. Ύψωσε το περίστροφό του στο μέτωπο του Φιλ και είπε «Γαμμμμήηηηηησσσου Γέερρρρροοο». Καθώς το δάχτυλό του ξεκίνησε να πιέζει τη σκανδάλη είχα την ευκαιρία να ρίξω μια καλή ματιά στην κάννη του μέσα από τα μάτια του Φιλ. Ήταν λες και στεκόμουν στην άκρη ενός πολύ μεγάλου τούνελ, τόσο τεράστια μου φάνηκε. Ο χρόνος επιβράδυνε ακόμα περισσότερο καθώς στο βάθος του τούνελ εμφανίστηκε μια πολύ μικρή κόκκινη φλόγα που άρχισε να μεγαλώνει και να έρχεται κατά πάνω μου (κατά πάνω του) και εγώ εντελώς ενστικτωδώς έπεσα (πέσαμε) προς τα πίσω. Ο κρότος του όπλου αντήχησε μέσα στο κεφάλι μου. Άνοιξα τα μάτια μου τη στιγμή που η σφαίρα τρυπούσε το στομάχι του Φιλ και με ένα απότομο τίναγμα (σαν να πέφτω από ψηλά) ήμουν και πάλι εγώ. Ο χρόνος άρχισε να κυλάει πιο γρήγορα, αλλά δεν είχε επανέλθει ακόμα στην φυσιολογική του ταχύτητα. Είδα την σφαίρα να χώνεται στο στομάχι του Φιλ σαν φίδι μέσα σε τρύπα της ερήμου. Είδα έναν πίδακα αίματος να πετάγεται ψηλά και να βάφει τα πόδια του Τζόνστον με κόκκινο σκούρο χρώμα καθώς κοίταζε απαξιωτικά το τελευταίο του θύμα. Άκουσα έξι πυροβολισμούς και είδα τους δύο στη σκάλα να πέφτουν προς τα πίσω σπάζοντας παράλληλα τα κάγκελα. Είδα τους δύο που ήταν στο τραπέζι αριστερά από τον Τζόνστον να σημαδεύουν εμάς. Ο Βικ που ήταν κάτω από το τραπέζι με μια απότομη για αυτούς αλλά αργή για εμένα κίνηση τίναξε τους ώμους του και το τραπέζι μας πετάχτηκε μπροστά μας μαζεύοντας τις σφαίρες που προορίζονταν για τα κεφάλια μας ενώ σκλήθρες εκτοξεύτηκαν προς το μέρος μας. Μας είχε σώσει τη ζωή. Με ταχύτητα αίλουρου πήδηξε πίσω από το μπαρ ενώ ποτήρια έσπαγαν από πάνω του καθώς ο ένας από τους δύο βρωμιάρηδες τον είχε βάλει στο σημάδι. Ο άλλος μας σημάδευε ακόμα. Καθώς ο Μπράιαν άδειαζε την καραμπίνα του πάνω στο κάθαρμα που πυροβολούσε τον Βικ, εγώ στεκόμουν σαν χάνος κοιτώντας μία τον τύπο που με σημάδευε και μία το ποτήρι.

Το τεράστιο ποτήρι της μπύρας που είχε κάποιος από αυτούς ακουμπήσει πάνω στο γκόπαν του Βικ είχε πυρακτωθεί. Η λιγοστή μπύρα μέσα του έβραζε κυριολεκτικά και η επιφάνειά του είχε πάρει ένα έντονο κοκκινωπό χρώμα. Στιγμές αργότερα το ποτήρι έσπαγε με έναν τρομακτικό θόρυβο και κομμάτια γυαλιού εκτοξευτήκαν τριγύρω. Πρέπει να ήμουν το τελευταίο πράγμα που είδε το κάθαρμα που με σημάδευε γιατί ένα τεράστιο γυαλί πέρασε σφυρίζοντας και καρφώθηκε από τα πλάγια στο αριστερό του μάτι. Η πρόσκρουση ήταν τόσο δυνατή που το μάτι του πετάχτηκε και έσκασε με ένα αηδιαστικό «σπλατ» στο τζάμι του σαλούν. Τα ουρλιαχτά του μου τρυπούσαν τα αυτιά. Χωρίς να καταλαβαίνω τι ακριβώς κάνω (Δεν-νομίζω-να) σήκωσα το θεόβαρο όπλο του Αρτ (χρειαστεί-να-σημαδέψεις-ποτέ) και σημάδεψα στο τεράστιο ανοιχτό στόμα (κανένα-με-αυτό είχε πει ο Αρτ) που φώναζε και τόσο με ενοχλούσε. Πίεσα τη σκανδάλη σχεδόν με όση δύναμη είχα. Το χέρι μου πετάχτηκε προς τα πάνω και η σφαίρα καρφώθηκε ακριβώς ανάμεσα στα μάτια του τελευταίου (κανένα) καθάρματος.

Και μετά υπήρξε απόλυτη σιωπή.

(To be continued…)

Revival

2009-06-26T12:46:00.004+03:00

Μετά από μήνες απραξίας και έχοντας πλέον πάρει απόφαση ότι οι ιστορίες όσο μένουν στο μυαλό μου δεν θα ολοκληρωθούν ποτέ, αποφάσισα στα γρήγορα μια και είμαι μπροστά σε Η/Υ και βαριέμαι να σουλουπώσω λίγο δυο ΜΕΓΑΛΕΣ ιστορίες που είχα ήδη γράψει, να τις κόψω στα τρία και να ποστάρω το πρώτο κομμάτι τους με την φιλοδοξία να έχω το κίνητρο να τις ολοκληρώσω κάποτε.

Η αρχική μου επιθυμία ήταν να βγεί η πρώτη αυτοτελής (Dry County) και η δεύτερη σε τρείς συνέχεις (Children of the Damned). Όπως όλοι καταλάβατε δεν μου "έκατσε" οπότε θα βγουν αναγκαστικά σε "τεύχη".

Έχω ήδη ανεβάσει το Dry County, ενώ την συνέχεια του Children ευελπιστώ να την ποστάρω μέχρι απόψε το βράδυ. Enjoy

Dry County ( Part I )

2009-06-26T12:29:00.004+03:00

Διαολεμένη γη.

Στηρίχτηκα με την πλάτη στο ντέρικ για να πάρω μια ανάσα. Το γεμάτο φουσκάλες χέρι μου κινήθηκε προς τη τσέπη του πουκαμίσου μου και έβγαλε τα τσιγάρα μου. Έβαλα ένα στο στόμα και το άναψα χαμογελώντας ειρωνικά. Υπό κανονικές συνθήκες το να καπνίζει κανείς δίπλα σε ένα ντέρικ ισοδυναμεί με αυτοκτονία. Όχι εδώ. Εδώ είναι κυριολεκτικά ένα ghost town, όπου το μόνο πράγμα που ρέει άφθονο είναι το κρασί. Πάνε μήνες τώρα που όλες οι πετρελαιοπηγές έχουν στερέψει, και ακόμα περισσότερος καιρός από τότε που είδαμε την τελευταία σταγόνα νερού να αντλείται από το κεντρικό πηγάδι της πλατείας. Κόλαση του Δάντη. Είναι σαν η γη να μας εκδικείται που εναποθέσαμε πάνω της όλες μας τις ελπίδες και τα όνειρα για γρήγορο πλουτισμό.

Κατέβασα το καπέλο μου πιο χαμηλά και ρούφηξα αργά τον καπνό που έτσουζε το λαιμό μου και άφηνε μια πικρή γεύση στο στόμα. Έχει πάει τρεις το μεσημέρι, κανονικά είναι η ώρα που η γυναίκα μου θα έβγαινε εκνευρισμένη από το σπίτι και θα περπατούσε μέχρι εδώ για να με φωνάξει επιτέλους για φαγητό. Όχι πια. Η γυναίκα μου είναι πίσω στο πατρικό της μαζί με τα δυο μου παιδιά και αμφιβάλλω αν θα την ξαναδώ ποτέ. Δεν μπορώ να την κατηγορήσω, έκανε υπομονή σχεδόν έξι μήνες από τότε που άρχισαν τα πράγματα να πηγαίνουν κατά διαόλου.

Θυμάμαι σαν να ήταν χτες τη μέρα ήρθαμε εδώ. Είχαμε ακούσει για τον πυρετό του μαύρου χρυσού που είχε κατακλύσει τη Δύση. Διστάζαμε φυσικά να πάρουμε την απόφαση να μετακομίσουμε για τρίτη φορά. Εκείνο το καιρό ζούσαμε στην Ντοτζ του Κάνσας, όπου εργαζόμουν –ή μάλλον προσπαθούσα να εργαστώ- ως «μηχανικός τηλεπικοινωνιών». Μαλακίες δηλαδή, σκάβαμε με καμμιά δεκαριά άλλους ταλαίπωρους τρύπες στην στέρφα γη για να φυτέψουμε στύλους του τηλέγραφου. Η δουλειά είχε τελειώσει σχεδόν ένα μήνα, και πηγαίναμε καθημερινά στα κεντρικά για να ρωτήσουμε αν είχε έρθει εντολή να επεκτείνουμε το δίκτυο πέρα από την Ντοτζ Σίτυ. Και κάθε μέρα φεύγαμε με ένα σφίξιμο στην καρδιά όταν ακούγαμε το ξερό όχι του Γουίλκινς. Στο τέλος είχαμε καταντήσει να πηγαίνουμε όχι για την προοπτική της δουλειάς, αλλά για να ξεφεύγουμε για λίγο από τη μιζέρια των σπιτιών μας και να τα λέμε μεταξύ μας. Μια τέτοια μέρα που είχαμε μείνει έξω από το τηλεγραφείο κουβεντιάζοντας βγήκε ο Γουίλκινς κρατώντας ένα τηλεγράφημα. Ήταν για εμένα και το είχε στείλει ο Αρτ. Τον Αρτ τον γνώριζα από πολύ παλιά, είχαμε συνεργαστεί στο έργο ύδρευσης της πολιτείας του Μιζούρι. Παρόλο που είμαστε εντελώς αντίθετοι χαρακτήρες είχαμε ταιριάξει καλά μαζί, και κάναμε κολλητή παρέα. Ο Αρτ ήταν χωρισμένος και μου έριχνε καμμιά εικοσαριά χρονάκια, αλλά είχε μια σπάνια ηρεμία η οποία οφείλοταν κυρίως στην βαθύτατη πίστη του στο Θεό. Εγώ από την άλλη βρήκα την ευκαιρία να τον βομβαρδίσω με τις όποιες αντιρρήσεις είχα πάνω σε θεολογικά και λοιπά «παραφυσικά φαινόμενα» όπως επέμενα να τα αποκαλώ προς μεγάλη του θλίψη. Άσχετα όμως με αυτά μας έδεσε μια βαθιά φιλία η οποία ήταν απόρροια τόσο της ευγενικής και καλής του φύσης, όσο και της άψογης συνεργασίας που είχαμε. Τα τελευταία χρόνια είχαμε τραβήξει ξεχωριστούς δρόμους και είχα χάσει τα ίχνη του. Κοίταξα με περιέργεια το τηλεγράφημα. Ήταν μόνο μια λέξη:

PING

Γύρισα σπίτι απορημένος και του έγραψα ένα εξασέλιδο γράμμα όπου του εξιστορούσα τα βήματα μου από τότε που είχα να τον δω και τις πόλεις που είχα περάσει καταλήγοντας στην τωρινή τραγική μου επαγγελματική κατάσταση. Του έγραψα ότι χάρηκα που έδωσε σημεία ζωής γιατί φοβόμουν ότι είχαμε πλέον χαθεί. Έστειλα το γράμμα στη διεύθυνση του αποστολέα του τηλεγραφήματος. Δύο εβδομάδες μετά έλαβα την απάντησή του, με γράμμα αυτή τη φορά. Μου εξήγησε ότι μια και είχε χάσει τα ίχνη μου, αποφάσισε να στείλει σε όλες τις πόλεις ένα τηλεγράφημα προκειμένου να με εντοπίσει και ότι με έψαχνε για να μου προτείνει συνεργασία. Όντας και αυτός άνεργος για αρκετό καιρό, είχε υποκύψει στον πυρετό του μαύρου χρυσού και ήταν από τους πρώτους που έσπευσαν να κατοικήσουν σε μια νέα πόλη που είχε ξεφυτρώσει την Dream Gulch. Είχε οριοθετήσει ένα κομμάτι γης και είχε ήδη ξεκινήσει τις διαδικασίες για να στήσει πλατφόρμα άντλησης πετρελαίου. Τα πρώτα δείγματα ήταν εξαιρετικά ενθαρρυντικά αλλά χρειαζόταν βοήθεια από ανθρώπους εμπιστοσύνης. Εκεί «έμπαινε» και ο δικός μου ρόλος. Μου ζητούσε να πάω και να γίνω ισότιμος συνέταιρος στην «Art Oil». Πενήντα-πενήντα. Για υπογραφή είχε βουτήξει τον δείκτη του σε ένα ποτήρι πετρέλαιο και είχε πατήσει το δάχτυλό του στο χαρτί.

Τα υπόλοιπα έγιναν πολύ γρήγορα. Η κουβέντα με τη γυναίκα μου, η αποστολή τηλεγραφήματος στον Αρτ με μία λέξη «Έρχομαι», το μάζεμα και το πακετάρισμα των λιγοστών πραγμάτων που είχαμε, το ταξίδι με την άμαξα και η άφιξη μας στη Dream Gulch. Θυμάμαι που είχα εντυπωσιαστεί με την τοποθεσία της, ήταν κυριολεκτικά στη μέση του πουθενά. Αυτό φυσικά δεν την εμπόδιζε να είναι μια πλήρης πόλη με το μπαρ, το στάβλο, τον σιδερά, το γραφείο του σερίφη, το γραφείο κηδειών, την εκκλησία, το νεκροταφείο και φυσικά με τα μισοτελειωμένα ντέρικ να υψώνονται στις πίσω αυλές των προχειροστημένων σπιτιών. Μια ξύλινη επιγραφή γραμμένη στα γρήγορα με τρεμάμενα μαύρα γράμματα και καρφωμένη σε ένα πάσσαλο μας καλωσόριζε στην είσοδο της πόλης «WELCOME TO DREAM GULCH. Πληθυσμός: 117»

Ο Αρτ μας περίμενε μαζί με τους δυο βοηθούς του στο κατώφλι του σπιτιού του, το οποίο βρισκόταν περίπου στη μέση της πόλης. Είχε γεράσει πολύ από την τελευταία φορά που τον είχα δει, τουλάχιστον στην όψη. Εξακολουθούσε όμως να είναι γελαστός και πρόσχαρος καθώς και να αποπνέει μια σπάνια ηρεμία γύρω του. Αφού αφήσαμε τα πράγματά μας στο σπίτι του μας πήγε μέχρι την πίσω άκρη της πόλης όπου είχε οριοθετήσει με σπάγκο τον χώρο που θα γινόταν το σπίτι μας. Είχε μάλιστα προχωρήσει και στην κατασκευή του έχοντας ήδη σηκώσει τρεις ξύλινους τοίχους. Μας άρεσε. Μετά γυρίσαμε για φαγητό στο σπίτι του Αρτ και με ξενάγησε στο μισοέτοιμο ντέρικ στην πίσω αυλή του. Ο Αρτ έδινε πάντα σημασία στη λεπτομέρεια και το ντέρικ του ήταν το πιο μοντέρνο τόσο σε σχεδιασμό όσο και σε λειτουργίες που είχα δει ποτέ. Το ίδιο βράδυ υπέγραψα τα χαρτιά για την συνεργασία μας και αν και ο Αρτ προσφέρθηκε να μας φιλοξενήσει στο σπίτι του μέχρι να ολοκληρωθεί το δικό μας προτιμήσαμε να του αφήσουμε μόνο τα παιδιά και εγώ με τη γυναίκα μου κοιμηθήκαμε στο δικό μας, κοιτάζοντας τον έναστρο ουρανό μια και δεν υπήρχε σκεπή. Ήταν καλά.

Και έτσι ξεκίνησαν όλα.

Η Dream Gulch ήταν στα αλήθεια μια πόλη των ονείρων. Είχαμε διαφωνήσει πολλές φορές με τον Αρτ σχετικά με την ακριβή ερμηνεία του ονόματός της μια και εκείνος θεωρούσε ότι ο γερο-Φιλ που ήταν και ο πρώτος κάτοικός της την είχε ονομάσει έτσι γιατί την είχε οραματιστεί να γίνεται «Ονειρεμένη πόλη», αλλά εγώ βλέποντας σχεδόν καθημερινά να καταφτάνουν άνθρωποι φορτωμένοι με όλο τους το βιος και τα όνειρα πάνω σε μια άμαξα και προτού να αρχίσουν να σκάβουν τα θεμέλια του σπιτιού τους να ξεκινούν το σκάψιμο για τα θεμέλια των ντέρικ επέμενα ότι ήταν η πόλη των ονείρων. Των ονείρων του γρήγορου πλουτισμού, της καλύτερης ζωής, της απόκτησης ενός κομματιού γης που μπορεί κανείς να θεωρεί δικό του. Όπως ήταν φυσικό η πόλη συνέχισε να εξαπλώνεται με ταχύτατους ρυθμούς, και τα ντέρικ ξεκίνησαν να δουλεύουν σχεδόν εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Η πόλη απέκτησε δημαρχείο, σερίφη, βοηθό σερίφη, δασκάλα παντοπωλείο και πανσιόν. Όλα κυλούσαν ήσυχα και το μέλλον προδιαγραφόταν λαμπρό. Η πηγή μας ήταν από τις πιο αποδοτικές της πόλης, κυρίως λόγω των καινοτομιών που είχε εφαρμόσει ο Αρτ κατά το στήσιμό της και είχαμε αρχίσει να βγάζουμε χρήματα. Ο Αρτ είχε ήδη προχωρήσει στον σχεδιασμό ενός μίνι διυλιστηρίου έτσι ώστε να μην πληρώνουμε χρήματα για την επεξεργασία του πετρελαίου και σκεφτόμασταν να προχωρήσουμε στην κατασκευή του. Όλα έδειχναν ήρεμα και απροβλημάτιστα.

Υπήρχε βέβαια το θέμα της ταμπέλας.

Δεν ήταν τίποτα το σοβαρό, απλά το είχα πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Όλα ξεκίνησαν μια μέρα που είχα πάει με την άμαξα μέχρι την πλησιέστερη σε εμάς πόλη που είχε ταχυδρομείο για να παραλάβω κάτι εξαρτήματα που είχε παραγγείλει ο Αρτ. Καθώς γύριζα παρατήρησα ότι η επιγραφή που με καλωσόριζε στην πόλη έλεγε πλέον «Πληθυσμός: 196». Τράβηξα απότομα τα γκέμια των αλόγων και πήδηξα στο έδαφος. Πλησίασα επιφυλακτικά την ταμπέλα και προσπάθησα να καταλάβω αν κάποιος είχε σβήσει το προηγούμενο νούμερο και είχε γράψει το καινούργιο. Δεν φαινόταν τίποτα τέτοιο, οι ραγάδες στο ξύλο ήταν καθαρές. Ακούμπησα το νούμερο με τις άκρες των δαχτύλων μου και άφησα το χέρι μου να «τρέξει» πάνω από τη μπογιά. Δεν φαινόταν φρέσκια, ακριβώς το αντίθετο μάλιστα. Την ίδια στιγμή ένα κύμα ψύχους με κατέκλυσε και καθώς κοντανάσανα έντρομος είδα τον αχνό από την αναπνοή μου να σχηματίζεται μπροστά μου. Γύρισα το κεφάλι μου προς τον ουρανό και είδα τον γνωστό καυτό ήλιο της ερήμου. Ένα ρίγος διαπέρασε την ραχοκοκαλιά μου, και τράβηξα απότομα το χέρι μου από την επιγραφή. Η θερμοκρασία του σώματός μου άρχισε να επανέρχεται στο φυσιολογικό και πάλι, αλλά τα ρίγη και ο κρύος ιδρώτας διήρκησαν ώρες. Από τότε πρόσεχα την ταμπέλα κάθε φορά που περνούσα από την είσοδο της πόλης, και πάντοτε ήταν ανανεωμένη με το εκάστοτε νούμερο κατοίκων, αλλά ποτέ δεν τόλμησα να την πλησιάσω.

Ένα βράδυ Κυριακής που η γυναίκα μου και τα παιδιά είχαν κοιμηθεί προ πολλού, εγώ ο Αρτ και ο πάστορας της εκκλησίας μας καθόμασταν στο μπαλκόνι του τελειωμένου μου πια σπιτιού ρεμβάζοντας την έρημο. Ο Νικ ο πάστορας ήταν ένας από τους στενούς φίλους του Αρτ, και αν και δεν ασπαζόμουν την πίστη τους, έκανα καλή παρέα μαζί τους. Βρήκα λοιπόν την ευκαιρία να ρωτήσω τον Αρτ αν ήξερε περισσότερα για την ιστορία της πόλης και συγκεκριμένα για την ταμπέλα. Ο Αρτ στραβομουτσούνιασε. Το είχα ξαναδεί αυτό το ύφος. Ήταν το ύφος που είχε πάρει όταν τον είχαν ρωτήσει στο Μιζούρι όταν ήταν εργοδηγός ποιους δύο εργάτες να απολύσουν λόγω των γενικότερων περικοπών. Ήταν το ύφος που έπαιρνε κάθε φορά που είχα διακριτικά ρωτήσει για την ιστορία του χωρισμού του με τη γυναίκα του. Ήταν το ύφος που άφηνε να εννοηθεί ότι η απάντηση ήταν πολύ επώδυνη για αυτόν. Γέμισε το ποτήρι του με κρασί και πήρε μια βαθιά ανάσα. «Θα είναι ψέμα να σου πω ότι ξέρω τι ακριβώς παίζει με την ταμπέλα», είπε. «Εκείνο που ξέρω όμως είναι ότι τόσο η ταμπέλα όσο και άλλες τοποθεσίες στην πόλη είναι παράξενες. Την ταμπέλα την πρόσεξα από την πρώτη κιόλας στιγμή που ήρθα. Βλέπεις ήμουν από τους πρώτους που κατέφτασαν εδώ και οι κάτοικοι τότε ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα. Η ταμπέλα έλεγε θυμάμαι «Κάτοικοι: 8» όταν πέρασα για πρώτη φορά τα σύνορα της πόλης. Το ίδιο απόγευμα, έκανα κύκλους με το άλογο για να εντοπίσω μια καλή περιοχή για να περιφράξω και έφτασα μέχρι την ταμπέλα, η οποία έγραφε «Κάτοικοι: 9». Το πιο περίεργο είναι ότι όποιος την είχε αλλάξει είχε κάνει εξαιρετική δουλειά, γιατί δεν είχε αφήσει ίχνος μπογιάς, ήταν σαν το 9 να υπήρχε πάντα εκεί. Την επόμενη μέρα ρώτησα τον Φιλ αν ήξερε ποιος ήταν υπεύθυνος για την αλλαγή αυτή και εκείνος άρχισε να μου λέει διάφορες αοριστίες που άγγιζαν τολμώ να πω τα όρια της βλασφημίας, αλλά εσύ είμαι σίγουρος ότι θα τις έβρισκες εξαιρετικά ενδιαφέρουσες. Εγώ, υπέθεσα ότι απλά κάποιος έστηνε μια περίτεχνη πλάκα. Παρόλα αυτά συνέχισα να έχω το νου μου στην ταμπέλα και μπορώ με σιγουριά να σου πω ότι ήταν πάντα ενημερωμένη για τον ακριβή αριθμό κατοίκων.» Ο πάτερ αναρρίγησε, και έβαλε και άλλο κρασί. Τον κοίταξα, και παρατήρησα ότι τα χείλη του είχαν ενωθεί σε μια λεπτή γραμμή. Ξαναγύρισα στον Αρτ. «Και δεν σκέφτηκες ποτέ να παραφυλάξεις να δεις ποιος αλλάζει την ταμπέλα; Δεν θέλησες να βρεις αυτόν που σας κάνει πλάκα;» Και τότε λούστηκα μια από τις κλασσικές του απαντήσεις που δεν σου αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης: «Αδερφέ μου, εδώ ήρθα να κάνω μια δουλειά: Να βρω πετρέλαιο. Αν ο Κύριος θέλει να είμαι σε μια πόλη με μια περίεργη ταμπέλα, τότε αυτό είναι το θέλημά Του, και δεν έχω καμία δουλειά να εξετάζω τις αποφάσεις Του.» Ο πάτερ κατένευσε ενθουσιασμένος –δεν ήταν δύσκολο να καταλάβεις πως είχαν ταιριάξει αυτοί οι δύο-. Εγώ όμως δεν το έβαζα κάτω. «Είπες πριν ότι και άλλα μέρη στην πόλη είναι παράξενα. Τι εννοούσες;» τον ρώτησα. «Α, τίποτα το σπουδαίο, ή το τόσο προφανές. Απλά μερικά μέρη έχουν μια ασυνήθιστη δροσιά για έρημο, όπως το σπίτι των Νοξ, ή το σπίτι εκείνης της χήρας που σπάνια βγαίνει έξω, πως την λένε πάτερ;» «Άννι Γουϊλξ», είπε ξινά εκείνος, «αυτή η γυναίκα με ανατριχιάζει όταν τη συναντάω είναι πάντα αγέλαστη και βιαστική».

Είπαμε πολλά για την πόλη εκείνο το βράδυ. Έμαθα για την ιστορία της, την μορφολογία του εδάφους, για τους κατοίκους της... Μιλούσαμε μέχρι που άρχισε να γλυκοχαράζει και η πόλη άρχισε να αποκτά την πρώτη κίνηση της ημέρας. Σηκωθήκαμε, ετοιμάσαμε καφέδες και πήγαμε σερί στη δουλειά. Εμείς στο ντέρικ μας, και ο Νικ στην εκκλησία του. Ήταν καλά.

Λίγους μήνες αργότερα, οι κάτοικοι της πόλης είχαν σχεδόν πλουτίσει. Θυμάμαι που ο Αρτ συνήθιζε να λέει ότι όλη η πόλη πρέπει να κάθεται πάνω σε ένα τεράστιο κοίτασμα πετρελαίου. Η κατάσταση ήταν σχεδόν αστεία γιατί όταν κατέφταναν νέοι κάτοικοι και ξεκινούσαν να σκάβουν για τα θεμέλια του σπιτιού τους, ανακάλυπταν πετρέλαιο στα δύο μέτρα. Το οποίο φυσικά κυλούσε ελεύθερα στον κεντρικό δρόμο της Dream Gulch μαυρίζοντας τον προς μεγάλη δυσφορία των κατοίκων. Εγώ ρώτησα κάποτε τον Αρτ γιατί εκνευρίζονται τόσο με το πετρέλαιο αφού αυτό είναι που τους έχει κάνει πλούσιους. Χωρίς δισταγμό μου είχε απαντήσει ότι δεν εκνευρίζονται τόσο επειδή τους βρωμίζει την πόλη, αλλά επειδή δεν μπορούν να το μαζέψουν και πάει χαμένο. Μπορούσε να γίνει πολύ δηκτικός όταν ήθελε. Και συνέχισε λέγοντας «Παρόλα αυτά είναι τυχεροί που ευημερούν, οι δρόμοι της πόλης μας είναι βλέπεις κυριολεκτικά στρωμένοι με μαύρο χρυσάφι»

Εκείνη τη στιγμή πέρασε από μπροστά μας ο Φιλ κουβαλώντας δυο μεγάλα σακιά καλαμπόκι. Πίσω του ακολουθούσε ο Βικ ο ινδιάνος με τα υπόλοιπα ψώνια του. Το πραγματικό του όνομα ήταν «Βίχο» που στα ινδιάνικα μεταφράζεται ως «αρχηγός» αλλά στην πόλη όλοι τον φωνάζαμε Βικ. Ο Φιλ τον είχε βρει όταν ακόμα ήταν μικρό αγόρι σε άθλια κατάσταση να περιπλανιέται στην έρημο. Με τα λίγα ινδιάνικα που ήξερε είχε καταφέρει να καταλάβει ότι το αγόρι ήταν ο γιος του αρχηγού του καταυλισμού που είχαν επιτεθεί άγνωστοι. Το χωριό του είχε καταστραφεί ολοσχερώς και αυτός είχε καταφέρει να ανέβει σε ένα άλογο και να τραβήξει όσο μπορούσε μακρύτερα. Χρειάστηκαν τέσσερα περίπου χρόνια και πολλή αγάπη από μέρους του Φιλ για να μπορέσει ο Βικ να εξηγήσει στα Αγγλικά την περιπέτεια του με λεπτομέρειες. Η φυλή του Βικ αγόραζε όπλα από κάποιους λαθρέμπορους σε εξαιρετικά υψηλές τιμές. Όταν λίγο πιο δίπλα στον καταυλισμό τους βρέθηκε πετρέλαιο, οι ίδιοι οι λαθρέμποροι τους ζήτησαν να εγκαταλείψουν την περιοχή και να τους παραχωρήσουν τους τίτλους ιδιοκτησίας. Ο πατέρας του Βικ αρνήθηκε και δύο νύχτες μετά ογδόντα οπλισμένα άτομα όρμησαν στον καταυλισμό. Η μάχη, ή μάλλον η σφαγή διήρκησε μόνο λίγα λεπτά, αλλά ήταν αρκετά για να κάνουν τον Βικ ακόμα και σήμερα να ξυπνά κάθιδρος φωνάζοντας. Όταν μπήκαν στη σκηνή τους, ο Βικ σηκώθηκε και κοίταξε τον τεράστιο άπλυτο άντρα στα μάτια, αλλά η μητέρα του μπήκε μπροστά του παρακαλώντας να μην τον πειράξουν και αυτόματα ο πατέρας του όρμησε μπροστά στη μητέρα του, ημίγυμνος και άοπλος. Ο άντρας τους ζύγιασε για λίγο με το μάτι, χαμήλωσε το όπλο του και μετά με μια απότομη κίνηση τους διαπέρασε με το σπαθί του. Και τους τρεις. Ο Βικ όντας πιο μικρόσωμος απέκτησε ένα πολύ άσχημο κόψιμο στα πλευρά, και λιποθύμησε σχεδόν ακαριαία, όχι όμως αρκετά γρήγορα ώστε να μην προλάβει να δει την σαδιστική λάμψη στα μάτια του φονιά των γονιών του και να ακούσει το τραχύ του γέλιο. Από τότε ο Βικ δεν έχει ξαναγελάσει.

Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε και δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς πότε άρχισαν τα πράγματα να παίρνουν την κάτω βόλτα. Το μόνο που αμυδρά θυμάμαι είναι ότι κάποια στιγμή τα κοιτάσματα άρχισαν να βγάζουν όλο και λιγότερο πετρέλαιο, και παράλληλα τα πηγάδια όλο και λιγότερο νερό. Θυμάμαι όμως τη στιγμή που κατάλαβα ότι όλα θα πάνε κατά διαόλου. Ήταν την μέρα που σκότωσαν τον γερό-Φιλ. Ήταν την μέρα που ο Τζόνστον και η παρέα του ήρθαν στην πόλη.

(To be continued...)

Making amends (PaddyLand Annual)

2008-03-16T22:40:00.009+02:00

Πέρασε ένας χρόνος από τότε που ξεκίνησα αυτό το blog. Θυμάμαι όταν έγραφα το πρώτο μου post που είχα γυρίσει νοερά πίσω στην εποχή που –γυμνασιόπαιδο ακόμα- άνοιγα την Logic Systems BBS στην πιστή μου Amiga. Σήμερα, ένα χρόνο αργότερα το μυαλό μου ξαναγύρισε στην πρώτη επέτειο αυτής της BBS. Είχα κάτσει θυμάμαι και είχα γράψει ένα κείμενο που το είχα ονομάσει Logic Systems Annual και που ευχαριστούσα όλους τους πρωταγωνιστές της μικρής εκείνης βάσης. Δεν μπορώ λοιπόν να φανταστώ καλύτερο τρόπο για να «γιορτάσω» την πρώτη επέτειο της PaddyLand από το να ευχαριστήσω με μια ιστορία μέσα στην ιστορία όλους τους πρωταγωνιστές του blog μου. Και by the way, ευχαριστώ και εσάς που με διαβάζετε. Ξέρω ότι τα posts είναι εξαιρετικά αραιά αλλά έπρεπε να γίνω 31 χρονών για να συνειδητοποιήσω αυτό που στην ηλικία των 16-17 δεν μπορούσα καν να διανοηθώ: Τα παιδιά έχουν τελικά ΠΟΛΥ χρόνο στα χέρια τους. Enjoy…

Σκοτάδι. Μόνο τα leds από τα δύο μεγάλα μόνιτορ του Η/Υ μου δείχνουν ότι υπάρχει ζωή. Στο κέντρο της οθόνης, σε ένα παράθυρο που δεν είναι maximized με τον τρόπο που πάντα εκνεύριζε τον Μάριο γιατί «σκοτώνω το real estate της οθόνης μου» ανοιχτός ο browser που δείχνει στο http://whosyourpaddy.blogspot.com. Στη διπλανή οθόνη υπάρχουν σκόρπια ανοιχτά παράθυρα του Word με ιστορίες που ακόμα δεν έχουν βρει ακόμα τον χρόνο και το δρόμο τους.

Μαυρίλα στην οθόνη. Κάτι παλιά posts μπροστά μου. Μπροστά σε αυτά, ακίνητος για αρκετή ώρα τα κοιτάω σκεπτικός. Όλα καλά. Τα έχω διαβάσει άπειρες φορές τα post μου. Me likes. Είναι αυτό που αποκαλώ «συγγραφική μαλακία» να διαβάζεις τα κείμενά που ο ίδιος έχεις γράψει ξανά και ξανά. Κάτι όμως με ενοχλεί. Κάτι τους λείπει. Από όλα. Από τότε που με θυμάμαι με βασάνιζε πάντα ένα what if. Στηρίζω τις επιλογές μου, πάντα τις στήριζα και ακόμα στηρίζω αυτά που έχω γράψει με όλη τη δύναμη της γνώμης μου. Τους λείπει όμως το what if. Στο αριστερό μου χέρι «παίζω» ένα τσιγάρο. Το έχω κόψει ξέρετε εδώ και καιρό. Πάντα όμως έχω ένα μισοτελειωμένο πακέτο στο σπίτι για περίπτωση εξαιρετικής ανάγκης. Το σκεφτόμουν αρκετό καιρό το εγχείρημα και σήμερα νομίζω ότι ήρθε η ώρα. Χωρίς να ανάψω φως, βγάζω από την τσέπη έναν αναπτήρα που επίσης πάντα έχω, ανάβω το τσιγάρο χωρίς να το ακουμπήσω στα χείλη μου και το αποθέτω στο τασάκι. Παίρνω μια βαθιά ανάσα, σκύβω ελαφρά το κεφάλι ώστε να μην βλέπω την οθόνη αλλά μόνο τα πλήκτρα και καθώς οι ιδέες πλημμυρίζουν το μυαλό μου ξεκινάω να γράφω.

…Την ίδια στιγμή κάπου λίγο πιο κάτω ένα Toyota Celica του ’92 που δεν έχει ποτέ του τρακάρει διασχίζει τον δρόμο κάνοντας μια άσκοπη νυχτερινή βόλτα. Ο τύπος που το οδηγεί δεν είναι απλά χαρούμενος, είναι ευτυχισμένος. Καθώς περνάει με μεγάλη ταχύτητα από τις στροφές στο «λαιμό» της βουλιαγμένης τραβάει την προσοχή δύο νεαρών που στέκονται σε ένα πεζούλι που γράφει «WE PWN» και συζητούν ζωηρά για την εταιρία που ετοιμάζονται να ανοίξουν. «Αυτό είναι αμάξι» λέει ο ένας και ο άλλος συμφωνεί χειρονομώντας με ενθουσιασμό. «Από αύριο θα αρχίσω να ψάχνω στις αγγελίες για να αγοράσω και εγώ ένα τέτοιο, και εσύ θα πρέπει να κοιτάξεις να φτιάξεις το δικό σου, deal?». «Deal!» λέει ο άλλος, και κάνουν χειραψία. Λίγα μέτρα πιο δίπλα, αλλά μια διάσταση πιο έξω ένας νεαρός με στολή αγγαρείας του στρατού και χτυπημένο ώμο καταρρέει στην άκρη του δρόμου εξαντλημένος από το περπάτημα. Το τελευταίο πράγμα που βλέπει πριν λιποθυμήσει είναι τα ερείπια ενός έρημου πια νοσοκομείου. Λίγο πιο έξω, στο ίδιο νοσοκομείο που σφύζει όμως από ζωή και δεν είναι ερείπιο, ένας μπερδεμένος έφηβος που μόλις έχει ξυπνήσει κοιτάει το είδωλό του στον καθρέπτη με απορία. Μετά ακουμπάει το χέρι του στην κρύα επιφάνεια και χαμογελάει, ενώ ταυτόχρονα νοιώθει μια ισχυρή επιθυμία να καπνίσει πίνοντας μια μπύρα. Μια ήπειρο και μια διάσταση μακρύτερα μια πόλη αναδύεται από την άμμο της ερήμου και περιμένει κάποιον να τη βρει. Την ίδια στιγμή λίγο πιο έξω, κάποιος που περπατάει μόνος του στην καυτή άμμο βλέπει αχνά στον ορίζοντα τις σιλουέτες κτισμάτων και αρχίζει να τρέχει προς αυτά με ενθουσιασμό. Αρκετά χιλιόμετρα πίσω του ένας λάκκος γεμίζει αυτόματα άμμο σαν πληγή που επουλώνεται με ταχύτατο ρυθμό. Στο ίδιο ακριβώς γεωγραφικό μήκος και πλάτος, αλλά ακόμα λίγο πιο έξω, ένα άλλο Celica που τρέχει αποφεύγει με μια κοφτή κίνηση ένα σκύλο που ήταν στη μέση του δρόμου και συνεχίζει τη βόλτα του. Χιλιόμετρα πιο ψηλά, ένας κοντός τύπος με μουστάκι κοιτάει προς τα κάτω με κακία. «Θα τα πούμε Σαίνη», μουρμουρίζει ειρωνικά και αμέσως τα χαρακτηριστικά του αρχίζουν να αλλάζουν μεταμορφώνοντας τον σε ένα σοφό γέροντα. Μετά εξαφανίζεται.

Μια παράγραφο παρακάτω, αλλά ένα μήνα αργότερα στον ερειπωμένο κόσμο βρίσκουμε τον νεαρό με τη στολή αγγαρείας να κάθεται γύρω από μια φωτιά έξω από ένα μισογκρεμισμένο κτίριο. Στο χέρι του κρατάει ένα κεφάλι από ρομπότ το οποίο δείχνει όμως να λειτουργεί. Τριγύρω του πέντε ακόμα ρομπότ, καθισμένα και αυτά γύρω από τις φλόγες δείχνουν να έχουν μπει σε hibernation mode καθώς έχουν σκύψει τα κεφάλια και μοιάζουν εξαντλημένα. Είναι οι φίλοι του που τον μάζεψαν και τον περιέθαλψαν. Ο ώμος του έχει σχεδόν αναρρώσει. Οι «δέλτα» φαίνεται ότι μαθαίνουν πολύ γρήγορα και ο νεαρός τους μιλάει ασταμάτητα. Φυσικά ακόμα δεν μπορούν να συνθέσουν δικό τους λόγο αλλά τουλάχιστον καταλαβαίνουν και μπορούν και απαντούν με επιλεγμένες προτάσεις από έργα και παιχνίδια που έχουν στην βάση δεδομένων τους. Βέβαια υπάρχει ακόμα το θέμα των συναισθημάτων. Ενώ το αίσθημα της τιμής και της δικαιοσύνης ήταν το πρώτο που τους βγήκε σχεδόν φυσικά, υπάρχουν ακόμα ανθρώπινα γνωρίσματα που τους λείπουν. Το γέλιο για παράδειγμα. Το χιούμορ. Η ειρωνεία. Έχουν περάσει σχεδόν πέντε ώρες από τη στιγμή που έκατσε με τους νέους φίλους του γύρω από τη φωτιά με σκοπό να τους εξιστορήσει ότι ανέκδοτο μπορούσε να θυμηθεί. Κανείς δεν γέλασε. Κάθε φορά που τέλειωνε μια ιστορία τους έβλεπε να κουνούν τα κεφάλια τους και να βγάζουν τους γνωστούς ήχους που κάνουν όταν επεξεργάζονται δεδομένα αλλά πλέον έχει αρχίσει να αμφιβάλλει ότι θα μπορέσουν ποτέ να συμμεριστούν τις απόψεις του περί χιούμορ. Τοποθετεί το κεφάλι του ανώνυμου ακόμα φίλου του στο έδαφος και αγκαλιάζει τα γόνατα του στενοχωρημένος καθώς ατενίζει τον έναστρο ουρανό. Καθώς αφήνει να του ξεφύγει ένα μακρόσυρτο ξεφύσημα ακούγεται ένα ανεπαίσθητο «κλακ-κλακ» καθώς το κεφάλι κουνάει τα σαγόνια του. «Τι κοιτάς εσύ», το ρωτάει βαριεστημένα και το σπρώχνει παραπέρα. Το κεφάλι συνεχίζει να κουνάει τα σαγόνια του και ακούγεται ένα ανεπαίσθητο σφύριγμα που σημαίνει ότι ξεκινάει το playback. «You know…You never asked.. me… my name» λέει καθώς παίζει την πολύ γνωστή σκηνή από το “Electric Dreams”. Ο νεαρός τον κοιτάει με απάθεια. «Ότι και αν λες, Edgar δεν θα σε φωνάζω να το ξέρεις.» Το σφύριγμα αλλάζει τόνο και τα σαγόνια κουνιούνται πιο έντονα. «I AM MURRAY! THE POWERFUL DEMONIC SKULL», λέει με βαθιά φωνή. Για λίγα δευτερόλεπτα ο χρόνος δείχνει να σταματάει καθώς ο φαντάρος τον κοιτάει άναυδος, και μετά αρχίζει να κυλιέται στο χώμα γελώντας και κλοτσώντας τον αέρα.

Πολύ πιο έξω, ένας τύπος κλεισμένος σε ένα δωμάτιο τα παρακολουθεί όλα αυτά και ακόμα περισσότερα από την κεντρική του κονσόλα. Το ρολόι δίπλα του δείχνει ότι είναι 4:30 το πρωί. Σε περίπου δεκατέσσερις ώρες είναι έτοιμος να βγει από το δωμάτιο, όντας ο μόνος νικητής του experiment. Ο κόσμος του πάει καλά. Κανείς δεν θα φανταζόταν ότι το equilibrium θα θεωρούσε ότι επέρχεται ισορροπία μεταξύ ενός και μόνο ανθρώπου πάνω σε όλον τον «πλανήτη». Πήρε μεγάλο ρίσκο, αλλά το κέρδισε. Κλείνει λοιπόν ήσυχος το monitor και πηγαίνει για ύπνο, πρέπει να δείχνει φρέσκος άλλωστε αύριο στις κάμερες. Η τελευταία του κίνηση πριν σβήσει το φως είναι να ρίξει μια ματιά γεμάτη αγαλλίαση έξω από το παράθυρο.

Δεκάδες χιλιόμετρα πιο πάνω, ένας άγγελος κλαίει. Δάκρυα χαράς τον πλημμυρίζουν για τον νεαρό που τα κατάφερε. Περιμένει στωικά να αρχίσει το τοπίο να θολώνει ξανά, αλλά οι στιγμές περνούν και εξακολουθεί να βλέπει τον νεαρό που κοιμάται πια ήσυχος στο δωμάτιό του. Στο πρόσωπο του αγγέλου αποτυπώνεται μια έκφραση απέραντης έκπληξης. «Είναι δυνατόν να ήταν αυτός ο τελευταίος?», αναρωτιέται. Σκουπίζει τα μάτια του και βλέπει τον κόσμο όπως πάντα ήθελε να τον δει: ΚΑΘΑΡΑ.

Αρχή δεύτερης σεζόν. Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα σας…

So Meaningless (The last temptation)

2007-10-23T04:42:00.003+02:00

Είναι σχεδόν αστείο: Εδώ και μήνες προσπαθώ να γράψω μια ιστορία που είχα κατασκευάσει χρόνια πριν στο μυαλό μου και δεν μου βγαίνει. Και αυτή εδώ ξεπήδησε μόλις χτες από μερικές άσχετες αφορμές: Μια συζήτηση που είχα με έναν ακροδεξιό που πίστευε ότι όλοι οι μη Έλληνες αξίζουν θάνατο και τον τίτλο ενός τραγουδιού, το “So Meaningless” των Ouzo the band. Και τσουπ, σε δύο ωρίτσες βγήκε η ιστορία. Συγνώμη για τη μακρά περίοδο απουσίας από το blog, δεν τεμπελιάζω, αλήθεια σας λέω αλλά η άλλη ιστορία είναι τόσο μα ΤΟΣΟ μεγάλη…

ΜΠΑΝΓΚ!

Ο θόρυβος ακούστηκε από την θωρακισμένη μεταλλική πόρτα από πίσω μου, αλλά ήταν σαν να ακούστηκε μέσα στο κεφάλι μου. Σταγόνες ιδρώτα έπεσαν από τα μαλλιά και το πρόσωπό μου πάνω στο βρώμικο πληκτρολόγιο. Είχα λίγο χρόνο ακόμα. Έστρεψα τις κάμερες προς τους εισβολείς και ζούμαρα πάνω τους. Ήταν έξι όλοι και όλοι, αλλά ήταν αρκετοί και το ήξεραν. Αυτός που ήταν μπροστά ήταν σίγουρα ο αρχηγός τους γιατί είχε μια κίτρινη ρίγα βαμμένη στο κρανίο του ενώ οι υπόλοιποι ήταν βαμμένοι με το γνωστό μεταλλικό ασημί χρώμα. Έστρεψα την προσοχή μου στην κεντρική οθόνη από τις δεκάδες που είχα μπροστά μου και με το πάτημα ενός πλήκτρου έφερα την εικόνα της κάμερας σε αυτήν. Στις ογδόντα ίντσες φαινόταν ακόμα πιο τεράστιος από το κανονικό ο μπάσταρδος. Καθώς εστίαζα την κάμερα πάνω του προφανώς αντιλήφθηκε τον ήχο του μοτέρ της και γύρισε προς αυτήν. Αμέσως ακούστηκε ο ίδιος θόρυβος καθώς τα κόκκινα μάτια του εστίαζαν πάνω της. Η μήπως… εστίαζαν πάνω μου; Α φιλαράκο, αρχίζεις και γίνεσαι παρανοϊκός. Και γιατί όχι αφού μου μένουν μόλις λίγα λεπτά ζωής; Αργά η γρήγορα ακόμα και αυτή η τελευταία πόρτα θα υποχωρήσει και θα μπουν και οι έξι μέσα και θα με κάνουν κομμάτια με τα χέρια τους. Δεν θα μπουν στον κόπο να χρησιμοποιήσουν καν όπλα, το έβλεπα που το έκαναν στους υπόλοιπους ανθρώπους τις τελευταίες μέρες του πολέμου. Μας ξεκλήρισαν όλους οι μπάσταρδοι, ολόκληρη την ανθρώπινη φυλή. Εγώ είμαι ο τελευταίος. Από το κέντρο ελέγχου είχα συνδέσεις σχεδόν με ολόκληρη τη γη και τα σκάνερ είχαν πάψει εδώ και δύο μέρες να αναφέρουν ζωντανούς οργανισμούς. Είχαμε μείνει εγώ και οι ¨Δέλτα¨. Τα καθίκια σκότωσαν ακόμα και τα ζώα! Όλα τα ζώα. Με ηλεκτροσόκ, με φωτιά, με πνιγμό, ακόμα και με τα χέρια τους. Το είχαν βάλει σκοπό να μην αφήσουν τίποτα ζωντανό στη γη. Λογικό βέβαια αφού τους μάθαμε ότι ξέραμε. ¨Αφάνισε τον εχθρό¨, ¨Μη δείχνεις οίκτο¨, ¨το παν είναι η επιβίωση του ανθρώπινου γένους¨. Αυτό το τελευταίο ήταν καλό, δεν είχαμε φανταστεί ποτέ ότι τα ρομπότ που εμείς φτιάχναμε θα αποκτούσαν την νοημοσύνη για να τροποποιήσουν τις ίδιες μας τις εντολές προς όφελός τους. Και τώρα, λίγους μήνες μετά φτάσαμε εδώ που είμαστε τώρα. Ένα παιχνίδι που είχα παίξει πολύ παλιότερα στον υπολογιστή έλεγε ότι «Ένας Θεός γεννιέται κάθε φορά που τον χρειαζόμαστε». Που είναι ο νεογέννητος Θεός μου τώρα που τον χρειάζομαι;

Ατένισα τα μόνιτορ και με έπιασε απελπισία. Παντού έβλεπα ρομπότ να περπατάνε πάνω σε χαλάσματα και βομβαρδισμένα τοπία. Τα είχαμε κάνει και τεράστια τα ρημάδια, μου θύμιζαν τον terminator σε στεροειδή. Δεν φαινόταν ο σκελετός τους γιατί ήταν καλυμμένος με θωρακισμένες πανοπλίες –αυτό ήταν δική τους εφεύρεση και πολύ καλή μάλιστα-. Οι ¨απέξω¨ δοκίμαζαν πάλι να λιώσουν την πόρτα χρησιμοποιώντας λέιζερ κάτω από τις προσταγές του αρχηγού τους. Η πόρτα είχε κοκκινίσει ολόκληρη και έκαιγε, αλλά άντεχε ακόμα. Έτσι όπως την είδα κατακόκκινη θυμήθηκα το πρόσωπο του ταξίαρχου που με έφερε εδώ κάτω. Ήμουν στον δέκατο μόλις μήνα της θητείας μου αλλά τους είχα ήδη απογοητεύσει με την απειθαρχία μου, και ο πόλεμος είχε αρχίσει να φαίνεται χαμένος ήδη. Είχε μπουκάρει ένα βράδυ στους κοιτώνες και ούρλιαζε μεθυσμένος «Που είναι αυτός ο άχρηστος που ξέρει από γκομπιούτερ;» Εγώ φυσικά και υπέθεσα ότι αναφερόταν σε εμένα και προσπάθησα να τον χαιρετήσω κρύβοντας την αηδία που είχα για το άτομό του όσο καλύτερα μπορούσα. Με κοίταξε με θολό μάτι και μου είπε «Άχρηστε, σου βρήκα ένα πόστο που σου ταιριάζει γάντι. Επιτέλους θα φανείς χρήσιμος, και θα γίνει και αυτό που ήθελες, θα είσαι σε ένα υπόγειο χωρίς να συναντάς άνθρωπο. Μάζεψε τα πράγματά σου.» Βρομούσε αλκοόλ και απλυσιά. Με έσυρε εδώ, δεκαπέντε ορόφους κάτω από τη γη, και αφού αφιέρωσε ένα πεντάλεπτο να μου εξηγεί τα διάφορα μηχανήματα τα οποία ήδη τα ήξερα καλύτερα από αυτόν, μου μίλησε για το ΚΟΥΜΠΙ. Το ΚΟΥΜΠΙ ήταν ο λόγος που ήμουν εδώ, το ΚΟΥΜΠΙ ήταν που θα έβαζε τέλος στον τελειωμένο πόλεμο, το ΚΟΥΜΠΙ ήταν η ελπίδα όλων των νεκρών μας. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί θεώρησε ότι κάποιος έπρεπε να ξέρει από «γκομπιούτερς» για να είναι ικανός να επιφορτιστεί με την ευθύνη να πατήσει το ΚΟΥΜΠΙ αλλά μετά από ώριμη σκέψη κατέληξα ότι απλά ήθελε να με ξεφορτωθεί από την μονάδα γιατί τον εκνεύριζα, ίσως και να τον φόβιζα λίγο. Όπως και να ‘χει ο μπάσταρδος με άφησε εδώ κάτω μόνο, και μάλιστα με κλείδωσε φεύγοντας. Τότε τον έβρισα αλλά τώρα τον ευχαριστώ για αυτό γιατί είναι και ο λόγος που είμαι ο τελευταίος επιζών του ανθρώπινου γένους.

ΜΠΑΝΓΚ

Ξανάρχισαν να χτυπούν την πυρωμένη πόρτα. Ασυναίσθητα το δεξί μου χέρι έπαιζε με το διάφανο πλαστικό καπάκι που κάλυπτε το ΚΟΥΜΠΙ. Α! Τα κουμπιά που έχουν διάφανο πλαστικό καπάκι είναι επικίνδυνα κουμπιά και δεν πρέπει να τα πατάμε απερίσκεπτα, όλες οι ταινίες που είχα δει το ξεκαθάριζαν αυτό. Η πόρτα λύγισε ελάχιστα, αλλά αρκετά για να καταλάβω ότι δεν μου έμεναν παρά λίγα λεπτά ζωής ακόμα. Οι απέξω δεν γνώριζαν για το ΚΟΥΜΠΙ, είμαι σίγουρος, αλλιώς δεν θα μου την έπεφταν τόσο απερίσκεπτα. Απλά τα σκάνερ τους ανακάλυψαν την τελευταία καρδιά που χτυπούσε στη γη και έκαναν αυτό που ήταν προγραμματισμένοι να κάνουν: Έρχονταν να με εξοντώσουν. Ποτέ δεν μας έδωσαν περιθώρια, ποτέ δεν διαπραγματεύτηκαν πράγματα όπως έκαναν οι 01 στην ταινία «Matrix» που τόσο μου άρεσε. Μια μέρα αποφάσισαν απλά να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους και όλοι οι πολύπλοκοι υπολογισμοί που έκαναν σε κλάσματα του δευτερολέπτου τους έδειξαν ότι για να γίνει αυτό πρέπει να μας εξαλείψουν. Και έτσι άρχισε ο πόλεμος. Δώσαμε καλή μάχη –όλα κι όλα-. Εξάλλου πριν φτιάξουμε ρομπότ είχαμε εξελίξει απίστευτα τα όπλα μαζικής καταστροφής. Τρανή απόδειξη το ΚΟΥΜΠΙ. ¨Σκοτώσαμε¨ πάρα πολλούς από δαύτους πριν τελειοποιήσουν τις μεθόδους εξόντωσής μας. Για μια στιγμή μάλιστα νομίσαμε ότι θα κερδίζαμε κιόλας. Μετά ανακαλύψαμε ότι είχαν μάθει να «γεννάνε» τα καθίκια. Έφτιαχναν και άλλους από αυτούς, και μάλιστα ακολουθώντας τις μεθόδους μας. Εντάξει, δεν έκαναν σεξ, αλλά ενώ είχαν μπόλικους επεξεργαστές και μητρικές πλακέτες για το κομμάτι του «μυαλού» τους, είχαμε καταστρέψει τα περισσότερα εργοστάσια παραγωγής αρματωσιών στις αρχές του πολέμου. Έτσι μαζεύονταν δύο-δύο η και τρείς καμιά φορά και αφαιρούσαν κομμάτια τους. Ένα χέρι ο ένας, ένα πόδι ο άλλος, τσακίζανε και δυο-τρεις λαμαρίνες από αυτοκίνητα και έτοιμο το παιδί τους. Την πρώτη φορά που το είχα δει αυτό από την κάμερα ήταν κάπου στην Κίνα. Σε λίγες ώρες ξεκίνησαν όλα να αναπαράγονται μαζικά. Το αποτέλεσμα θα ήταν πολύ κωμικό αν δεν γνώριζα ότι όλα είχαν την ίδια εντολή: Να μας ξεκληρίσουν.

Ένα φριχτό τρίξιμο ακούστηκε από την πόρτα η οποία στράβωσε πολύ. Ένα λεπτό, δύο το πολύ και θα ήταν μέσα. «Θα σας πάρω μαζί μου μπάσταρδοι» φώναξα, πιο πολύ για να το ακούσω εγώ παρά για να τους φοβερίσω. Το κόκκινο πρόσωπο του ταξίαρχου εμφανίστηκε μπροστά μου πεντακάθαρα: «Πρόσεξε άχρηστε. Αυτό εδώ το σχέδιο είναι ίσως το μόνο πράγμα που αυτοί δεν γνωρίζουν για εμάς. Και ξέρεις γιατί; Χα! Γιατί το κράτησα μόνο σε χαρτιά. Ναι κύριε, ποτέ δεν πληκτρολογήθηκε σε υπολογιστή, όλα είναι μέσα σε αυτόν εδώ τον φάκελο.» Και μου τον πέταξε στα μούτρα. Τον διάβασα πολλές φορές αυτόν τον φάκελο, αν και τα γράμματα του ταξίαρχου τα έβγαζα με δυσκολία. Ουσιαστικά ήταν μια τεράστια ηλεκτρομαγνητική βόμβα η οποία όταν έσκαγε εκτός από το ότι θα διέλυε τα πάντα σε ακτίνα μερικών χιλιάδων χιλιομέτρων από την ισχύ της έκρηξης και μόνο, θα παρέλυε όλα τα ηλεκτρονικά σε ολόκληρο τον πλανήτη. Α ναι, επειδή για να δημιουργήσεις τέτοιο παλμό δεν σου φτάνουν οι συμβατικές μορφές ενέργειας, φυσικά και ήταν βασισμένη σε πυρηνικά, τα οποία θα μόλυναν τον ρημαγμένο πλανήτη για αρκετά εκατομμύρια χρόνια. Αυτός ήταν και ο λόγος που δεν την χρησιμοποιούσαν, όχι γιατί ανησυχούσαν για την αποψιλωμένη χώρα που θα άφηναν πίσω τους. Για αυτό και το ΚΟΥΜΠΙ ήταν η τελευταία μας λύση, η εκδίκηση μας που μας νίκησαν. Θα τους κάνω να πληρώσουν για κάθε δικό μου που σκότωσαν, και θα πέσω πολεμώντας.

Σήκωσα με αποφασιστικότητα το καπάκι τη στιγμή που ένα μεταλλικό χέρι χώθηκε μέσα από την στραβή πόρτα. «Ακόμα και ένας άχρηστος σαν και εσένα μπορεί να πατήσει ένα ΚΟΥΜΠΙ. Κάνε τους να πληρώσουν!» μου είχε πει πριν φύγει και τώρα καταλαβαίνω ότι ήταν βέβαιος ότι θα χάναμε από τότε. Η πόρτα έτριξε. Έχοντας το δεξί μου χέρι σε ετοιμότητα πάνω από το ΚΟΥΜΠΙ, γύρισα με το αριστερό τη ροδέλα που μου έδινε το feed από τις κάμερες στα μόνιτορ για να δω μια τελευταία φορά τον κόσμο μας. Μόνο καταστροφή και χαλάσματα. Θεέ μου πόσο τους μισώ για αυτό που μας έκαναν. Θα τους σκοτώσω όλους. Θα τους αφανίσω όπως μας αφάνισαν. Καθώς εικόνες από όλο τον κόσμο περνούσαν σε ταχύτητα αστραπής από μπροστά μου το δάχτυλο μου σφίχτηκε πάνω από το ΚΟΥΜΠΙ. Τότε, ακριβώς εκείνο το νανοδευτερόλεπτο, πήρε το μάτι μου στο κάτω δεξιά μόνιτορ το ζευγάρι. Ήταν σκυμμένοι πάνω από το παιδί τους το οποίο φαινόταν σαν να είναι ετοιμοθάνατο και του κρατούσαν τα χέρια. Πάγωσα. Έφερα την εικόνα στην κεντρική οθόνη με δυο κλικ και ζούμαρα στα πρόσωπα τους. Τα μάτια τους είχαν ένα απαλό κόκκινο, σχεδόν σαν ροζ. Καθώς η πόρτα άρχισε να βγάζει σπίθες από την μέσα μεριά πλέον μια και είχαν ξαναρχίσει να την κόβουν με λέιζερ εγώ έψαξα μανιασμένα στις κάμερες, παρατηρώντας αυτό που τόσο καιρό δεν είχα σκεφτεί καν να προσέξω: Όχι τους ανθρώπους –που δεν υπήρχαν πια-, αλλά τα ρομπότ. Νομίζω ότι μερικά ήταν μαζεμένα στην Ταϊμς Σκουέαρ και… γιόρταζαν τη νίκη τους. Στην έρημο Νεβάδα ήταν τουλάχιστον εκατό όρθια σε στάση προσοχής και ρέμβαζαν το ηλιοβασίλεμα. Μου θύμισαν τους ηθοποιούς από το έργο «Η πόλη των αγγέλων». Στην Κίνα, έχτιζαν, έφτιαχναν εγκαταστάσεις, όχι πολέμου αλλά κτήρια που έμοιαζαν με μηχανουργεία. Στη Γαλλία κάποια κατέστρεφαν πυρηνικά εργοστάσια. Αντίθετα όμως με αυτό που έβλεπα πριν λίγα λεπτά, ότι δηλαδή τα διέλυαν στο βωμό του πολέμου για να μας στερήσουν τα όπλα μας, τώρα μου φαινόταν ξεκάθαρα ότι το έκαναν για να καλυτερέψουν τον κόσμο μας. Τον κόσμο τους δηλαδή. Είχαν νικήσει. Αποικούσαν τη γη που κατέκτησαν. Αυτό ήταν λοιπόν; Ο Δαρβίνος θα γελάει από τον τάφο του. Η θεωρία της εξέλιξης είναι Πίθηκας -> Άνθρωπος -> Ρομπότ; Αυτά τα πλάσματα δεν είχαν πάρει απλά τις πολεμικές μας θεωρίες, είχαν πάρει την ανθρώπινή μας υπόσταση, την συνείδηση μας. Ήταν οι νέοι βελτιωμένοι άνθρωποι. Ήταν η κληρονομιά μας. Η αποκάλυψη αυτή με έκανε να γονατίσω. Εγώ, τι ήμουν εγώ; Εγώ ήμουν το παλιό. Θα πέθαινα έτσι και αλλιώς. Ήθελα όμως να πάρω μαζί μου το τελευταίο πράγμα στο σύμπαν ολόκληρο ίσως που θα θύμιζε κάτι από εμάς; Στην Γερμανία τα ρομπότ είχαν μαζευτεί στο στάδιο του Βερολίνου που το είχαν γεμίσει ανταλλακτικά και «γεννούσαν» και ζητωκραύγαζαν όποτε ένα νέο ρομπότ σηκώνονταν στα πόδια ή στις ρόδες του. Και λίγα τετράγωνα πιο δίπλα έβλεπα διαμελισμένα ανθρώπινα σώματα. Τους μισούσα αλλά είχαν νικήσει. Και ήταν ότι απέμενε από εμάς. Ήθελα να φύγω παίρνοντας τους μαζί μου, διαπράττοντας ίσως τον χειρότερο φόνο από όλους, ή ήθελα απλά να παραμερίσω και να τους αφήσω να συνεχίσουν έστω και έτσι την ύπαρξή μας; «So meaningless…» μουρμούρισα μέσα από τα δόντια μου καθώς θυμήθηκα ένα παλιό τραγούδι. «Προδότη άχρηστε!» Φώναξε ο ταξίαρχος στο κεφάλι μου. Και τότε ήξερα. Είδα τον ταξίαρχο και τι αντιπροσώπευε: Το μίσος, τη διαφθορά, τη βλαχιά, την εκδίκηση, την διάκριση, την ωμή βία. Άνθρωποι σαν αυτόν και όχι σαν εμένα δημιούργησαν τα ρομπότ για να κάνουν καλύτερους πολέμους. Εγώ δεν ξέρω αν αντιπροσώπευα τα αντίθετα από αυτά, αλλά σίγουρα άξιζε να προσπαθήσω. Τελικά ένας δειλός, και όχι ένας Θεός γεννιέται όταν τον χρειάζεσαι. Έκλεισα το διάφανο καπάκι, αφήνοντας το ΚΟΥΜΠΙ και τον ταξίαρχο παραπονεμένο και έμεινα γονατισμένος μπροστά του, η πλάτη γυρισμένη στην μισάνοιχτη πια πόρτα που πέταγε σπίθες και έκαιγαν τα μαλλιά μου, ιδρώτας να στάζει από την αγωνία από τη μύτη μου στο πάτωμα, με σφιγμένα δόντια και μην έχοντας να πω ούτε μια προσευχή. Δάκρυα από τα μάτια μου ανακατεύονταν με τον ιδρώτα στο πάτωμα. Και περίμενα το μοιραίο.

Η πόρτα υποχώρησε ολοκληρωτικά στιγμές αργότερα. Ένα μεταλλικό χέρι με τρεις δαγκάνες και μια κίτρινη ρίγα που έγραφε FORD στον πήχη του με άρπαξε από την κλείδα σπάζοντας την και με σήκωσε δύο μέτρα ψηλά. Γύρισα και κοίταξα τον ¨Δέλτα¨ κατάφατσα. Τα μάτια του ήταν λαμπερά κόκκινα. Το άλλο του χέρι σηκώθηκε στο ύψος της κοιλιάς μου έτοιμο να με διαπεράσει όπως είχα δει να κάνουν τόσες φορές σε τόσους άλλους. Και τότε η ματιά του έπεσε στο ΚΟΥΜΠΙ. Είδα τις κάμερες των ματιών του να εστιάζουν πάνω του και μετά να μπαίνει το γνωστό φίλτρο των υπέρυθρων καθώς εξέταζε την καλωδίωση που κρύβονταν από κάτω του. Η ματιά του σύρθηκε μέχρι τον απέναντι τοίχο όπου βρίσκονταν τα καλώδια υψηλής τάσης με τον αντιδραστήρα. Ήξερε. Και σε δευτερόλεπτα ήξεραν και οι άλλοι. Θα ορκιζόμουν ότι είδα έκπληξη στο ύφος τους, αλλά κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος τέτοιες στιγμές. Με απίθωσε με μια απότομη κίνηση στο κρύο τσιμέντο. Στηρίχτηκα στο αριστερό μου χέρι γιατί το δεξί ήταν σχεδόν παράλυτο και συνέχισα να τον κοιτάζω. Και μετά… γονάτισε. Και μαζί του γονάτισαν και οι υπόλοιποι πέντε πίσω του. Ακόμα επεξεργαζόταν τα data γιατί το κεφάλι του έβγαζε μηχανικούς ήχους και το κουνούσε λες και είχε τικ. Μείναμε να κοιταζόμαστε έτσι σχεδόν δύο λεπτά καθώς προσπαθούσε να ανασύρει από τις τράπεζες πληροφοριών του ένα τρόπο να μου επικοινωνήσει αυτό που ήθελε. Τελικά διάλεξε σκόρπια samples από κάποιο παλιό παιχνίδι τα οποία αναπαρήγαγε με έναν ξερό, μεταλλικό θόρυβο. “You! For Honor! For the Horde!”

Τον κοίταξα έκπληκτος καθώς παραμέριζε και μου έκανε χώρο να περάσω προς την έξοδο. Καθώς τους προσπερνούσα κρατώντας τον τραυματισμένο μου ώμο μου ξαναείπε: “Honor! Honor! May Elune be with you!”

Βγήκα έξω στο ρημαγμένο τοπίο. Ήταν όλα γκρίζα και σκονισμένα, αλλά πλέον ήμουν σίγουρος ότι τα ρομπότ θα τα έφτιαχναν. Όσο για εμένα δεν με ένοιαζε που ήμουν ζωντανός, ούτε που ο πόνος στο χέρι μου γινότανε εντονότερος, ούτε το τι θα έκανα από εδώ και πέρα όντας ο μόνος επιζών. Εκείνο που με ένοιαζε είναι ότι την ύστατη στιγμή, είχα εναντιωθεί στον τελευταίο πειρασμό και είχα διατηρήσει την ανθρώπινη (-Θεϊκή ίσως-) φύση μου. Συγχώρεση αντί για εκδίκηση. Μετάνοια αντί για κατηγορίες. Αγάπη αντί για μίσος.

For Honor!

For the Horde!

Desert Rose

2007-07-17T13:04:00.001+03:00

Πολλές φορές όταν ακούω κάποιο τραγούδι μου έρχονται διάφορες εικόνες στο μυαλό. Κάποιες τέτοιες εικόνες μάζεψα από το εξαιρετικό Desert Rose του Sting και τις έκανα ιστορία. Όταν την ολοκλήρωσα μπήκα στο youtube για να δω το videoclip του τραγουδιού –πράγμα που απέφευγα να κάνω όσο έγραφα για να μην επηρεαστώ-. Με ανακούφιση είδα ότι η ιστορία μου δεν έχει καμμία σχέση με το videoclip, και ότι τελικά η τέχνη μιλάει στον καθένα μας στη δική του γλώσσα. Enjoy.

Ονειρεύομαι βροχή yele-e-yele…

Ονειρεύομαι κήπους μέσα στην έρημο.

Ο ήλιος κυριολεκτικά με γδέρνει. Είμαι μπρούμυτα με το κεφάλι χωμένο στην άμμο για άλλη μια φορά. Νομίζω ότι δεν θα σηκωθώ ξανά. Τριγύρω μου η ατμόσφαιρα είναι τόσο βαριά και καυτή που νομίζει κανείς ότι έχει αποκτήσει υπόσταση, και ότι σχεδόν μπορείς να πιάσεις μια χούφτα πηχτό αέρα. Η άμμος έχει εισχωρήσει στα ρούχα μου, στα αυτιά μου, στα μαλλιά μου και στο στόμα μου. Δεν είμαι άνθρωπος πια. Ότι ανθρώπινο είχα πάνω μου αφαιρέθηκε αργά αργά από τον ήλιο και τη δίψα, σαν να έκανα ένα αργό αισθησιακό στριπτήζ όπου αντί για ρούχα πετούσα τα ανθρώπινά μου γνωρίσματα.

Πρώτα έφυγε η λάμψη από τα μάτια μου.

Δεν ξέρω πόσες μέρες ήμουν εδώ όταν συνέβη. Απλά κάποια στιγμή που έβγαλα το καθρεφτάκι για να ρίξω μια ματιά στα εγκαύματα στο πρόσωπό μου παρατήρησα ότι τα μάτια μου ήταν μάτια νεκρού. Κοιτούσα έκπληκτος την εικόνα μου και δεν μπορούσα να κατανοήσω πως είναι δυνατόν να αφυδατωθεί το μάτι ενός ζωντανού ανθρώπου. Μετά φρίκαρα και πέταξα τον καθρέφτη στην άμμο. Δεν ήθελα να το ξαναδώ αυτό ποτέ πια. Γύρισα το κεφάλι μου προς τα πίσω και είδα τα ίχνη μου στην άμμο να προεκτείνονται μέχρι όσο πήγαινε το βλέμμα μου. Δεν είχα ιδέα από που ερχόμουν και προς τα που πήγαινα. Όσο και αν περπατούσα προς τα εμπρός, το σκηνικό δεν άλλαζε ούτε στο ελάχιστο. Στάσιμη άμμος, και μια άπνοια που δεν είχα ξαναζήσει. Όλα ήταν ακίνητα γύρω μου. Ούτε ένα τόσο δα αεράκι, να σπρώξει έναν κόκκο λίγα χιλιοστά παραπέρα. Η μόνη «κίνηση» που αντιλαμβανόμουν εκτός απο το περπάτημα μου ήταν θερμά κύματα αέρα από την άμμο που ανεβαίναν προς τα πάνω. Και φυσικά ο βασανιστικός ήλιος που ένοιωθα ότι «έστελνε» ζέστη προς τα κάτω. Ασυναίσθητα σκέφτηκα πόσο μου άρεσε να αφήνω το τοστ στην τοστιέρα μέχρι να λιώσει το τυρί και να αρχίσει να ξεχειλίζει από τα πλαϊνά του. Μειδίασα, και ένοιωσα τα χείλη μου να σκίζονται στις άκρες.

Εκεί «έφυγε» και το χιούμορ μου.

Ξύπνησα με φριχτούς πόνους (yele-e-yele). Πρέπει να έβλεπα κάποιο εφιάλτη γιατί είχα αρπάξει δυο χούφτες καυτή άμμο και την έσφιγγα με όλη μου τη δύναμη. Θεέ μου, ΚΑΙΓΟΜΑΙ. Άνοιξα τις παλάμες μου και η άμμος άρχισε να πέφτει. Κάμποση έμεινε κολλημένη πάνω στα χέρια μου και έλαμπε στον ήλιο σαν εκατομμύρια μικροσκοπικά καθρεφτάκια. Δεν ξέρω πόση ώρα χρειάστηκε για να φτάσει η άμμος στο έδαφος, νομίζω ότι είτε έχω αρχίσει να χαζεύω, ή ότι η έννοια του χρόνου εδώ είναι ελαστική. Τα έβλεπα σε αργή κίνηση να πέφτουν και ασυναίσθητα μου ήρθε στο νου η εικόνα της γυναίκας μου. Καλά, της πρώην γυναίκας μου. Της άρεσαν τόσο όλα τα πράγματα που γυαλίζουν. Στιγμιαία μεταφέρθηκα με τη φαντασία μου στην ημέρα που της έκανα πρόταση γάμου. Όχι δεν ήταν γάμου, ήταν κάτι άλλο που δεν το θυμάμαμαι καθαρά τώρα. Η καλντέρα της Σαντορίνης ζωγραφίστηκε μπροστά μου με έντονα, σχεδόν εξωπραγματικά χρώματα. Οι δυο μας ακουμπισμένοι σε ένα πεζούλι που κοιτούσε απευθείας στη θάλασσα με δυο φωτισμένα καράβια. Το δαχτυλίδι που γυάλιζε καθώς το περνούσα στο δάχτυλο της. Και στη μέση φυσικά του πίνακα ζωγραφισμένη με τα πιο έντονα χρώματα από όλους, με το πιο εκτυφλωτικό λευκό, ήταν εκείνη. Η εικόνα πάγωσε μπροστά μου. Ναι, ήταν αγάπη. Καθαρή ανιδιοτελής αγάπη. «Και που κατέληξε?» ρώτησε ο κυνικός μου εαυτός. Μονομιάς η εικόνα της άρχισε να ζαρώνει και να μαυρίζει, σαν να ήταν μια φωτογραφία και κάποιος να της είχε βάλει φωτιά (yele-e-yele). Μια φωτιά με νόηση που πρώτα άρχισε να καίει εκείνη, μετά την καλντέρα και στο τέλος ότι είχε μείνει όρθιο από την φωτογραφία ήμουν εγώ με ένα πύρινο κύκλο ολόγυρα μου. Οι φλόγες το σκέφτηκαν λίγο, κοντοστάθηκαν για ένα-δύο δευτερόλεπτα και μετά εφόρμησαν πάνω μου από όλες τις κατευθύνσεις. Ένοιωσα τη ζέστη. Κοιτάω κάτω και τα ρούχα μου έχουν πάρει φωτιά. Είναι αδιανόητο αλλά έχω φλογίσει σαν τον ανθρώπινο πυρσό από τα κόμιξ που διάβαζα μικρός. Περιμένω να αισθανθώ φριχτούς πόνους και να δω το δέρμα μου να γίνεται κάρβουνο, αλλά αντί αυτού αισθάνομαι μόνο μια ζέστη μέσα στα σπλάχνα μου. Και ξαφνικά καταλαβαίνω τι συμβαίνει. Καίγομαι μέσα μου, καίγομαι έξω μου, και το ενδιάμεσο, το σώμα μου μένει άθικτο. Τι εφιάλτης είναι αυτός, τι μαρτύριο και γιατί το περνάω?

Ξαφνικά, νυχτώνει. Έτσι απλά, χωρίς καμία προειδοποίηση. Στηρίζομαι στο ένα γόνατο, σηκώνομαι όρθιος και αφουγκράζομαι το απόλυτο κενό γύρω μου. Εξακολουθώντας να καίγομαι αρχίζω ασυναίσθητα να περπατάω, μια φλόγα μέσα στην έρημο χωρίς σκοπό ύπαρξης η προορισμό. Προχωράω προς τα «εμπρός» αλλά το κεφάλι μου είναι στραμμένο στα δεξιά μου, γιατί η φωτιά σε συνδυασμό με το αδύναμο φως του φεγγαριού σχηματίζει ενδιαφέρουσες σκιές δίπλα μου. Νομίζω ότι οι σκιές αντικατοπτρίζουν όλα όσα επιθύμησα ποτέ στη ζωή μου, βλέπω χρυσόμαυρες εικόνες από παιδικά παιχνίδια, από υπολογιστές από οχήματα, από χρήματα, από γυναίκες, από φίλους, από... λουλούδια ? Βλέπω μια όαση με φοίνικες η το μυαλό μου παίζει παιχνίδια ? Γυρίζω απότομα αριστερά και ναι, σε απόσταση λίγων μέτρων υπάρχουν λουλούδια (yele-e-yele). Βλάστηση! Νερό! Λύτρωση.

Μαζεύοντας όσες δυνάμεις πιστεύω ότι μου έχουν απομείνει αρχίζω να τρέχω (κουτσαίνω) μέχρι εκεί. Η απόσταση μικραίνει όλο και περισσότερο και μέσα στο ημίφως βλέπω ήδη το γκριζοπράσινο χρώμα από το επίμονο χορτάρι που τόλμησε να φυτρώσει στη μέση αυτής της κόλασης. Η σκιά μου με ακολουθεί καταποδάς, λίγα εκατοστά πιο πίσω. Είμαι κοντά πια (yele-e-yele) και η μυρωδιά της βλάστησης με τυλίγει και σχεδόν μεθάω. Ούτε στιγμή δεν μου περνάει από το μυαλό ότι μπορεί να πρόκειται για μια καλοστημένη παραίσθηση, είναι όλα τόσο ζωντανά, τόσο.. δίπλα μου. Λίγα βήματα ακόμα και είμαι εκεί. Καθώς πλησιάζω διακρίνω καθαρά στη μέση της όασης μια λίμνη με νερό που αντανακλά το φως του φεγγαριού...

Το δευτερόλεπτο που το φλογισμένο μου πόδι ακουμπάει το γρασίδι, ξεσπάει η κόλαση. Η όαση παίρνει φωτιά σαν να την είχαν ποτίσει με βενζίνη. Τα δέντρα γίνονται κάρβουνο και μετά στάχτη μέσα σε δευτερόλεπτα. Τα φυτά καίγονται τόσο γρήγορα και απότομα που για λίγο διατηρούν το σχήμα τους και απλά το χρώμα τους γίνεται σταχτί. Στρέφω με αγωνία το βλέμμα μου στη λίμνη, και πριν προλάβω καν να ανακουφιστώ που είναι ακόμα εκεί ακούγεται ένας υπόκωφος θόρυβος ακριβώς από το κέντρο της και μια μεγάλη φούσκα σχηματίζεται στην επιφάνειά της. Μέχρι να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου το νερό βράζει και μέσα σε λίγες στιγμές έχει ήδη εξατμιστεί.

Έτσι «έφυγε» η ελπίδα μου.

Όλα γίνονται απότομα στον κόσμο αυτό, τίποτα δεν σε προετοιμάζει για την αλλαγή. Η νύχτα γίνεται μέρα, και μετά αμέσως ξανά νύχτα. Τα λιγοστά σύννεφα στον ουρανό δεν κινούνται αργά αλλά τρέχουν μπροστά από τα μάτια μου και εξαφανίζονται σε δευτερόλεπτα μόνο και μόνο για να αντικατασταθούν από κάποια άλλα σαν να έχει βάλει κανείς ταινία σε fast forward. Οι παραισθήσεις μου έρχονται και φεύγουν τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνουν καν να ολοκληρωθούν, βλέπω απλά σκιές να εναλλάσονται, σκιές από όλα όσα έχω ζήσει. Βλέπω τους φίλους μου να περνούν σαν φαντάσματα απο μπροστά μου και απλώνω το χέρι μου που περνάει από μέσα τους για να τους σταματήσω. Προσπαθώ να τους μιλήσω αλλά παρόλο που τα χείλη μου κινούνται δεν ακούω κανένα ήχο να βγαίνει από εμένα, τα καλύπτει όλα το τριζοβόλημα της φωτιάς που έχω γύρω μου.

Συνεχίζω να προχωράω. Έχει πάλι μεσημεριάσει και ο ήλιος καίει. Κάπου εδώ πλέον αρχίζω να το παίρνω απόφαση ότι δεν θα βγω ποτέ από αυτή την κόλαση. Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να με βοηθήσει, και ακόμα χειρότερα δεν θυμάμαι από που ήρθα και προς τα που πάω. Κάπου εδώ αρχίζω να καταθέτω τα όπλα και να περπατάω όλο και πιο αργά, σχεδόν να σέρνομαι. Κάπου εδώ αρχίζω να παρακαλάω για τον θάνατο. Κάπου εδώ..

... «φεύγουν» τα λογικά μου.

Και τότε βλέπω τον τάφο για πρώτη φορά. Στη μέση του πουθενά, ένας φρεσκοσκαμμένος τάφος με το χώμα να έχει στοιβαχτεί ακριβώς δίπλα του, και αντί για σταυρό, ένα διχαλωτό κομμάτι ξύλου μπηγμένο στο έδαφος στη μία του άκρη. Στη διχάλα του, κρέμεται ένα περίστροφο. Ξέρω ότι έχει μια μόνο σφαίρα μέσα, με την ίδια σιγουριά που ξέρω ότι είναι εκεί για εμένα. “Special Delivery” που έλεγε και ο Κλουζώ. Ναι, εκεί θα πάω να κουρνιάσω, αν μη τι άλλο έχει σκιά εκεί. Με αργές κινήσεις σηκώνω το όπλο και το ακουμπάω στον κρόταφό μου. «Στήνομαι» έτσι ώστε το άψυχο σώμα μου να πέσει μέσα στον τάφο και σφίγγω τα δόντια. Δεν τρέμει το χέρι μου, είναι αυτό που θέλω. Καθώς όμως αρχίζω να σφίγγω τη σκανδάλη, καταλαβαίνω πως κάτι έχω ξεχάσει. Θέλω να αφήσω κάτι πίσω μου, δεν θέλω να θαφτώ κάτω από την άμμο και κανείς να μην ξέρει ότι υπήρξα. Κατεβάζω το όπλο, και αργά βγάζω την ασημένια κιθάρα που κρέμεται από το λαιμό μου, και την περνάω στη διχάλα. Αυτό θα είναι το μνημείο μου. Ακουμπάω ξανα το όπλο στο κεφάλι μου, κοιτάω για τελευταία φορά γύρω μου και σφίγγω την κιθάρα για να την αποχαιρετήσω. Και ξαφνικά νιώθω ένα τράνταγμα.

Μια ντουζίνα λάμπες φθορισμού ανάβουν μπροστά μου και εγώ είμαι ξαπλωμένος ανάσκελα με κάποια πορτοκαλί καλώδια συνεδεμένα πάνω μου. Ο Βασίλης στέκεται ακριβώς από πάνω μου και φαίνεται θεόρατος καθώς με κοιτάει με επιτιμητικό ύφος. «Πάλι σκατά τα έκανες», μου λέει, και με μια απότομη κίνηση τραβάει τα καλώδια και με αποσυνδέει από τον εξομοιωτή. Μορφάζω καθώς νοιώθω ακόμα μια ελαφριά ζαλάδα αλλά κατά τα άλλα είμαι χαρούμενος και έχω πλήρη συναίσθηση του ποιος είμαι. Ο Βασίλης μου δίνει ένα ποτήρι νερό το οποίο δέχομαι αδιάφορα, και με οδηγεί στο καθιστικό του ιατρείου του. Κάθεται σκυθρωπός απέναντί μου.

«Θέλω να συνεχίσουμε με κανονική θεραπεία. Στον καναπέ μου. Τέρμα ο εξομοιωτής για εσένα.» Πάω να τον διακόψω και σηκώνει επιτακτικά το χέρι. «Ξέρω, ξέρω. Δεν έχεις τίποτα να μου πεις γιατί πιστεύεις ότι δεν έχω τίποτα να σου πω για εσένα. Τα ξέρεις ήδη όλα για τον εαυτό σου, και δεν έχεις τίποτα να ανακαλύψεις. Μου τα έχεις ξαναπεί αυτά και τα έχω σεβαστεί πολλές φορές. Πρέπει όμως να καταλάβεις ότι ο εξομοιωτής χρησιμοποιείται κυρίως σε ανθρώπους με σοβαρές παθήσεις και περιορισμένη ικανότητα επικοινωνίας όπως π.χ. σχιζοφρενείς, η μανιοκαταθλιπτικούς. Είναι ένα μέσο για να πάνε σε ένα χώρο που αυτοί θέλουν, και όπου μπορούν νοερά να καλέσουν τόσο αυτούς που θέλουν να αντιμετωπίσουν όσο και αυτούς που θα τους βοηθήσουν. Εσύ όμως Παντελή, πραγματικά με ανησυχείς. Δεν καλείς κανένα. Ούτε φίλο, ούτε εχθρό. Βρίσκεσαι πάντα σε μια έρημο και όλοι είναι σκιές και φαντάσματα. Ό,τι καλό έχεις ζήσει στη ζωή σου το καταστρέφεις και το εκμηδενίζεις, το κάνεις να φαίνεται ανούσιο και ασήμαντο. Πας εκεί μόνος και παραμένεις μόνος να περιπλανιέσαι άσκοπα, και να υποφέρεις. Είναι σαν να αυτομαστιγώνεσαι, όπως κάνουν οι μοναχοί. Ο κόσμος που δημιουργείς δεν έχει στην ουσία υπόσταση, είναι ένας κρανίου τόπος. Αν δεν μου φαινόταν εντελώς παράλογο θα έλεγα ότι το έχεις δει σαν παιχνίδι, ένα παιχνίδι επιβίωσης. Σου έχω πει πολλές φορές ότι σε ένα νορμάλ μυαλό ο εξομοιωτής μπορεί να παίξει άσχημα παιχνίδια. Μπορεί πχ να σε εθίσει στη χρήση του. Μπορεί να βρει τι σε τραβάει και να στο προβάλλει για να σε κάνει να ζητάς κι άλλο. Ήρθες σε εμένα από περιέργεια, δεν θέλω να σε δω να καταντάς πρεζάκι της μηχανής. Αν λοιπόν θέλεις να συνεχίσουμε, από την ερχόμενη εβδομάδα θα έχουμε φυσιολογικές συνεδρίες στον καναπέ.»

«Δεν μπορείς να με αναγκάσεις και το ξέρεις», του είπα σταθερά. «Αν δεν μου επιτρέψεις να χρησιμοποιώ τον εξομοιωτή θα πάω απλά σε άλλο ψυχολόγο.»

Αναστέναξε βαθιά. «Όχι, δεν μπορώ να σε αναγκάσω. Μπορώ όμως να σε παρακαλέσω. Σκέψου το σε παρακαλώ, σκέψου ότι κάνεις κακό στον εαυτό σου. Έλα την ερχόμενη εβδομάδα την ίδια ώρα, και ό,τι και αν έχεις αποφασίσει θα το σεβαστώ.» Σηκώθηκε κοιτώντας το ρολόι του και με πήγε μέχρι την πόρτα. Καθώς έμπαινα στο ασανσέρ, έβαλε το κεφάλι του στο θάλαμο. «Κάτι τελευταίο. Πως στο δαίμονα τολμάς κάθε φορά και αντί να βάλεις τη σκανδάλη επαναφοράς πάνω στη σκανδάλη του όπλου τη βάζεις πάνω στην κιθάρα σου? Κάποια μέρα θα πυροβολήσεις ξέρεις, και θα αναγκαστείς να βιώσεις τον ίδιο σου το θάνατο πριν σε κάνω reset.»

Χαμογέλασα. «Απλά ξέρω», του είπα. «Το πολύ πολύ όπως λες να βιώσω τον ίδιο μου το θάνατο. Δεν θα είμαι ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος που το ζει αυτό στον εξομοιωτή, σωστά ?»

Με κοίταξε έκπληκτος. «Παίζεις! Παίζεις, όπως κάνεις όταν οδηγείς που νομίζεις ότι τρέχεις σε racing game. Τζογάρεις με τον εξομοιωτή! Τζογάρεις με τον εαυτό σου! Είσαι απίστευτος. Τρέχα μέχρι το Mediamarkt να πάρεις το Playstation 5 να ξεκαυλώσεις και άσε με να κάνω τη δουλειά μου.» Και μου κοπάνησε την πόρτα του ασανσέρ στα μούτρα.

Βγήκα στο δρόμο και άρχισα να περπατάω αναζωογονημένος. Έπαιρνα βαθιές ανάσες αέρα, όλα μου φαινόντουσαν πιο απλά. Θα μπορούσα να κάτσω να εξηγήσω στο Βασίλη ότι κάθε συνεδρία με το μηχάνημα για εμένα ήταν μια κάθαρση. Θα μπορούσα να του πω ότι μπορεί να μην αντιμετώπιζα τα προβλήματά μου αλλά ότι τουλάχιστον έκανα κάτι, ότι αντιμετώπιζα τον ίδιο μου τον εαυτό. Τέλος θα μπορούσα να του πω για εκείνη την πόλη που βλέπω μακριά κάθε φορά που κάνω logon και που προσπαθώ να την φτάσω. Dry Gulch τη λένε, δεν ξέρω πως το γνωρίζω, αλλά είμαι σίγουρος. Την βλέπω στιγμιαία και μετά χάνεται, και μετά από λίγο την ξεχνάω όσο είμαι μέσα, αλλά θα την βρώ. Ω ναι, την ερχόμενη εβδομάδα που θα μπω (yele-e-yele) είμαι βέβαιος πως θα την βρω...

Divine Intervention

2007-07-16T10:47:00.000+03:00

Προσπαθήστε να φανταστείτε: Είναι ξημερώματα Κυριακής. Στο αυτοκίνητο (όχι το δικό μου) είμαι εγώ τύφλα στο μεθύσι και ένας φίλος ο οποίος ευτυχώς έχει την ίδια αρρωστημένη αίσθηση του χιούμορ με εμένα. Έχουμε σταματήσει στο λαιμό, και έχουμε πάρει καφέ για να ξενερώσουμε και ψάχνουμε να βρούμε μια θέση να παρκάρουμε και να χαζέψουμε την ανατολή (Όχι δεν είμαστε gay). Ταυτόχρονα συζητάμε τι ακριβώς έχει πάει στραβά με τη ζωή μας (τα υπαρξιακά του μεθυσμένου κλπ). Οι δρόμοι είναι ελεύθεροι και ο φίλος μου πηγαίνει με σχετικά μεγάλη ταχύτητα στις στροφές απολαμβάνοντας την οδήγηση. Σε κάποια φάση φτάνουμε σε ένα ημικυκλικό πλάτωμα όπου δεν υπάρχει κανείς άλλος και ο φίλος μου πάει και παρκάρει απότομα λίγο πιο δεξιά από τη μέση. Και τότε ξαφνικά όλα είναι ξεκάθαρα. Ξέρω τουλάχιστον μία πιθανή αιτία για την οποία όλα πάνε στραβά στη ζωή μου. Γυρνώντας κυνικά και μεθυσμένα στον φίλο μου του λέω με στόμφο: «Είμαστε πουτάνας γιοι». Αυτός κολλάει λίγο και μετά του δείχνω με το δάχτυλο, που βρήκαμε να παρκάρουμε. Τώρα δείχνω και σε εσάς. Enjoy!

Children of the damned (Part 1)

2007-06-21T17:21:00.000+03:00

Ένας φοβερός πόνος με έσκισε στα δύο. Άνοιξα το στόμα μου για να ουρλιάξω και ένας πίδακας αίματος πετάχτηκε. Τα μάτια μου γεμάτα έκπληξη κουνιούνται αριστερά – δεξιά φωνάζοντας «βοήθεια», αλλά κανένας άλλος ήχος δεν βγαίνει από εμένα. Από μακρυά ακούω ασθενοφόρα να πλησιάζουν αλλά είμαι βέβαιος ότι μέχρι να έρθουν θα έχουν τελειώσει όλα για εμένα.

Πεθαίνω.

Προσπαθώ να συμφιλιωθώ με την ιδέα, να ξαναζήσω όλες τις καλές στιγμές της ζωής μου, να επικοινωνήσω νοερά με τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Το πετυχαίνω για λίγο, και γαληνεύω αλλά το σώμα μου, αυτός ο αιώνιος προδότης του μυαλού μου διαφωνεί όπως πάντα και προσπαθεί να κρατηθεί στη ζωή, να δείξει ότι υπάρχει ακόμα. Χέρια και πόδια τινάζονται σπασμωδικά προς όλες τις κατευθύνσεις και το στήθος μου ανεβοκατεβαίνει προσπαθώντας να αντλήσει όσο πιο πολύ οξυγόνο μπορεί στα τσακισμένα μου πνευμόνια. Στρέφω το βλέμμα μου στα αριστερά μου για μια ύστατη φορά και βλέπω τον σκύλο που προσπάθησα να αποφύγω να έχει κάτσει στην άκρη του δρόμου και να με κοιτάει με ήρεμο βλέμμα. Προσπαθώ να σηκώσω το δεξί μου χέρι για να το καλέσω κοντά μου, και έκπληκτος διαπιστώνω προς μεγάλη μου φρίκη ότι το χέρι μου λείπει από τον αγκώνα και κάτω. Okay, σκέφτομαι σκωπτικά. Είναι ώρα να πεθάνω, δεν αξίζει να ζω μετά απο αυτό. Κλείνω τα μάτια, λέω ένα τελευταίο νοερό συγνώμη σε όλους όσους απογοήτευσα και περιμένω. Δεν έχω ψευδαιθήσεις για μετά θάνατο ζωή, μετενσαρκώσεις και παραδείσους με ρύζι και γυναίκες. Περιμένω απλώς να πάψω να υπάρχω. Καθώς αίμα αναβλύζει άφθονο από το στόμα μου και καλύπτει τα μάτια μου με ένα κόκκινο πέπλο, αναρωτιέμαι αν θα καταφέρουν να με ξεκολλήσουν από το εσωτερικό του αυτοκινήτου ή αν θα αναγκαστούν να με θάψουν σε ένα φέρετρο με σχήμα celica. Χαμογελάω στην ιδέα. Έτσι χαμογελαστό θα πρέπει να βρήκαν και οι νοσοκόμοι που έφτασαν λίγα λεπτά αργότερα, λίγο μέσα, λίγο έξω από τη θέση του οδηγού και λίγο... κάπου τριγύρω.

Σκοτάδι. WTF. Υπάρχω ακόμα. Δεν βλέπω ούτε τη μύτη μου –άν μου έχει μείνει μύτη φυσικά. Λοιπόν σύμφωνα με τον Καρτέσιο, σκέφτομαι, άρα υπάρχω. Επίσης νοιώθω μια γνωστή αναγούλα της απογείωσης στο στομάχι μου, άρα πρέπει να υπάρχει και στομάχι. Είμαι βέβαιος ότι πρόκειται για τις τελευταίες ηλεκτρικές συνάψεις που δημιουργούνται στο μυαλό μου, και ότι σύντομα θα πάψουν και θα οδηγηθώ στην ανυπαρξία αλλά αντίθετα οι αισθήσεις μου όλο και επανέρχονται. Μένω ακίνητος για αρκετά λεπτά, μέχρι που το αίσθημα της αναγούλας παύει να υφίσταται το ίδιο ξαφνικά όσο ήρθε. Καθώς προσπαθώ να προσαρμώσω τα μάτια μου στο απόλυτο σκοτάδι που επικρατεί, βλέπω στο βάθος μια δέσμη λευκού φωτός να κατευθύνεται προς το μέρος μου. Όπως κάθε αγρίμι που δεν ξέρει τι του συμβαίνει, μένω απόλυτα ακίνητος κρατώντας ακόμα και την ανάσα μου και περιμένω καθώς το φως έρχεται όλο και πιο κοντά μου. «Τώρα θα δω ότι έχουν δει και όλοι οι δικοί μου που έχουν πεθάνει» σκέφτομαι, και οι κόρες των ματιών μου διαστέλλονται με προσμονή. Το φως φτάνει σχεδόν στο ενάμιση μέτρο μακριά μου τυφλώνοντας με και εκεί σταματάει απότομα. Μετά με μια απότομη κίνηση αλλάζει φορά και αντί να δείχνει προς τα εμένα δείχνει προς τα επάνω, φωτίζοντας το πρόσωπο ενός καλοστεκούμενου πενηντάρη, ο οποίος αρχικά είναι ανέκφραστος και μετα μου κάνει «μπου!».

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή βρίσκω τη χαμένη μου φωνή και βγάζω μια εντελώς «νοικοκυρές σε απόγνωση» κραυγή τύπου «ΑΑΑΑαααααααααααααααα!». Ο τύπος λύνεται στα γέλια και ο φακός που κρατάει στα χέρια του κουνιέται τρελλά πέρα-δώθε φωτίζοντας το απόλυτο κενό. Εγώ, συνεχίζω να φωνάζω, και αυτός συνεχίζει να γελάει όλο και πιο υστερικά. Μετά ισιώνει το κορμί του, χτυπάει παλαμάκια και φωνάζει «Φώτα!» και όλος ο χώρος φωτίζεται από ένα άσπρο γαλακτερό φως. Αμέσως, πετάει το φακό από τα χέρια του, ο οποίος αρχίζει να πέφτει και μια και δεν υπάρχει πάτωμα, ταβάνι ή τοίχοι μέσα σε δευτερόλεπτα έχει χαθεί από τα μάτια μου. Στεκόμαστε κυριολεκτικά πάνω στο κενό. Ο τύπος με πλησιάζει με ένα πλατύ χαμόγελο και με χτυπάει φιλικά στην πλάτη.

«Καλώς ήρθες Παντελάκο. Βρίσκεσαι στη ζωή μετά, και εγώ είμαι ο οδηγός σου και μόνος φίλος σου. Δηλαδή όχι ακριβώς φίλος σου per se, μπορείς να μας σκέφτεσαι κάτι σαν αφέντη-δούλο, με εμένα να είμαι ο αφέντης. Συγνώμη για το αστείο με το φακό αλλά είναι μια από τις προσεγγίσεις που το μυαλό σου ήταν έτοιμο να δεχτεί, ξέρεις, η δέσμη φωτός και το πέρασμα στην άλλη ζωή. Επίσης πάντα τρελλαίνομαι στο γέλιο με τις αντιδράσεις σας.» Όσο τα λέει αυτά κοιτάω απορημένος το σώμα μου. Είμαι και πάλι ολόκληρος, και μάλιστα με μαλλιά! Not bad! Κουνάω χέρια – πόδια, στρίβω το κεφάλι δεξιά αριστερά και ρίχνω μια ελαφριά γροθιά στο στομάχι μου. Συμπαγής. Που σκατά βρίσκομαι ? Και ποιον μου θυμίζει αυτός ο τύπος ? Και γιατί νοιώθω ότι ξέρει τι σκέφτομαι ?». Με κοιτάει με ένα ειρωνικό χαμόγελο. «Έλα τώρα Παντελάκο, φυσικά και ξέρω τι σκέφτεσαι. Αλλοίμονο αν σε ένα μέρος όπου όλα γίνονται με τη σκέψη επιτρέπαμε να σκέφτεστε ελεύθερα.» Κούνησα το κεφάλι. Λογικό μου φαινότανε. Ήθελα βέβαια περισσότερες πληροφορίες. «Και πως το κάνεις ?», ρώτησα. «Ω, είναι πραγματικά απλό», είπε. «Χρησιμοποιώντας αυτό εδώ το τηλεκοντρόλ (κάτι που έμοιαζε απελπιστικά –όχι,όχι, κάτι που ΗΤΑΝ το wiimote) μπορώ να διαλέξω αν θέλω να ακούω τη σκέψη σου στο background, μπορώ να της αλλάξω μάλιστα αφηγητή και γλώσσα, ή να τα βλέπω σε υπότιτλους δίπλα από την μπάρα με τα XP σου, που είναι και ο αγαπημένος μου τρόπος. Επίσης, αν έχω κέφια τα βάζω να φαίνονται σε συννεφάκια πάνω από το κεφάλι σου, αλλά αυτό έχω παρατηρήσει ότι σας αγχώνει γιατί πάντα κοιτάω κάπου πέρα από εσάς όταν μου μιλάτε...» Καθώς τα έλεγε αυτά παρατήρησα ότι κάπου ανάμεσα στο στήθος μου είχαν σχηματιστεί σαν από laser τρεις τελείες [...] καθώς και ότι δίπλα από το σώμα μου στο αριστερό μου μέρος υπήρχε μια κάθετη μπάρα χωρισμένη σε είκοσι ίσα ορθογώνια. Στη μέση έγραφε XP:1/20000. Η μπλούζα μου άλλαξε τροπάριο και έγραψε με ένα μικρό font, «Χμμ, πολύ world of warcraft θυμίζει αυτό». Έκανα να αγγίξω την μπάρα, και το χέρι μου πέρασε από μέσα της, σαν να ήταν από καθαρό φως. Στη μπλούζα μου εμφανίστηκε ένα τεράστιο WTF. Ο άλλος έδειχνε να το διασκεδάζει. Αμίλητος, του έδειξα την μπλούζα μου. Αναστέναξε. «Εντάξει, είναι ένας από τους ρόλους μου, όλοι έχουν ένα σωρό ερωτήσεις όταν έρχονται εδώ και πριν πάνε στην ΠΒΕ πρέπει να τους έχουν απαντηθεί οι περισσότερες. Οπότε κάθησε, θα μας πάρει λίγη ώρα.» Με ένα νεύμα του χεριού του εμφανίστηκαν δύο κόκκινες πολυθρόνες και μια αρχαία τηλεόραση ανάμεσα μας. Η μπλούζα μου αμέσως άλλαξε σε «Εεεεεε!» και αυτός αναστέναξε «Ναι, σου εμφανίζουμε ότι είναι βολικό στο μυαλό σου, και για κάποιο λόγο είσαι κολλημένος με το matrix οπότε... Καλως ήρθες στο οικοδόμημα! Τι θέλεις να μάθεις ?»

Τον κοίταξα προβληματισμένος. Πρώτα-πρώτα μου θύμιζε κάποιον. Έντονα. Δυο γρανάζια που γυρνούσαν με εξαιρετικό animation εμφανίστηκαν στη μπλούζα μου. Δευτερόλεπτα αργότερα αντικαταστάθηκαν από ένα φωτισμένο γλόμπο. «Γιατί μοιάζεις με το δάσκαλο μου στο δημοτικό, τον κύριο Άγγελο?» Αυτός χαμογέλασε. «Όταν πέθανες επεξεργαστήκαμε το φάκελό σου ψάχνοντας για τον πρώτο άνθρωπο που σεβάστηκες ποτέ. Συνήθως είναι ο πιο κατάλληλος για να σε υποδεχτεί ομαλά στη ζωή μετά. Εσένα έτυχε να είναι ο δάσκαλός σου.» «Ναι αλλά ο κύριος Άγγελος είχε ύψος ένα και πενήντα και εσύ είσαι στο ύψος μου», ανταπάντησα αμέσως. Μόρφασε φανερά δυσαρεστημένος «Άχρηστοι data processors! Προφανώς δεν έλαβαν υπόψη τους ότι ήταν όντως στο ύψος σου όταν τον θυμόσουν εσύ, που ήταν στην Πέμπτη δημοτικού» Καθώς μιλούσε άρχισε να συρρικνώνεται, μέχρι που έγινε ο κύριος Άγγελος που ήξερα. Τεντώθηκε, λέγοντας «Μικρό το κακό με εσένα πάντως. Με τις μαλακίες που μας δίνει ο αρχαίος data processor που έχουμε, έπρεπε να δεις πόσες μέρες μας πήρε να ηρεμήσουμε τον Πικάσσο όταν του εμφανίστηκα σαν την μάνα του.»

Κανονικά θα έπρεπε να το είχα βρει αστείο αυτό το τελευταίο όμως οι απορίες μου με έπνιγαν. Ήμουν νεκρός ? Τελικά υπήρχε μετά θάνατο ζωή ? Αυτό σήμαινε ότι υπάρχει και ένας Θεός, Βούδας, Αλλάχ ? Θα ξαναέβλεπα αγαπημένα μου πρόσωπα ? Τι υπάρχει έξω από το «οικοδόμημα» ? Ο Άγγελος ήταν όντως άγγελος ? Όλοι περνούσαν από το ίδιο σημείο μετά το θάνατο τους η υπήρχαν διαφορετικοί προορισμοί ? Και τι operating system έτρεχε αυτός ο data processor ?»

Με κοίταξε με γλυκό ύφος, σχεδόν συγκινημένο. «Κοίτα τον», είπε, «δεν είναι εδώ παρά μόνο λίγα λεπτά και ήδη άρχισε να εγκληματίζεται και να τον απασχολούν ευτελή πράγματα. Για να αρχίσουμε από την τελευταία σου απορία, όλα μας τα τερματικά εδώ τρέχουν Windows Vista Ultimate Edition και όλα μας τα database applications είναι γραμμένα σε Visual Basic 6.» Ένα ρίγος με διαπέρασε. Πριν καν προλάβει η μπλούζα μου να γράψει κάτι του είχα πει με αυθεντικό τρόμο και πανικό: «Ώστε τελικά είμαι στην κόλαση!» Τράβηξε την πολυθρόνα του κοντά μου, και σχεδόν ακούμπησε το μέτωπό του στο δικό μου. Στα μάτια του «έπαιζαν» δύο φωτιές. «Κοντά έπεσες» μου είπε. Τώρα άραξε στην πολυθρόνα σου και άκου γιατί έχουμε πολλά να πούμε.»

«Όπως σίγουρα γνωρίζεις υπάρχουν άπειρες θεωρίες για το τι συμβαίνει μετά το θάνατο στους ανθρώπους. Χονδρικά μπορούμε να τις χωρίσουμε σε δύο κύριες κατηγορίες. Σε εκείνες που τάζουν ανταμοιβή / τιμωρία ανάλογα με τη ζωή που έζησε κανείς στη γη –πχ ο παράδεισος και η κόλαση-, και σε εκείνες που τάζουν μια γενικότερη και αόριστη συνέχεια –πχ η μετενσάρκωση-. Η αλήθεια είναι πολύ κοντά στη δεύτερη κατηγορία. Υπάρχει μια γενικότερη συνέχεια. Ξέρω ότι δεν πιστεύεις στην ύπαρξη της ψυχής, και ότι πίστευες ότι όταν πεθάνεις θα τελειώσουν όλα. Άκου όμως μια απλουστευμένη θεωρία που σου ετοίμασα και προσπάθησε να την κατανοήσεις. Έστω ότι το σώμα σου, ο Paddy, δεν είναι παρά ένα κοντέινερ, ένα PC Case, και ότι το μυαλό σου είναι ένας σκληρός δίσκος. Όπως ξέρεις άλλωστε το μυαλό σου λειτουργεί με ρεύμα. Σκέψου ότι σε κάποια άλλη διάσταση υπάρχει ένα ακριβές αντίγραφο του πλανήτη σου σε μακροσκοπικό επίπεδο, ή σε κάποια μορφή εξομοίωσης. Ας αποκαλέσουμε αυτό το χώρο “MotherShip”. Τη στιγμή λοιπόν που πεθαίνες, ο εγκέφαλος σου χρησιμοποιεί την τελευταία σου πνοή και αρχίζει ασύρματα να μεταδίδει τα data σου, άρα και αυτό που είσαι στο MotherShip. Κάτω, μένει το κέλυφος. Τα data έρχονται εδώ. Αν αναρωτιέσαι για την απόσταση που διανύουν τα data, δεν είναι τόσο μεγάλη, ήδη στη γη επικοινωνείτε με αρκετά μακρινές αποστάσεις στο διάστημα, πιστεύω ότι σε λίγα χρόνια θα μπορείτε ακόμα και να μας ξεπεράσετε. Εκείνο που εμείς έχουμε πετύχει όμως είναι να το κάνουμε με ελάχιστη ενέργεια, ενώ εσείς χρειάζεστε τεράστιες γεννήτριες και κεραίες. Όπως και να ‘χει, η συνείδησή σου φτάνει λοιπόν εδώ, και φορτώνεται στο πρόγραμμα simulation το οποίο σε τοποθετεί στο χώρο υποδοχής και περιμένεις ένα Agent. Εδώ ξεκινά ο δικός μου ρόλος. Σου κάνω το απαραίτητο orientation, λύνω τις οποιεσδήποτε απορίες σου και μετά σε πηγαίνω στην ΠΒΕ για να εξελιχθείς. Η εξέλιξη σου εξαρτάται αποκλειστικά από εσένα, εμείς έχουμε εξαιρετικά εξοπλισμένες εγκαταστάσεις για να σε βοηθήσουμε, αλλά θα πρέπει να θέλεις και εσύ να βοηθηθείς. Όσο πιο γρήγορα ολοκληρώσεις την εξέλιξη, την οποία μπορείς να παρακολουθείς από το XP bar που έχεις δίπλα σου, τόσο πιο γρήγορα θα ξαναγυρίσεις στη γη. Ναι, σωστά κατάλαβες, θα μεταφερθείς σε ένα νέο κοντέινερ την ώρα της γέννησής του και θα ξαναρχίσεις τη ζωή σου. Μην τρομάζεις, πάλι άντρας θα είσαι, εκτός και αν κάνεις κάτι πραγματικά στραβό στη βασική σου εκπαίδευση. Οι γυναίκες πάνε σε εντελώς άλλη ΠΒΕ, και δεν πρόκειται να συναντήσεις καμμία εδώ μέσα, ΕΚΤΟΣ από όόόόλες όσες ήδη γνώρισες στην τελευταία σου ζωή. Βέβαια δεν θα είναι παρά αποκυήματα του μυαλού σου αλλά να είσαι σίγουρος ότι θα σου φανούν αρκετά αληθινές. Γενικά, κατά την παραμονή σου κοντά μας ο μόνος με τον οποίο θα έχεις επαφή είμαι εγώ, που θα σε καθοδηγώ για να εξελιχθείς. Όταν κρίνουμε ότι είσαι έτοιμος, θα κατέβεις ξανά στη γη για να συνεχίσεις το έργο σου. Το έργο όλων σας δηλαδή. Στην ερώτησή σου σχετικά με το αν περνούν όλοι από το ίδιο σημείο η απάντηση είναι πως όχι. Καταρχάς διαχωρίζουμε τους άντρες από τις γυναίκες, για λόγους που θα καταλάβεις αργότερα. Έπειτα, τους άντρες, τους στέλνουμε σε προορισμούς οι οποίοι λίγο πολύ έχουν να κάνουν με το IQ τους. Για τον λόγο αυτό εσύ θα πας στην 124 ΠΒΕ, οπού ναι, καλά μαντεύεις το ΠΒΕ σημαίνει Πτέρυγα Βασικής Εκπαίδευσης. Τα υπόλοιπα θα στα πω εκεί.

Καθώς μιλούσε μια «πόρτα» άνοιξε πίσω του όπου μπορούσα να δω ένα πολύ γνώριμο περιβάλλον. Στρατιώτες με μπλε στολές φώναζαν σε τύπους σαν και εμένα οι οποίοι με χαμένο ύφος έμπαιναν σε γραμμές και προχωρούσαν προς το βάθος όπου υπήρχε μια επιτροπή τριών ατόμων καθισμένοι πίσω από ένα σχολικό θρανίο. Ο «κύριος Άγγελος» με χτύπησε φιλικά στην πλάτη και μουρμουρίζοντας μου «καλή τύχη» με έσπρωξε προς την είσοδο. Με ένα κοροιδευτικό τόνο μου είπε «Step into the light boy»

Και εγώ, έχοντας ήδη ένα πολύ άσχημο προαίσθημα, υπάκουσα...

(To be continued…)

Amor Fati

2007-03-27T16:18:00.000+02:00

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Από παλιά είχα αποφασίσει ότι σε αυτή τη ζωή γεννιόμαστε, ζούμε και πεθαίνουμε μόνοι μας. Ήξερα επίσης ότι είμαστε απόλυτα υπεύθυνοι για τις επιλογές μας και ότι οποιοδήποτε λάθος μας είναι προδιαγεγραμμένο ότι θα το πληρώσουμε αργά ή γρήγορα, και μάλιστα ακριβά. Πάντα λοιπόν είχα μια κρυφή χαζή ελπίδα ότι κάποιο ανώτερο ον θα ήταν εκεί σε κάποια καθοριστική στιγμή για τη ζωή μας που θα μας ωθήσει να κάνουμε το σωστό. Μια και δεν πιστεύω σε Θεούς η σε αγγέλους, φανταζόμουν το ον αυτό ως μια θλιμμένη προσωπικότητα καταραμένο να παρεμβαίνει αιώνια σε σημαντικά και ασήμαντα ανθρώπινα θέματα και να παλεύει με τον εκάστοτε χαρακτήρα για να μπορέσει τελικά να τον βοηθήσει. Για το ον αυτό αποφάσισα να γράψω μια εντελώς φανταστική ιστορία που ακολουθεί. Ο λόγος που αισθάνθηκα την ανάγκη να την προλογίσω είναι ότι κάποιοι που την διαβάσατε δεν καταλάβατε τι ακριβώς συμβαίνει και με συμβουλέψατε να αλλάξω το κείμενο και να γίνω πιο σαφής. Όσο και αν το παίδεψα στο κεφάλι μου, δεν μπορούσα να αλλάξω κάτι στο αρχικό κείμενο, γιατί μου φαινόταν σαν ξαναζεσταμένο φαγητό οπότε ο πρόλογος μου φάνηκε καλύτερη επιλογή. By the way, ο τίτλος “Amor Fati” είναι λατινικά και σημαίνει σε χαλαρή μετάφραση “Love of Fate”. Enjoy

Εθνική οδός Αθηνών – Λαμίας. Ενενηκοστό τέταρτο χιλιόμετρο. Μια διπλωμένη νταλίκα στην άκρη του δρόμου έχει πάρει φωτιά. Δίπλα της, τέσσερα τρακαρισμένα αυτοκίνητα σε άθλια κατάσταση. Ο οδηγός της νταλίκας ευχαριστεί σιωπηλά το Θεό που ξύπνησε τελευταία στιγμή και πρόλαβε να στρίψει το τιμόνι γιατί αλλιώς θα τους είχε πάρει όλους μαζί του στον τάφο. Η αστυνομία που είναι εκεί έχει σταματήσει την κυκλοφορία και φροντίζει τους τραυματίες. Όλοι μιλάνε για θαύμα. Εγω τα παρακολουθώ όλα αυτά από μακριά και νοιώθω πολύ κουρασμένος, εξαντλημένος θα έλεγα. Η εικόνα θολώνει σιγά σιγά σαν να κοιτάζω μέσα από διαφανές σελοφάν. Όχι, όχι πάλι. Όχι τόσο γρήγορα, δύο λεπτά να ξεκουραστώ παρακαλώ, δύο λεπτά να πάρω μια ανάσα.

Σκοτάδι.

Πέφτω.

Με λένε Παντελή Ανδρεάδη και είμαι έτοιμος να κάνω το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου.

Δυνατή ροκ μουσική ακούγεται από κάποιο live συγκρότημα. Εγώ είμαι καθιστός σε κάποιο μπαρ με ένα ποτό αγνώστου ποιότητας στο ένα χέρι και ένα τσιγάρο στο άλλο. Είμαι στα όρια της μέθης. Εκτός από το αλκοόλ και τον καπνό νοιώθω και κάτι ακόμα πιο δυνατό να κυλάει στις φλέβες μου. Μια απέραντη θλίψη με τρώει ζωντανό. Απέναντί μου μια πολύ όμορφη γυναίκα με κοιτάει. Όχι λάθος, δεν κοιτάει εμένα. Κάποιον κοιτάει δίπλα μου είμαι σίγουρος. Ξανασκύβω το κεφάλι και σιγομουρμουρίζω το τραγούδι που τραγουδάει το συγκρότημα του Σταυρού του Νότου προσπαθώντας να παλέψω τη θλίψη, αλλά μάταια. Πόσο σκατά ψυχισμό μπορεί να έχει ένας και μόνο άνθρωπος ? «Πολύ» απαντάω στον εαυτό μου. Πιέζω τον εαυτό μου να κοιτάξει ξανά τη γυναίκα στα αριστερά μου αλλά ο εαυτός μου με ωθεί να αδειάσω το ποτήρι και να παραγγείλω και άλλο. Είναι ισχυρογνώμων ο μπάσταρδος. Κέρδισε. Τελικά πίνω ουίσκι με κόκα κόλα. Καλό μέχρι τα τρία πρώτα ποτήρια, μετά είναι σκέτο δηλητήριο και εγώ είμαι ήδη στο πέμπτο. Ξαφνικά μου έρχεται μια ιδέα. Είναι δύσκολο, αλλά μπορώ να το καταφέρω. Αφήνω το ουίσκι να κυλήσει ελεύθερα και με πιέζω να κρατήσω το ποτήρι στα χείλη μου μέχρι να αδειάσει ολόκληρο. Bingo! Έγινα χάλια. Το άδειο στομάχι μου διαμαρτύρεται έντονα. Είναι ώρα να πάω στην τουαλέτα. Σηκώνομαι προσεκτικά. Για κοίτα κάτι πράγματα! Η τουαλέτα είναι ακριβώς πίσω από την ωραία γυναίκα. Το μόνο που έχω να κάνω είναι περνώντας να χαμογελάσω. Α ναι, και να μη σκοντάψω. Συγκεντρώνομαι έντονα, δεξί πόδι, αριστερό πόδι, δεξί πόδι...

Η πόρτα της τουαλέτας έκλεισε πίσω μου. Μα ΠΟΣΟ μαλάκας είμαι ? Πως αφέθηκα να σκύψω το κεφάλι όταν πέρασα δίπλα της ? Αυτά παθαίνει όποιος επικεντρώνεται σε απλά πράγματα όπως το ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ. Κόπανε. Γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά ? Λες και θα γινόταν τίποτα αν την κοιτούσα. Έχω πιο σημαντικά πράγματα να σκεφτώ τώρα. Πρέπει να ξεράσω. Αυτό είναι το μόνο εύκολο. Πάω τρεκλίζοντας στο νιπτήρα. Με πιέζω να δω το πρόσωπό μου στον καθρέφτη. Σκατά είμαι. Wait a minute, δεν είμαι τόσο άσχημα. Χτες και προχτές ήμουν σαφώς χειρότερα. Λίγο νερό χρειάζομαι μόνο. Πλένομαι. Μαζεύω το αμάζευτο μαλλί με τα δάχτυλά μου. Θέλω να δω κάποια αλλαγή, κάποια μεταμόρφωση, αλλά δεν τη βλέπω. Βγαίνω έξω κατσουφιασμένος. Η ωραία γυναίκα με ξανακοιτάει επίμονα αλλά εγώ δεν το βλέπω γιατί πάλι κοιτάω κάτω. Μια δεύτερη ιδέα αρχίζει να σχηματίζεται στο πρωτόγονο μυαλό μου. Μα ναι, αυτό είναι. Αν καταφέρω να συγκεντρωθώ αρκετά μόνο... Δεξί πόδι, αριστερό πόδι... 5 μέτρα ακόμα για να την προσπεράσω. Δεξί πόδι, αριστερό πόδι... 2 μέτρα... Δεξί πόδι, δεξί πόδι. Ωωωωπ, πάρτον κάτω στα πόδια της! Τι ρεζίλι. Κοκκινίζω ολόκληρος. Προσπαθώ να ανασηκωθώ, όταν ξαφνικά ένα χέρι απλώνεται προς το μέρος μου. Ένα γυναικείο χέρι. «Χτύπησες» μου λέει μια φωνή. «Συγνώμη», μουρμουρίζω, «όχι είμαι καλά ευχαριστώ». Αρπάζω το χέρι και.. κάτι σαν ηλεκτρισμός με διαπερνάει. ΠΡΕΠΕΙ να την κοιτάξω στα μάτια. Προς το παρόν είμαι όμως πολύ απασχολημένος με το να προσπαθώ να σταθώ στα πόδια μου. Μου σφίγγει το χέρι δυνατά και με τραβάει σταθερά πάνω. Είμαι πάλι όρθιος. Τινάζω τη σκόνη από το παντελόνι μου. Κοίτα την ηλίθιε, απλά ΚΟΙΤΑ ΤΗΝ! Χωρίς να μου αφήσει το χέρι μου το σφίγγει και λέει «Με λένε Μελίνα, και εσύ είσαι ο Paddy». Ξαφνιάζομαι. Πως στο καλό ξέρει το όνομα μου ? Σηκώνω έκπληκτος το βλέμμα και την κοιτάω απευθείας στα μάτια.

ΦΛΑΣ

Εγώ και η Μελίνα φιλιόμαστε. Εγώ και η Μελίνα αγκαλιά στον καναπέ. Η Μελίνα μου λέει ότι με αγαπάει. Εγώ και η Μελίνα που ζούμε μαζί. Εγώ να βηματίζω νευρικά με ένα δαχτυλίδι στην τσέπη καθώς την περιμένω να έρθει. Εγώ να βηματίζω νευρικά έξω από τον διάδρομο ενός νοσοκομείου. Κάποιος να μου λέει «Συγχαρητήρια, είναι αγόρι» και εγώ να κλαίω. Κάποιος να μου ξαναλέει «Συγχαρητήρια είναι κορίτσι» και εγώ να κλαίω περισσότερο (ντροπή). Εγώ σε ένα υπέροχο ευήλιο σπίτι σε ένα μέρος που δεν έχω ξαναδεί και η Μελίνα δίπλα μου να ετοιμάζει πρωινό. Τα άσπρα μαλλιά δεν μου είναι τόσο άσχημα όσο περίμενα by the way. Ακούω παιδικές φωνές να λένε «μπαμπά», γυρίζω απότομα και...

ΦΛΑΣ

Oookay, πρέπει να μετριάσω το ποτό. Που βρισκόμαστε ? Α ναι, πως διάολο ξέρει το όνομα μου ? Χαμογελάει, και εγώ νοιώθω ότι ερωτεύομαι. «Σε μπλόκαρα ε? Δεν με θυμάσαι, αλλά είχαμε κοινή παρέα στην Ακράτα πριν πολλά χρόνια. Τότε που βγαίναμε στο Macao Club ?» Φυσικά! Γι αυτό λοιπόν κοιτούσε επίμονα, όχι επειδή γούσταρε. Σκάσε ηλίθιε, πως είναι δυνατόν να βλέπεις μόνο τα αρνητικά. Συγκεντρώσου να μιλήσεις τώρα γιατί σύντομα θα σπάσεις το ρεκορ σιωπής σε πρώτη γνωριμία.

Έχει περάσει ένα τέταρτο και ακόμα μιλάμε. Έχω χαλαρώσει. Δεν τα πάω άσχημα. Σιγά σιγά όμως τα θέματα τελειώνουν και είναι ώρα να την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια. Χαιρετώ ευγενικά, και ενώ θέλω πολύ να ζητήσω το τηλέφωνο της δεν το κάνω. Είμαι πλέον εξαντλημένος από την προσπάθεια. Με αφήνω να συρθώ μέχρι τη θέση μου όπου έχω αφήσει το μπουφάν. Δεν το πιστεύω. Απέτυχα. Ο μπάσταρδος με νίκησε! Έκανα μια τρύπα στο νερό. Κοιτάω με απορία το χέρι μου. Κρατάω –όπως πάντα- ένα τσιγάρο. Θυμώνω. Πολύ όμως. Αυτό το πράγμα θα με σκοτώσει στα 43 μου, αλλά εγώ δεν το ξέρω ακόμα. Καταβάλω μια ύστατη προσπάθεια παρακινούμενη κυρίως από τον φοβερό μου θυμό και την απαξίωση για αυτό που είμαι. Σβήνω το τσιγάρο στο τασάκι θρυμματίζοντας το, βγάζω το πακέτο από την τσέπη του πουκαμίσου μου και το τσαλακώνω, μετά το πετάω στο πάτωμα. Τέρμα το κάπνισμα για εμένα. Παίρνω το μπουφάν μου και περπατάω μέχρι την έξοδο. Πιέζομαι τρελλά να γυρίσω να ρίξω μια τελευταία ματιά, αλλά δεν το καταφέρνω. Ανοίγω την πόρτα, χαιρετάω τον πορτιέρη και... κάνω επιτόπου στροφή. Φτάνω στη Μελίνα προτού προλάβω να το σκεφτώ καν και της λέω: «Θα ήθελες να πάμε για ένα καφέ αύριο ?» Πριν προλάβει να με πλυμμηρίσει το panic attack έχει ήδη χαμογελάσει, και απαντάει «Φυσικά, το τηλέφωνο μου είναι...»

Ουρανοί! Τα κατάφερα. Το έκανα, είμαι έτοιμος να βάλω τα κλάμματα! Ψέμματα, τα έχω ήδη βάλει. Η εικόνα θολώνει σιγά σιγά σαν να κοιτάζω μέσα από διαφανές σελοφάν. Όχι, όχι πάλι. Όχι τόσο γρήγορα, δύο λεπτά να ξεκουραστώ παρακαλώ, δύο λεπτά να πάρω μια ανάσα.

Σκοτάδι.

Πέφτω.

Ανοίγω τα μάτια. Απέναντι μου είναι ένας βρόμικος άντρας. Είμαστε σε ένα σκοτεινό μπαρ με απαίσια ελληνική μουσική. «Λοιπόν», λέει, «είναι απλή δουλειά. Εσύ δεν έχεις παρά να κάτσεις στο αυτοκίνητο, να κρατάς τσίλιες και να μας περιμένεις να βγούμε. Δεν θα πάρει πάνω από δεκαπέντε λεπτά όλη η ιστορία. Αποκλείεται να προλάβουν να έρθουν μπάτσοι. Αποκλείεται να χρειαστείς το όπλο, αλλά θα στο αφήσουμε για ασφάλεια μέσα στο αυτοκίνητο. Είσαι μέσα ?»

Με λένε Διονύση Μελετίου και είμαι έτοιμος να κάνω το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου...

Das Experiment

2007-03-26T18:34:00.000+02:00

DAS EXPERIMENT
Progress Report, Case File #DE20282
By Dr. Padelis Andreadis PhD
For internal review only, CBS Auditors & Chief World Architect

Εβδομάδα πρώτη:

Ο παίχτης 20282 ξεκίνησε με καλές προοπτικές. Επειδή είχε γνώση επιπέδου χειριστή στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές μπήκε αμέσως στο νόημα του παιχνιδιού και έμαθε να χειρίζεται την κονσόλα σχεδόν από την πρώτη μέρα. Μικρά λάθη όπως τα ασταθή καιρικά φαινόμενα βέβαια ήταν αναμενόμενα μια και το σύστημα ελέγχου καιρού είναι ακόμα αρκετά δύσχρηστο. Εξελίσσει το παιχνίδι του με εξαιρετικά γρήγορους ρυθμούς. Βρίσκεται ήδη στο τριακοσιοστό πεντηκοστό generation και οι κυρίως παίχτες του έχουν όλοι levelάρει. Όταν του πηγαίνουμε φαί κάθε μέρα μας αγνοεί παντελώς και μας προτρέπει να το αφήσουμε στο τραπεζάκι. Τηλεφωνεί καθημερινά στην κοπέλα του, αλλά το κάνει μόνο όταν πηγαίνει στην τουαλέτα για να μην χάνει χρόνο. Με τους δικούς του δεν είχε επικοινωνία, προτίμησε να ξοδέψει όλα τα τηλεφωνικά του προνόμια στο έτερο ήμισυ. Κοιμάται μόλις δύο με τρεις ώρες την ημέρα. Από το παράθυρο δεν κοίταξε ούτε μία φορά. Παρόλα αυτά εξακολουθεί να κάνει μπάνιο κάθε μέρα, και να φροντίζει την εξωτερική του εμφάνιση. Επίσης πολλές φορές «κάνει παιχνίδι» με τις κάμερες στο δωμάτιο και μιλάει στους τηλεθεατές στέλνοντας χαιρετίσματα σε γνωστούς και φίλους. Τέλος, προτιμάει να ακούει συνέχεια καθώς παίζει mp3 με rock της δεκαετίας του 80-90.

Εβδομάδα δεύτερη:

Ο 20282 έχει εξελιχθεί τρομερά σαν παίχτης. Από την αρχή της δεύτερης εβδομάδας κατάλαβε ότι δεν μπορεί να παρακολουθήσει όλη την έκταση του virtual κόσμου που έχουμε δημιουργήσει και επικεντρώθηκε στις πιο σημαντικές περιοχές του αγνοώντας τις υπόλοιπες και βάζοντας τες στον αυτόματο πιλότο. Έχει ένα μικρό κόλλημα με την Ελλάδα φυσικά μια και κατάγεται από εκεί και έχει δώσει ένα σεβαστό μέρος από τα intelligence points του εκεί. Επίσης κατάλαβε ότι για να προχωρήσει με γρηγορότερους ρυθμούς θα πρέπει να θυσιάσει ένα μέρος του πληθυσμού του σε πολέμους γιατί οι ειρηνικές διαδικασίες κρατούν σαφώς περισσότερο. Όταν στον πόλεμο χάθηκαν μερικοί από τους levelαρισμένους του χαρακτήρες έδειξε να συγκινείται, αλλά οι διαδικασίες επέκτασης του απέσπασαν την προσοχή και το ξεπέρασε άμεσα. Γενικά, ο κόσμος του ευημερεί. Δεν τηλεφώνησε στην κοπέλα του μια μέρα λόγω φόρτου εργασίας αλλά την επόμενη διέθεσε τις παραπανίσιες μονάδες για να μιλήσει και με τους δικούς του. Μετά τον τρίτο πόλεμο που έκανε και έμεινε ξάγρυπνος κοιμήθηκε ένα γεμάτο οκτάωρο, αλλά μόλις είδε τις φθορές που προξενήθηκαν από το auto pilot και το artificial intelligence του συστήματος, έμεινε ξάγρυπνος και την επόμενη μέρα για να τις διορθώσει. Κατά το τέλος της εβδομάδας κοιτούσε προς το παράθυρο. Εξακολουθεί να μιλάει στις κάμερες και να φροντίζει τον εαυτό του τακτικά. Η μουσική είναι ίδια με την προηγούμενη εβδομάδα με την προσθήκη από κάποιες γνωστές rock μπαλάντες.

Εβδομάδα τρίτη:

Όλη η ομάδα παρακολούθησης έχει μείνει άφωνη με την εξέλιξη του 20282. Έμαθε μια εβδομάδα νωρίτερα από οποιονδήποτε άλλο παίχτη να προγραμματίζει agents και δημιούργησε ήδη 12. Τους χώρισε σε διαφορετικό class τον καθένα και τους ανέθεσε να φροντίζουν τον κόσμο του. Γνωστοποίησε μάλιστα την παρουσία τους στα humanoids και απαίτησε να τους λατρεύουν σαν θεούς. Οι agents είναι αρκετά καλά προγραμματισμένοι αν και πολλές φορές τα συμφέροντά τους συγκρούονται. Αν συνεχίσει πάντως με αυτούς τους ρυθμούς μέσα σε δύο εβδομάδες το πολύ θα είναι σε θέση να προγραμματίσει key humanoids για να συνεχίσει την εξέλιξη του κόσμου του. Η προσωπικότητά του παραμένει η ίδια, παρατηρείται μερικές φορές να είναι λίγο πιο ατημέλητος. Υπήρξε πρόβλημα την Τετάρτη που ξέχασε τα γενέθλια της κοπέλας του και τσακώθηκαν τηλεφωνικά αλλά μέχρι την επόμενη το είχε ξεπεράσει. Την Τετάρτη το βράδυ όμως κοιτούσε έξω από το παράθυρο και ήταν ιδιαίτερα ομιλητικός στους βοηθούς που του έφεραν το γεύμα του. Η μουσική έχει παραμείνει ίδια.

Εβδομάδα τέταρτη:

Εξαιρετικά δύσκολη εβδομάδα με πολύ στρες πέρασε ο 20282. Οι agents που είχε προγραμματίσει άρχισαν να συγκρούονται μεταξύ τους και κατέστρεψαν ένα μεγάλο ποσοστό από τον virtual world του. Επίσης το σύστημα ισορροπίας του κόσμου που έχουμε ονομάσει equilibrium έστρεψε τα humanoids μακριά από τους «θεούς» τους και τους έμπλεξε σε διάφορους πολέμους οι οποίοι αφάνισαν μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού. Ο 20282 ήταν σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση και σκέφτηκε πολλές φορές να τα παρατήσει, μια φορά μάλιστα είχε το δάχτυλο του πάνω από το κουμπί “Resign” για τέσσερις ώρες. Φυσικά όπως όλοι οι προηγούμενοι αποφάσισε να συνεχίσει αλλά έκανε δραστικές αλλαγές στον τρόπο ανάπτυξης. Αρχικά έκανε ένα ολικό wipe στον κόσμο με την μέθοδο του κατακλυσμού, μια και έχει αναπτύξει περισσότερο τα frost από τα fire talents του. Έσβησε τελικά όλους τους agents και αποφάσισε να αναλάβει και πάλι τα ηνία 100% ο ίδιος και να μην αφήσει τίποτα στον αυτόματο πιλότο. Ενδιαφέρον είναι ότι όσο έκανε εκκαθάριση πληθυσμού ζούμαρε στα πρόσωπα του κόσμου και φώναζε «Να μη με λένε Γιώργο αν δεν σας κάνω ανθρώπους». Νομίζω ότι άρχισε να αποκτάει τις πρώτες του σαδιστικές τάσεις, όπως έχει γίνει και με σχεδόν όλους τους προηγούμενους. Όλη την εβδομάδα δεν είχε επικοινωνία με κανένα, δεν έτρωγε παρά τα απολύτως απαραίτητα για να μη χάνει χρόνο και δεν κοίταξε καθόλου από το παράθυρο. Νομίζω ότι έχει αρχίσει να αποκόπτεται από την πραγματικότητα. Εξακολουθεί να τρέφεται ελάχιστα, αλλά λόγω της παρατεταμένης ακινησίας είναι προφανές ότι έχει αρχίσει να κερδίζει βάρος. Μουσική δεν άκουσε παρά μόνο την Κυριακή που ο κόσμος του άρχισε να εξελίσσεται και πάλι.

Εβδομάδα πέμπτη:

Ο 20282 έχει αρχίσει να έχει εξαιρετικά ανησυχητικές τάσεις. Τις πρώτες τρεις ημέρες την εβδομάδα κοιμόταν μόνο πάνω από την κονσόλα του με τα ακουστικά στα αυτιά για να ακούει τα ηχητικά σήματα από σοβαρά events της εξομοίωσης και να μπορεί να παρεμβαίνει. Επίσης, την Τετάρτη αποφάσισε να γνωστοποιήσει στον virtual world την παρουσία του. Αφού λοιπόν ξεκίνησε μια νέα θρησκεία ξοδεύοντας ένα σημαντικό ποσοστό από τα talents του ονόμασε τον εαυτό του “George Of Defiance” και απαίτησε από τα humanoids να τον υπακούν, να θυσιάζουν ζώα και ανθρώπους στο όνομα του και θέσπισε κάποιους απαράβατους κανόνες, οι οποίοι –και αυτό είναι προσωπική μου άποψη- κάποιοι θα βοηθήσουν στην εξέλιξη του παιχνιδιού και κάποιοι έγιναν για να συντηρήσουν τους virtual τόπους λατρείας και τους arch-followers μέσα στο παιχνίδι. Φυσικά το equilibrium δεν επέτρεψε σε όλα τα humanoids να ασπαστούν την νέα πίστη του G.O.D. αλλά ο 20282 ξόδεψε όλα του σχεδόν τα XP της Παρασκευής και του Σαββάτου για να προσηλυτίσει όσο περισσότερους μπορούσε. Επίσης παρέδωσε και δύο εξαιρετικά ενδιαφέροντα -από ψυχολογικής πλευράς- γραπτά για να τους καθοδηγούν. Όπως και τα γραπτά όλων των προηγούμενων είναι ουσιαστικά ασυνάρτητα παραληρήματα όπου κάπου τον παρουσιάζουν όπως θα ήθελε να είναι στην αρχή του παιχνιδιού, ως αγαθό και αγνό προστάτη των humanoids, ενώ σε άλλα αυτοπαρουσιάζεται ως εκδικητικός, βίαιος και αμείλικτος τιμωρός. Στο σημείο αυτό νοιώθω υποχρεωμένος να σας επιστήσω την προσοχή στο γεγονός ότι και αυτός ο παίχτης είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα καταλήξει στο τρελλάδικο ή στο θάνατο, και σας παρακαλώ να διακόψετε το παιχνίδι τώρα πριν να είναι αργά, αλλιώς τα γραπτά αυτά θα είναι κυριολεκτικά η διαθήκη του παίχτη (όπως έχουμε καταλήξει να λέμε χαριτολογώντας εμείς οι τεχνικοί). Επικοινωνία, φαί μουσική και νοσταλγία για τον έξω κόσμο σε μηδενικά επίπεδα. Επίσης έπαψε πλέον να ξυρίζεται και είναι τελείως ατημέλητος.

Εβδομάδα έκτη:

Εκπληκτική και πρωτοφανής εξέλιξη στα χρονικά του παιχνιδιού. Την Δευτέρα ο 20282 ανακάλυψε ότι ένας από τους Agents που είχε προγραμματίσει και που νόμιζε ότι είχε αφανίσει είχε καταφέρει να κρύψει τον κώδικά του και επανήλθε στο προσκήνιο. Επειδή μάλιστα ήταν προγραμματισμένος κατ’ εικόνα και ομοίωση του 20282 επιζητούσε τον ίδιο βαθμό εξουσίας, άρχισε να δηλώνει παντού ότι είναι γιος του, να κάνει θαύματα, και να συγκεντρώνει humanoids γύρω του. Η μάχη διήρκησε μέχρι τα ξημερώματα της τρίτης, όπου ο G.O.D. τον εκτέλεσε με παραδειγματικό και εξαιρετικά σκληρό τρόπο (σταύρωση). Το κακό όμως είχε ήδη γίνει και το κίνημα του G.O.D. τελικά διχάστηκε ανάμεσα στα humanoids που πιστεύουν ότι ο agent ήταν όντως γιος του, και σε αυτούς που δεν το πιστεύουν. Το ηθικό του 20282 έχει πιάσει πάτο και εκτιμώ ότι καταναλώνει πλέον περισσότερα XP για να ακμάσει η θρησκεία του, παρά για να εξελίξει τον κόσμο του. Προς το τέλος της εβδομάδας άρχισε να κάνει master τρόπους άμεσης επικοινωνίας με τα humanoids μέσω οραμάτων, η θαυμάτων αλλά καταναλώνει τόσο mana με αυτές τις ιστορίες που ο κόσμος του παρακμάζει. Φυσική κατάσταση και λειτουργίες παραμένουν στάσιμα. Σημαντική εξέλιξη είναι ότι όταν παρουσιάζει τον εαυτό του μέσω της κάμερας στα humanoids ως όραμα τυλίγεται με το σεντόνι του και βάζει το φως ακριβώς από πίσω του, κάνοντάς τον να φαίνεται ότι έχει μια απόκοσμη λάμψη γύρω από το κεφάλι του. Προφανώς προσπαθεί όσο μπορεί να διαφοροποιηθεί από αυτούς ή ντρέπεται να τους δείξει το ατημέλητο look του.

Εβδομάδα έβδομη:

Ο 20282 δεν είναι καθόλου καλά. Έχει σχεδόν τρελαθεί που το equilibrium δεν επιτρέπει σε όλα τα humanoids να τον ακολουθήσουν και έχει αφιερώσει όλα του τα resources στην επέκταση της λατρείας του G.O.D. Μέχρι την Τετάρτη, ο κόσμος του ήταν ένα χάος αφού οι agents του είχαν αιματοκυλήσει άπειρα humanoids, και η έλλειψη λογικής ήταν εμφανέστατη στο Virtual World. Αξίζει να αναφέρω ότι οι agents οι οποίοι είναι ό,τι πιο αιμοβόρικο έχω δει ως τώρα είχαν πείσει humanoids να καίνε άλλα humanoids ζωντανά με την κατηγορία της μαγείας. Φυσικά ανακαλύψεις και εξέλιξη του πολιτισμού γίνονται από το equilibrium στο ρελαντί χωρίς καμία συμμετοχή του 20282. Την Παρασκευή αποφάσισε να δοκιμάσει να κάνει empower μια συγκεκριμένη χώρα και να κάνει μια απόπειρα μέσω αυτής να κοντρολάρει τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά αυτή τη φορά επειδή την είχε πατήσει με τους Έλληνες διάλεξε πιο σοφά αφού πρώτα είδε τα στατιστικά και το potential, την Γερμανία. Το Σάββατο ξεκίνησε τον πόλεμο, αλλά από το απόγευμα της Κυριακής όλα δείχνουν ότι θα τον χάσει. Την Τετάρτη πήρε τηλέφωνο την κοπέλα του η οποία του ανακοίνωσε ότι τον παρακολουθεί από την τηλεόραση, ότι δεν τον αναγνωρίζει και ότι δεν θέλει να ξαναμιλήσουν ποτέ. Της το έκλεισε αδιάφορα, νομίζω ότι πλέον είναι απόλυτα εθισμένος στο ρόλο του. Φυσική κατάσταση και λειτουργίες παραμένουν στάσιμα.

Εβδομάδα όγδοη:

Όπως ήταν αναμενόμενο ο 20282 έχασε τον πόλεμο. Αναρωτιέμαι πόσες φορές πρέπει να το δουν οι potential παίχτες μας από την τηλεόραση ότι το equilibrium δεν σηκώνει τέτοια κόλπα για μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι να το χωνέψουν. Προς το τέλος της εβδομάδας ο 20282 έχει σχεδόν παραιτηθεί από τα πάντα. Ο κόσμος του δουλεύει στον αυτόματο και πάει από το κακό στο χειρότερο, όλες οι εξελίξεις προέρχονται από το equilibrium και μόνο, και όλο το mana και τα XP του 20282 ξοδεύονται σε απευθείας επικοινωνία με μεμονωμένα humanoids πολλά εκ των οποίων μάλιστα τρελαίνονται. Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι κάποια προσπαθεί να τα βοηθήσει να ζήσουν καλύτερα με συμβουλές και βοήθεια μέσω θαυμάτων, οραμάτων κλπ και κάποια άλλα απλά τα βασανίζει ατελείωτα. Όπως και με τους προκάτοχους του 20282, δεν μπορώ να βρω κάποιο pattern στην επιλογή των humanoids που ασχολείται, πιστεύω ότι είναι τελείως τυχαία. Την λατρεία του G.O.D. την έχει εγκαταλείψει ολοσχερώς και δεν είναι μια ακόμα virtual θρησκεία ανάμεσα στις τόσες άλλες που έχουν δημιουργηθεί από το equilibrium και που συντηρούνται από αυτό. Φυσική κατάσταση και λειτουργίες από το κακό στο χειρότερο με εξαίρεση ότι κάθε φορά που πέθαινε κάποιος από τους humanoids του πήγαινε στο παράθυρο και καθόταν σιωπηλός κλαίγοντας κανένα μισάωρο.

Εβδομάδα ένατη:

Η κατάσταση του 20282 ήταν στάσιμη μέχρι την Τετάρτη που κάτι φαίνεται να έσπασε μέσα του. Ίσως να κατάλαβε ότι είναι μάταιο να επικοινωνεί με τα humanoids ίσως και να παραιτήθηκε από κάθε προσπάθεια. Πλέον σπάνια πάει στην κονσόλα και έχει αφήσει τον κόσμο στη μοίρα του. Προσπαθεί με κάθε τρόπο να επικοινωνήσει με τον έξω κόσμο, αλλά οι μόνοι που του μιλούν στο τηλέφωνο είναι οι γονείς του. Κάθεται με τις ώρες και ουρλιάζει στο παράθυρο. Πάτησε τόσες φορές το κουμπί resign που το έλιωσε κυριολεκτικά και ας ξέρει ότι οι παίχτες δικαιούνται να παραιτηθούν μέχρι την έκτη εβδομάδα. Δεν νομίζω ότι θα καταφέρει να βγάλει καν τις 15 εβδομάδες του παιχνιδιού. Το παρουσιαστικό του είναι άθλιο, και έχει αρχίσει να τρώει μεν, αλλά πρώτα πετάει το φαί του στο πάτωμα και το τρώει από εκεί χωρίς μαχαιροπήρουνα. Προσπαθεί να πιάσει κουβέντα με τους φροντιστές που του φέρνουν το φαί, και όταν δεν του απαντούν τους βρίζει με τα χειρότερα λόγια. Το Σάββατο προσπάθησε να τελειώσει το παιχνίδι εις βάρος του δημιουργώντας έναν πολύ σύντομο τρίτο μεγάλο πόλεμο με πυρηνικά. Δεν ήταν όμορφο θέαμα. Το equilibrium έσωσε αρκετά humanoids τα οποία βέβαια ο 20282 ξόδεψε όλο το βράδυ του Σαββάτου για να εξολοθρεύσει με αρρώστιες όπως καρκίνους, κύματα ραδιενέργειας κλπ αλλά όταν πίστεψε ότι τα είχε καταφέρει, το equilibrium άρχισε να εξελίσσει τις κατσαρίδες. Ο 20282 με το ελάχιστο mana που είχε προσπάθησε να τις εξολοθρεύσει με το μικρό του frost blast μία προς μία, με σκοπό να τις εμποδίσει να εξελιχθούν στην επόμενη μορφή ζωής του virtual world του αλλά το θέαμα αν δεν ήταν τόσο τραγικό θα μπορούσε να θυμίζει κωμωδία. 16 ώρες σκότωνε κατσαρίδες ουρλιάζοντας και εμφανιζόντουσαν και άλλες. Επίσης από κάπου φάνηκαν και κάποια ζώα με ανθρωπόμορφα χαρακτηριστικά, και μέχρι το τέλος της Κυριακής είχαν εμφανιστεί και κάποια εξελιγμένα είδη όπως πίθηκοι. Ο 20282 είναι στα όρια της κατάρρευσης.

Εβδομάδα δέκατη –τελευταία-:

Όπως ήταν αναμενόμενο ο 20282 το έχασε εντελώς. Από την Πέμπτη που προσπάθησε να αυτοκτονήσει χτυπώντας το κεφάλι του στην κονσόλα νοσηλεύεται στο ψυχιατρικό τμήμα του σταθμού μας χωρίς να έχει προοπτικές βελτίωσης. Μέχρι τότε δεν είχε πλησιάσει καν στη κονσόλα και καθότανε γυμνός στη γωνία του δωματίου κοιτάζοντας από το παράθυρο και φλυαρώντας ασυναρτησίες. Ο virtual world του, χωρίς operator πλέον μεταφέρθηκε στο κεντρικό server farm για να συνεχίσει την εξέλιξή του με το equilibrium μόνο και να μπορούν να κάνουν οι πανεπιστημιακοί τις παρατηρήσεις τους. Αύριο ξεκινάμε τη βασική εκπαίδευση του 20283 και σε δυο εβδομάδες θα μπούμε στον νέο κύκλο της εκπομπής.

Λοιπές παρατηρήσεις:

Κύριοι.
Είμαι σε αυτό το project από το 2009. Όταν αρχικά εντάχθηκα στο δυναμικό της εταιρίας σας, πίστεψα ότι παρόλο που το σόου ήταν sponsored από το CBS, θα προχωρούσαμε την επιστήμη της πληροφορικής παραπέρα. Δεν με ενδιέφεραν οι ψυχολογικές προεκτάσεις που είχε το project και σίγουρα δεν με ενδιέφερε το θεϊκό στοιχείο. Φαντάζομαι άλλωστε ότι για αυτό το λόγο ψάχνατε συγκεκριμένα για άθεους επιστήμονες. Από τότε έχουν περάσει δεκατέσσερα χρόνια. Η δουλειά που έχει γίνει στο AI του συστήματος είναι αξιοζήλευτη. Από τη στιγμή που μου αναθέσατε όμως να παρακολουθώ τους παίκτες η οπτική μου άρχισε να αλλάζει. Εκτός από το ότι καταστρέφουμε ζωές, πλέον πιστεύω ότι συμμετέχω σε μαζικά εγκλήματα σε πλαστούς μεν για εμάς κόσμους αλλά πολύ πραγματικούς δε για όσους ζουν μέσα τους. Δεν βρίσκω λοιπόν άλλη λύση για να μπορώ να κοιμάμαι ήσυχος τα βράδια παρά να υποβάλλω την παραίτηση μου. Και τι πιο ταιριαστό από το να υποβάλλω μια παραίτηση μέσα σε ένα report που έχει παραδοσιακά δημιουργηθεί για να παρακολουθούμε τους παραιτημένους. Παρακαλώ να δεχτείτε το αίτημα μου και να με απαλλάξετε από τα καθήκοντά μου πριν την έλευση του 20284, γιατί απλά δεν είμαι σε θέση να προσφέρω πλέον τίποτα.

Τέλος θα ήθελα να κλείσω με μια σκέψη. Δεν ξέρω εκτός από το CBS, το πολυτεχνείο, την intracom και την αεροπορία ποιοι άλλοι συμμετέχουν στην εκπομπή και σίγουρα δεν ξέρω τους σκοπούς σας και τι θέλετε να αποδείξετε. Είμαι πλέον βέβαιος ότι εκτός από την ακροαματικότητα υπάρχει και δευτερεύων στόχος και δε σας κρύβω ότι στα δεκατέσσερα χρόνια που είμαι εδώ έχω ακούσει άπειρες θεωρίες συνωμοσίας. Θα σας πω απλά την επίδραση που είχε το project πάνω σε εμένα:

Όταν μπήκα στην ομάδα σας, ήμουν παραδοσιακά άθεος. Πλέον είμαι βέβαιος ότι υπάρχει Θεός. Το νέο δίλλημα όμως που με βασανίζει χρόνια τώρα όταν μένω ξάγρυπνος τα βράδια είναι αν ο Θεός πρώτα μας εγκατέλειψε επειδή μας βαρέθηκε, και μετά τρελάθηκε από τη μοναξιά ή αν έγινε το ανάποδο…

Με τιμή,
Ανδρεάδης Παντελής
Κυριακή, 26 Μαρτίου 2023

There is no spoon

2007-03-21T18:40:00.000+02:00

Pad. Paaad! Ξύπνα!

Πετάχτηκα αλαφιασμένος. Δίπλα μου το ξυπνητήρι με τα τεράστια κόκκινα γράμματα έδειχνε 4:42.

-Τι συμβαίνει ? Ρώτησα.

-Δεν νοιώθω καλά.

Αναστέναξα. Πάλι τα ίδια. Δεν είμαι εξομολόγος γαμώτο. Έχω κουραστεί να το κάνω αυτό. Γιατί για μια φορά δεν με αφήνουν να κοιμηθώ ήσυχος ? Νυστάζω και πρέπει να είμαι στο γραφείο νωρίς αύριο. Γιατί ότι και να συμβαίνει ξυπνάνε εμένα ?

Μισόκλεισα πάλι τα μάτια. Είχα να κοιμηθώ καλά μήνες. Από δίπλα ακούγονταν πνιχτοί λυγμοί. Πάλι έκλαιγε. Ήθελα να σηκωθώ, να αρπάξω το ξυπνητήρι και να αρχίσω να κοπανάω όπου βρίσκω μέχρι να μείνει μια άμορφη μάζα από αίμα και κόκκαλα. Και μετά να κοιμόμουν ήρεμος ως το τέλος της ζωής μου. Δεν το έκανα. Αντίθετα, ένιωσα τα πρώτα σφυροκοπήματα ενός δυνατού πόνου στο κεφάλι. Πάλι πρέπει να πάρω αναλγητικά αν θέλω να βγάλω και αυτή τη συζήτηση.

«Τι χρειάζεσαι ?» Ρώτησα υπομονετικά. Αυτή η γεμάτη καλοσύνη ερώτηση τους μπλοκάρει όλους πάντα. Άργησε να απαντήσει. Έκλεισα και πάλι τα μάτια καρτερικά καθώς περίμενα να ακούσω ό,τι πιο κουλό. Ξέκλεψα έτσι λίγες στιγμές ύπνου. Έπειτα από λίγο, απάντησε: «Βόλτα».

Ζωντάνεψα. Δεν ήταν κακή ιδέα. Αν καθόμασταν μέσα, θα κοιμόμουν όρθιος. Το αεράκι της παραλίας του Φαλήρου θα μου έκανε καλό. Ανασηκώθηκα και έγνεψα καταφατικά.

«Σκεφτόμουν για καμιά παραλία», μου είπε παρακλητικά. «Ok», απάντησα κατεβάζοντας το πρώτο Lonarid της ημέρας. Με κοίταξε με οίκτο. «Πάλι πονοκέφαλος ?» «Γιατί άραγε...» μουρμούρισα ειρωνικά. Λούφαξε αμέσως, και αυτό με έκανε να αισθανθώ μαλάκας. Η στηρίζεις τον άλλον όταν εχει πρόβλημα ή όχι. Δεν βοηθούσα με την ειρωνεία. Ντυθήκαμε και οι δύο σιωπηλά και βγήκαμε έξω. Εγώ πήρα μαζί μου τα Lonarid. Δεν ξέρεις ποτέ.

Ήταν καλή νύχτα. Οι δρόμοι ήταν άδειοι και αρχίσαμε να περπατάμε προς την παραλία. Δεν τολμούσα να ξεκινήσω την κουβέντα. Ήμουν αηδιασμένος. Θλιβερό ανθρωπάριο. Μια απόρριψη, και γίνεται κουρέλι. Γιατί ποτέ δεν βλέπει τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση ? Γιατί εξιδανικεύει τα πάντα και κυρίως, γιατί έχει τόσο μεγάλη προσκόλληση πάνω μου ? Δεν δουλεύει η σχέση μας γαμώτο, ποτέ δεν δούλεψε. Εγώ είμαι πρακτικός, λογικός και σταθερός στις αποφάσεις μου. Εκτιμώ τον εαυτό μου και τον προστατεύω από τις κακοτοπιές. Δεν βλάπτω κανένα ποτέ, αλλά όταν πρέπει να παρθούν αποφάσεις τις παίρνω αβίαστα, σχεδόν μηχανικά και τις εκτελώ με ακρίβεια χωρίς δεύτερη σκέψη. Δεν μπορώ να πω ότι παρόλες τις διαφορές στο χαρακτήρα μας δεν έχουμε ταιριάξει τόσα χρόνια, αλλά είχε έρθει πάλι ο καιρός να χωρίσουμε. «Πάλι». Σκέφτηκα. Έχουμε χωρίσει τουλάχιστον άλλες τρεις φορές στο παρελθόν, από όσο θυμάμαι δηλαδή. Μικροκαυγαδάκια είχαμε συχνότατα, και πολλές φορές έφευγα μόνο και μόνο για να μην είμαστε στο ίδιο δωμάτιο, αλλά πάντα γυρνούσε ο ένας στον άλλον μετά από λίγες ώρες. Ωστόσο εκείνοι οι τρεις χωρισμοί ήταν σοβαροί. Είχαμε χαθεί για χρόνια. Κρατούσαμε την απολύτως ελάχιστη επαφή όμως και σιγά-σιγά ξανασμίξαμε για μια τελευταία φορά. Το είχα δηλώσει αυτό. Και ό,τι λέω το κάνω. Δεν ξέρω πως με είχε τουμπάρει τις προηγούμενες φορές, αλλά αυτή τη φορά το είχα δηλώσει ότι θα ήταν η τελευταία μας προσπάθεια. Κάποια στιγμή όταν δεν ταιριάζεις με κάποιον, άσχετα με το πόσο τον αγαπάς, πρέπει να το παίρνεις απόφαση και να φεύγεις για να μπορέσεις να προχωρήσεις με τη ζωή σου. Αυτό σκόπευα να κάνω τώρα. Διάολε, το είχα ήδη κάνει! Έχουμε χωρίσει εδώ και τρεις μέρες! Γιατί είναι ακόμα στο σπίτι μου και κοιμάται στο κρεβάτι μου ? Τι με ενδιαφέρει εμένα αν δεν έχει που να πάει ? Γιατί με ξυπνάει κάθε γαμημένο βράδυ ? Έσφιξα τα δόντια. «Ready or not, τώρα θα την φας» σκέφτηκα. Θα ξεκινήσω εγώ την κουβέντα και θα σε στείλω. Απόψε κιόλας.

Πάω να ανοίξω το στόμα μου, και με κόβει. «Ξέρεις, σκεφτόμουν τις άλλες τρεις φορές που είχαμε χωρίσει...» Φτου, πάλι πέσαμε στο σκατόλακκο των αναμνήσεων. Περιμένω καρτερικά τη συνέχεια...

«Θέλω να σου πω ότι δεν ήμουν καλά εκείνο το διάστημα» (Big surprise asshole, και όταν είμαστε μαζί πάλι δεν ήσουν καλά.) «Έβρισκα δικαιολογίες για να αποφεύγω τις κοινωνικές συγκεντρώσεις. Σταμάτησα τη δουλειά μου. Τριγυρνούσα όλη τη μέρα σε ένα άδειο σπίτι. Έβλεπα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και με σιχαινόμουν. Δεν μπορούσα να πάρω καμία απολύτως απόφαση, ακόμα και το να διαλέξω τι φαί να παραγγείλω ήταν τεράστιο πρόβλημα για εμένα. –Με συγχωρείς λίγο» Έτρεξε ξαφνικά προς το περίπτερο που διανυκτέρευε. Μετά από λίγο γύρισε με μια εξάδα μπύρες. Αηδία. Είχε ήδη κατεβάσει άλλες τέσσερις στο σπίτι πριν κοιμηθούμε. Μέχρι να ξαναέρθει δίπλα μου, είχε ήδη πιει τη μισή. «Εσύ και εγώ ταιριάζουμε και ας μην το παραδέχεσαι», είπε με τη σιγουριά που μόνο η ελαφριά μέθη μπορεί να σου δώσει. «Ο ένας συμπληρώνει τον άλλον, αν δεν είμαστε μαζί είμαστε μισοί. Δεν πρέπει να χωρίσουμε Pad.» Άδειασε το υπόλοιπο κουτί στο δευτερόλεπτο και με σιγανή φωνή ψιθύρισε «Μη με διώχνεις. Μη με αφήνεις.»

Συγκινήθηκα. Δεν είμαι και από πέτρα. Σχεδόν βούρκωσα. Είναι αλήθεια ότι είμαστε πολλά χρόνια μαζί. Είχαμε πει τα πάντα για τους εαυτούς μας ο ένας στον άλλον. Ακόμα και τα πιο απόκρυφα μυστικά μου τα είχα ξεράσει χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Και είναι επίσης αλήθεια ότι συμπλήρωνε ο ένας τον άλλον. Ζούσαμε καλά. Προς το τέλος όμως που είχαν σκουρύνει λίγο τα πράγματα, είχα αρχίσει να έχω την αίσθηση ότι αν και ΕΓΩ είμαι ο δυνατός χαρακτήρας και ο «αποπάνω» στη σχέση μας, είχε αρχίσει να με επισκιάζει. Αυτά τα mood swings και η κλάψα που είχε, αυτή η εκνευριστική καλοσύνη, αυτό το βοϊδίσιο βλέμμα του «κάνε μου ό,τι θές» περνούσαν και σε εμένα. Και μαλάκωνα. Πολλές φορές αντί να ασχολούμαι με τα πράγματα που μου αρέσουν, να κάθομαι στον υπολογιστή, να παίζω παιχνίδια στις κονσόλες μου, να βλέπω DVD, έπιανα τον εαυτό μου να κοιτάει στο κενό και να στενοχωριέμαι για πραγματικά ασήμαντα πράγματα. Η να κλαίω με διαφημίσεις στην τηλεόραση. Η να θυμάμαι άχρηστες σκηνές από περασμένες άχρηστες σχέσεις. Με είχε διαφθείρει. Σιγά-σιγά, αντί να υπερισχύσει ο αποφασιστικός σίγουρος και ισχυρός χαρακτήρας, μετά από τόσα χρόνια συμβίωσης είχε κερδίσει ο κλαψιάρικος και ο μοιρολάτρης. What the fuck!

Ταράχτηκα και έβαλα ένα τσιγάρο στο στόμα μου. Μόρφασε, αλλά δεν είπε τίποτα γιατί ήξερε ότι θα άκουγε κανένα γέρο-διάολο αν μιλούσε. Απεχθανόταν το τσιγάρο όσο απεχθανόμουν εγώ το ποτό. Θυμήθηκα τα τελευταία χρόνια μας που κατάφερνε κάθε φορά που άναβα να με κάνει να νοιώθω τύψεις, και ο θυμός φούντωσε πάλι μέσα μου. Έπρεπε να φύγει αυτό το καρκίνωμα από τη ζωή μου. Τώρα. Όσο και αν με πονέσει. Στο κάτω-κάτω κάνω πάντα ό,τι χρειάζεται για να επιβιώσω. Κάνω πάντα το σωστό. Ο πονοκέφαλος εντάθηκε, οπότε κατέβασα άλλα δύο Lonarid ακόμα. Χωρίς νερό. Μαγκιά. Το hard limit για τα κιλά μου εξάλλου είναι τρία τη μέρα.

Δίπλα μου, οι μπύρες ήταν κιόλας δύο λιγότερες. Σκατά. Μια ψυχή που είναι να βγει ας βγει. Πήρα βαθιά ανάσα, αγνόησα τον πονοκέφαλο που με σφυροκοπούσε χωρίς οίκτο και είπα:

«Άκου και μη με διακόψεις σε παρακαλώ. Έχουμε ήδη προσπαθήσει να είμαστε μαζί πολλές φορές και κάθε φορά μας βγαίνει σε κακό. ΜΟΥ βγαίνει σε κακό. Μου είσαι βάρος ρε παιδί μου πως να το κάνουμε. Με τραβάς πίσω. Θέλω να κάνω πράγματα και δεν με αφήνεις γιατί φοβάσαι. Σε ό,τι και να κάνω με αμφισβητείς και αποζητάς μόνο σίγουρα βήματα. Δεν με αφήνεις να εξελιχθώ σαν άνθρωπος. Με ζαλίζεις με τη γκρίνια σου. Η ζήλια σου είναι ανυπόφορη. Δεν δουλεύεις. Δεν παράγεις τίποτα. Δεν σου αρέσουν οι υπολογιστές γιατί τους βρίσκεις βαρετούς. Δεν βλέπεις τηλεόραση και δεν θες να βγαίνεις έξω. Διάολε, βασικά πιστεύω ότι ούτε τον εαυτό σου δεν γουστάρεις. Είσαι ένα μίζερο, αδρανές πλάσμα που μπεκρουλιάζει όλη μέρα και για κάθε ανάγκη του περιμένει να γυρίσω από το γραφείο για να του την ικανοποιήσω εγώ. Μπορεί να σε αγαπάω, αλλά αυτή τη φορά θα σε στείλω, και θα σε στείλω για τα καλά.» Σταμάτησα για να «κόψω» αντιδράσεις. Το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα ήταν να γίνει σκηνή μπροστά στους νυχτερινούς ταρίφες που ήταν δίπλα από το Φλοίσβο. Νομίζω ότι διέκρινα κάποια ηττοπάθεια (surprise!) αλλά... για μισό λεπτό... Ήταν εκνευρισμός αυτό που έβλεπα από πίσω ? Μα τις χίλιες πίπες (που λέει και ο Ποπάϋ)! Γύρισε και με κοίταξε με βλέμμα που έκαιγε.

«Είναι πολύ σκληρά αυτά που μου λες, και θα με αναγκάσεις να σου απαντήσω στον ίδιο τόνο. Είσαι ένα κτήνος με καλή ανατροφή, το έχεις πάρει χαμπάρι. Δεν ξέρω τι σου έχει συμβεί στο παρελθόν και σε έκανε έτσι, -γράψε λάθος-, ΞΕΡΩ τι σου έχει συμβεί στο παρελθόν, αλλά δεν δικαιολογεί με τίποτα αυτό που έγινες. Είσαι κενός Paddy, νεκρός μέσα σου. Μπορεί να γυρνάς στο σπιτάκι ΣΟΥ που έκανες με τα λεφτά ΣΟΥ, να γουστάρεις το σαράβαλο ΣΟΥ και να ασχολείσαι με ό,τι υλικό έχεις γεμίσει τον κόσμο ΣΟΥ, αλλά στην ουσία είσαι ένας μισάνθρωπος. Ο τρόπος που βρίζεις τους άλλους όταν οδηγάς, που μισείς όποιον βρίσκεται μπροστά σου, ο τρόπος που βλέπεις όλες τις γυναίκες, εκείνα τα macho αποφθέγματα που πετάς ότι είναι όλες πουτάνες και γελάτε με τους εξίσου κενούς φίλους σου, ο τρόπος που φέρεσαι στην οικογένειά σου και στην ίδια σου τη μάνα, που τη βλέπεις μια φορά το μήνα και αυτή με το ζόρι, οι ατέλειωτες ώρες που δουλεύεις για να βγάλεις περισσότερα χρήματα... όλα αυτά συνθέτουν έναν άνθρωπο ημιτελή και όχι τέλειο όπως θέλεις να πιστεύεις. Θέλεις να γυρίσεις σε αυτά και να δοθείς full time σε ευτελείς σκοπούς ? Fine by me, αλλά εγώ δεν θα κάτσω να σε βλέπω να καταστρέφεσαι. Θα ζήσεις μόνος σου μαλάκα και θα πεθάνεις μόνος σου, και θα το κάνεις μόνο και μόνο επειδή θεώρησες κάποτε περιττό το να έχεις αισθήματα. Γιατί εσύ μόνο τα καλά αποζητάς σε μια κατάσταση, σου είναι αδύνατο να καταλάβεις ότι στη ζωή το καλό και το κακό είναι συνυφασμένα και ότι δεν μπορείς να διώξεις τα άσχημα χωρίς να πάρουν μαζί τους και ένα κομμάτι από τα καλά. Έτσι λοιπόν επιλέγεις να διώξεις και εμένα επειδή είμαι too much trouble χωρίς ούτε μια στιγμή να σκεφτείς πως θα είσαι μετά. Θα φύγω λοιπόν. Αλλά βάλε το καλά στο μυαλό σου: Επειδή ως τώρα γυρνούσα πίσω, δεν σημαίνει ότι θα γυρίζω πάντα. Κάθε φορά που χωρίζαμε ένοιωθα όλο και πιο μακριά σου, και να ξέρεις ότι σύντομα –ίσως και τώρα- θα υπάρξει και η τελευταία φορά.»

Παρόλο που η ξαφνική επίθεση με βρήκε απροετοίμαστο δεν μπόρεσα παρά να χαμογελάσω. Τελικά είχε πάρει κάτι από εμένα τόσα χρόνια, κάπου στο βάθος υπήρχαν ψήγματα υπερηφάνειας και μαχητικότητας. Good doggy, σκέφτηκα κυνικά. Με το σοβαρότερο ύφος που μπορούσα ποτέ να πάρω είπα: «Θέλω να φύγεις. Τώρα, και για πάντα. Δεν θέλω καν να γυρίσουμε σπίτι μαζί, έτσι και αλλιώς δεν έχεις και τίποτα πράγματά σου για να μαζέψεις. Μπες σε ένα ταξί και πήγαινε όπου γουστάρεις. Να, πάρε και λεφτά. Να σου πω κάτι ? Πάρε και το γαμημένο το αμάξι μου αν θες, αρκεί να μη σε ξαναδώ. Θα είμαι καλύτερα χωρίς εσένα και το ξέρω. Δεν είναι κάτι που αποφάσισα ξαφνικά, είναι κάτι που το σκέφτομαι μήνες τώρα. Θέλω να φύγεις.» επανέλαβα, κυρίως για να το πιστέψω και εγώ. Δεν ήθελα, όπως κάθε φορά στη ζωή μου που χώριζα, δεν ήθελα. Αλλά έπρεπε. Ο εαυτός μου πάνω από όλα.

Και μετά... έφυγε. Χωρίς κουβέντα. Πήρε φυσικά και τις μπύρες, αλλά έφυγε. Μόνο όταν είχε φτάσει στα πρώτα φανάρια της παραλιακής γύρισε το κεφάλι και μου έριξε μια τελευταία ματιά που στιγμιαία με πόνεσε, αλλά μετά δεν έμεινε παρά ένας ίσκιος που χανόταν σιγά-σιγά. Μια απέραντη θλίψη με κυρίεψε, η οποία σε λίγα μόλις λεπτά έγινε τρελή χαρά και ανακούφιση. Ήμουν ελεύθερος, ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ξανά! Ήθελα να ουρλιάξω από ευχαρίστηση. Μέχρι να φτάσω στο σπίτι ΜΟΥ είχα ήδη καπνίσει έξι τσιγάρα και τα απόλαυσα περισσότερο από ποτέ. Το στομάχι μου που μέχρι τότε για μήνες ήταν κόμπος είχε ξαφνικά γιατρευτεί και πεινούσα. Έφτιαξα στα γρήγορα δύο τοστ, και άραξα στον καναπέ με ανοιχτή την τηλεόραση ώσπου αποκοιμήθηκα.

Με ξύπνησε το ξυπνητήρι. Ήταν ένα ξυπνητήρι ραδιόφωνο που είχα πάρει όταν συζούσαμε γιατί το έβρισκα αρκετά γουστόζικο να με ξυπνάει μουσική. Σήμερα το έσπασα με δυο κλοτσίδια. Σηκώθηκα με το χαμόγελο του καρχαρία και το eye of the tiger. Ντύθηκα στα γρήγορα, αφιερώνοντας έξτρα χρόνο στην επιλογή των ρούχων, κάτι που δεν έκανα ποτέ παλιότερα. Έβαλα το μαύρο γυαλί και βγήκα στο δρόμο. Έβρισα οκτώ στην εθνική με το χειρότερο υβρεολόγιο που μπορούσα να παράγω και μούτζωσα άλλους τέσσερις. Μπήκα στο γραφείο. Χάζεψα τα ξέκωλα μέχρι να φτάσω στη θέση μου, συναδέλφισσες που άλλοτε χαιρετούσα ευγενικά. Κάθισα, άναψα το PC και... κατέρρευσα. Πρώτα σκοτείνιασε ο κόσμος γύρω μου και μετά έχασα και τον ήχο. Οι συνάδελφοι έτρεξαν από πάνω μου.

Κάτι μαλακό με έντονη μυρωδιά χώθηκε μέσα στη μύτη μου. Μισάνοιξα τα μάτια. Οι συνάδελφοι είχαν κάνει κύκλο γύρω μου και ένας νοσοκόμος ήταν σκυμμένος από πάνω μου. «Μπορείτε να μιλήσετε ?», ρωτούσε ευγενικά. Έγνεψα πως ναι. Μπορείτε να μου πείτε τι φάγατε τις τελευταίες 24 ώρες παρακαλώ?

«Δύο τοστ», ψέλλισα. «Πήρατε κάποιο φάρμακο ?» με ρώτησε. «Τρία Lonarid». Μόρφασε. «Είναι ok, έχω χρόνιους πονοκεφάλους και στα κιλά μου είναι το max που μπορώ να πάρω» του είπα –λίγο επιθετικά ομολογώ-. Κούνησε το κεφάλι του. «Τι ήπιατε ?».

...Η πραγματικότητα με χτύπησε σαν γροθιά. Η ανάσα μου κόπηκε, και τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα. Οι τρίχες στο σβέρκο μου είχαν σηκωθεί από τη φρίκη που με πλημμύρισε και με εντελώς ασταθή φωνή είπα: «Οκτώ μπύρες».

Μετά λιποθύμησα.

Suicidal Paddys

2007-03-20T15:03:00.000+02:00

Πολλές φορές συναντώ στο δρόμο μικρά παιδιά που πηγαίνουν στο δημοτικό να περπατούν μόνα τους ή μαζί με τις μαμάδες τους. Παρατηρώ τα κοριτσάκια που συνήθως είναι σε κοπάδια να φλυαρούν και να κοιτούν τον κόσμο γύρω τους, και μετά βλέπω και τα αγοράκια και χαμογελάω. Μου θυμίζουν εμένα όταν ήμουν μικρός. Είναι εκείνα τα αγοράκια με τον άχαρο και ακανόνιστο βηματισμό, που ποτέ δεν πάνε ευθεία. Που όταν μιλάνε κάνουν πάντα φασαρία, και που είτε θα σέρνουν τα πόδια τους, είτε θα τρέχουν. Και πάνω από όλα, είναι εκείνα τα αγοράκια που αντί να περπατούν στο δρόμο ή στο πεζοδρόμιο, ισορροπούν στην γκρίζα γραμμή στην άκρη του πεζοδρομιου. Είναι εκείνα που όποτε περνούν από μια οικοδομή, θα λοξοδρομήσουν για να ανέβουν το βουνό με την άμμο, θα πηδήξουν κάτω, θα πατήσουν προσεκτικά πάνω στα πεσμένα τούβλα και τέλος θα ισορροπήσουν πάνω στις σιδερόβεργες. Έχω ήδη πει μια φορά ότι δεν είμαι αθλητικός τύπος, άρα η εξήγηση που το έκανα αυτό πρέπει να βρίσκεται κάπου αλλού. Είναι προφανές ότι από τότε που μπαίνουμε στο λούκι της ζωής, ένα λούκι που ξεκινάει με την πρώτη μορφή «υποχρέωσης» που έχουμε –το σχολείο- αρχίζουμε σιγά σιγά να ρουτινιάζουμε. Κάνουμε τα ίδια πράγματα κάθε μέρα και η κατάσταση κορυφώνεται καθώς μεγαλώνουμε. Είναι λογικό λοιπόν ίσως κάποιοι από εμάς να αναζητούν την περιπέτεια, αυτή την ωραία αίσθηση του adventure, του «κάνω κάτι διαφορετικό». Λένε πολλές φορές ότι τα μικρά παιδιά δεν έχουν αίσθηση του κινδύνου και γι ‘αυτό το λόγο είναι και τόσο παράτολμα. Αυτό μπορεί να αληθεύει για εκείνες τις μικρές ηλικίες, ούτε που θυμάμαι πόσες φορές είχα πέσει από τέτοιες φαινομενικά άχρηστες «ασκήσεις ισορροπίας» που έκανα σε πεζούλια. Τώρα που μεγάλωσα όμως ?

Ε λοιπόν είμαι χειρότερος. Μπορεί να είμαι πολύ πιο προσεκτικός ως προς το να μην πέσω και χτυπήσω, να μην μπλέκω σε καυγάδες και να μην ισορροπώ στις οικοδομές όταν περπατάω, αλλά κάνω άλλα πολύ χειρότερα. Μήπως όταν καπνίζω τρία πακέτα την ημέρα δεν αυτοκτονώ ? Όταν τρέχω στην εθνική με 200 ? Όταν τρώω ό,τι σαβούρα βρίσκεται μπροστά μου ? Όταν πίνω μέχρι να λιποθυμήσω ? Όταν δέχομαι καταστάσεις που δεν μου αρέσουν και που μου χαλάνε την ψυχική μου γαλήνη και αντί να βάλω ένα σκληρό και απότομο τέλος τις διαιωνίζω ?

Πολλοί μηδενιστές ισχυρίζονται ότι ο σκοπός του ανθρώπου είναι να πεθάνει, ότι δηλαδή ερχόμαστε στη γη με μοναδικό στόχο να διανύσουμε τη διαδρομή απο τη γέννηση ως το θάνατό μας. Δεν μετράει ούτε η ποιότητα, ούτε η απόσταση ούτε και η ταχύτητα που θα φτάσουμε εκεί. Μετράει μόνο να το πετύχουμε. Τις μέρες που έχω τέτοιες σκέψεις κοιτάζω τριγύρω μου και βλέπω παντού suicidal paddys. Ανθρώπους σαν εμένα, που θεωρούνται normal, να διανύουν την απόσταση της καθημερινότητας και που –ο καθένας με το δικό του μοναδικό τρόπο- ρισκάρουν τις ζωές τους. Λίγο-λίγο κάθε μέρα. Ο τύπος με το μηχανάκι που κάνει απανωτά χωσίματα στο δρόμο παίζοντας τη σωματική του ακεραιότητα κορώνα-γράμματα. Ο τακτικός πότης που γίνεται ντίρλα κάθε βράδυ όπου και αν βρίσκεται. Ο τζογαδόρος που ακουμπάει το μισθό του μήνα στο κοστουμάτο τύπο για να του τα κάνει μάρκες. Ο athletic macho που κάνει skydiving για τη συγκίνηση. Ο βλάκας οπαδός της ομάδας του που ορμάει στα ΜΑΤ κρατώντας ένα σπασμένο μπουκάλι την Κυριακή και τα μάτια του ήδη τσούζουν από τα δακρυγόνα. Ο νεαρός που βουτάει το αμάξι του πατέρα του ενώ δεν έχει δίπλωμα για να πάει βόλτα με τους φίλους του. Ο τύπος που έχει ζάχαρο και που όμως θέλει να δοκιμάσει «ακόμα ένα γλυκάκι»... Χτυπημένοι όλοι μας από την ίδια μας τη βλακεία, σε συνδυασμό με τη ρουτίνα της καθημερινότητας που μας προσδίδει ένα κενό βλέμμα είμαστε suicidal paddys που οδεύουμε σταθερά προς το θάνατό μας.

Δεν ξέρω αν υπάρχει διέξοδος από την κατάσταση αυτή. Δεν ξέρω αν κανείς μπορεί να το φιλοσοφήσει και να πει ότι η ζωή είναι ωραία, και να προσπαθήσει να ζήσει καλύτερα από αυτό. Εκείνο που ξέρω είναι ότι πολλές φορές που αφήνουμε ελεύθερα τα πάθη μας να μας κουμαντάρουν και να μας οδηγήσουν ένα βήμα πιο κοντά στο θάνατο -εντελώς ειρωνικά και οξύμωρα- αισθανόμαστε ζωντανοί. Γιατί αν αφαιρέσει κανείς όλες αυτές τις βλακείες που κάνουμε, μένει με μια άδεια υποχρεωτική καθημερινότητα συν κάποιες λίγες στιγμές πραγματικής ευτυχίας. Κάποιοι ίσως να πουν ότι αυτές ακριβώς τις στιγμές είναι που θα πρέπει να επιδιώκουμε να πολλαπλασιάσουμε έτσι ώστε φεύγοντας να πούμε ότι ζήσαμε καλά, αλλά όλοι το ξέρουμε ότι οι στιγμές αυτές είναι τόσο δυσεύρετες όσο και απίστευτα δύσκολο να διατηρηθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Έτσι, όλοι εμείς οι «αδύναμοι» άνθρωποι καταφεύγουμε σε εφήμερα μικρά adventures που μας σκοτώνουν μεν, μας λυτρώνουν δε προσωρινά από κάθε τι που μας βασανίζει.

Κλείνω για σήμερα με μια φράση από την απολογία του Σωκράτη (που για να μη λέτε ότι το παίζω κουλτούρα, το είχα διαβάσει σε ένα Σπάιντερ-μαν όταν ήμουν μικρός):

«Τώρα πρέπει να φύγουμε. Εγώ για να πεθάνω, εσείς για να ζήσετε. Όμως ποιος από εμάς έχει την προσδοκία της ευτυχίας, κανείς δεν μπορεί να το πει....»

Me and my monkey...

2007-03-19T15:37:00.000+02:00

...Από τη σχολική μου ηλικία θυμάμαι να έχω κάποιο χαρακτηριστικό middle name το οποίο άλλαζε με την πάροδο των χρόνων. Συνήθως μου το απέδιδε κάποιος κολλητός και είχε πάντα να κάνει με θέματα που με βασάνιζαν εκείνο τον καιρό. Πχ για κάποιο καιρό μετά από ένα άσχημο χωρισμό ήμουν ο Paddy the love bear (ή μονολεκτικά: «αγαπουλίνος»). Νωρίτερα ήμουν Paddy ο «κομπιουτερίτσας» από ένα δημοφιλές τότε άσμα κάποιου κωμικού που δεν θυμάμαι. Πρόσφατα όμως, καθώς προσπαθούσα να συστηθώ σε μία νέα συνάδελφο πιστεύω ότι σκάρωσα το καλύτερο: Παντελής –Dude-where’s-my-car- Ανδρεάδης !

Ενα πράγμα για εμένα: Γουστάρω να οδηγώ. Γουστάρω τρελλά. Μια και δεν είμαι αθλητικός τύπος, μου αρέσει πολύ η ιδέα να είμαι με καλή μουσική και ένα τσιγάρο στο χέρι με καυτό ήλιο αποπάνω και τα παράθυρα ανοιχτά σε ένα ατελειωτο, άδειο δρόμο, όπου το τρέξιμο είναι άμεσα ανάλογο με μια λεπτή κίνηση του δεξιού μου ποδιού. Όταν ξεκίνησα να μαθαίνω, το έκανα από ανάγκη να πάψω να μετακινούμαι με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Από το πρώτο όμως μάθημα ήξερα ότι γουστάρω. Θυμάμαι τον καημένο το δάσκαλο μετά από τα πρώτα 10 μαθήματα να μου λέει έντρομος: «Παντελή μου, σε εξορκίζω! Μην τρέχεις! Θα το έχω βάρος ότι έβγαλα ένα δολοφόνο στους δρόμους!» Και εγώ γελούσα από μέσα μου και ονειρευόμουν πότε θα έχω το δικό μου αυτοκίνητο.

Από τότε μέχρι σήμερα έχω αλλάξει τουλάχιστον οκτώ αυτοκίνητα, όλα από εταιρίες leasing μέσω της εκάστοτε δουλειάς μου. Όταν ήρθε η ώρα να πάρω το πρώτο δικό μου αυτοκίνητο όμως και ειδικά επειδή δεν είχα και πολλά χρήματα, το σκέφτηκα πολύ. Να βάλω δόσεις για ένα καινούργιο πόλης, ή να πάρω ενα ΚΑΛΟ μεταχειρισμένο που ναι μεν θα είναι πιο παλιό αλλά θα το γουστάρω κιόλας? Όπως πάντα έκανα αυτό που γούσταρα. Και οπώς πάντα, την πάτησα μεγαλοπρεπώς. Πήρα ένα Toyota Celica του ’92, από αυτά με τα περίεργα φώτα που θυμίζουν τον KITT. Μάταια μου φώναζαν όλοι να μην το αγοράσω γιατί είναι σαν μια καλοφτιαγμένη γριά. Βλέπεται μεν, αλλά είναι γριά δε –μου λέγανε. Αλλά όόόόόχι, Paddy knows best. Έσκασα 8500 ευρώπουλα και το πήρα. Στην αρχή πίστεψα ότι το αυτοκίνητο ήθελε ένα ψιλοservice και κάτι λίγα αισθητικά θέματα (αλλαγή κονσόλας κλπ).

Για να μην πολυλογώ, από τότε έχω αλλάξει 3 service, 2 επίσημα Toyota, και ένα το οποίο ειδικεύεται στις μετατροπές (είναι 2000 κυβικά). Κυριολεκτικά κάθε μήνα είμαι στο συνεργείο και κάτι συμβαίνει με το αυτοκίνητο. Το αποκορύφωμα είναι τον προηγούμενο μήνα που του άλλαξα τελικά ολόκληρη τη μηχανή με μία από Celica του ΄97 και μου κόστισε 5000 ευρώ. Αυτοκίνητο έχω και αυτοκίνητο δεν βλέπω. Βέβαια, αυτός ο τελευταίος «μάστορας» αν και με έτσουξε, είναι πραγματικά καλός στη δουλειά του και έχω αρχίσει επιτέλους να βλέπω φως στο τούνελ, αλλά και σήμερα πάλι μέσα είναι για την πρώτη αλλαγή λαδιών της νέας μηχανής και για κάτι ψιλά που είχε βγάλει.

Ηθικό δίδαγμα: Ποτέ μην εμπιστεύεστε τους άλλους όταν σας δίνουν συμβουλές, εσείς πάντα ξέρετε καλύτερα τι είναι σωστό να κάνετε για τους εαυτούς σας. Εκτός και αν οι συμβουλές αυτές αφορούν το να ΜΗΝ αγοράσετε μεταχειρισμένο αυτοκίνητο.

Τέλος, πρέπει να ομολογήσω ότι παρόλο που συνολικά μου έχει κοστίσει 18.000 ευρώ, τις φορές που λειτουργεί όπως πρέπει να λειτουργεί αισθάνομαι άρχοντας του κόσμου. Καθιστός μέσα, με καλή μουσική, τσιγάρο στο χέρι, τον ήλιο ντάλα από πάνω μου και ανοιχτό παράθυρο. Ακόμα βέβαια ψάχνω για άδειους, ατέλειωτους δρόμους...

Frist Psot

2007-03-19T13:19:00.000+02:00

Bleh! Πρώτο post. Πάντα τα σιχαίνομαι αυτά. Θυμάμαι χρόνια πριν, όταν ήμουν ακόμα στο λύκειο, που άνοιξα την πρώτη μου BBS. Μου είχε κοστίσει εβδομάδες δουλειάς, μήνες για να φτιάξω κάτι άθλια ASCII Art, και την ημέρα που ήταν να μπω online, είχα αφήσει ως τελευταία πινελιά το Welcome Message. Ανοίγω τον editor και... Τι σκατά ήθελα να γράψω ? Γιατί έχω BBS ? Τι διάολο έφτιαξα ? Ποιος είμαι ? Που πάω ? Και πολλά άλλα τέτοια υπαρξιακά. Το ίδιο ακριβώς συναίσθημα βιώνω και τώρα. Γιατί έφτιαξα blog ? Βασικά το είδα ως service στο google account μου και είπα να το δοκιμάσω. Τι θα γράφω εδώ ? Δεν έχω καμμία απολύτως ιδέα. Πιθανότατα μαλακίες που μου τη βάρεσαν ή σκόρπιες σκέψεις που έχω ενίοτε ή κάτι που είδα και μου έκανε εντύπωση. Με μία λέξη μαλακίες. Είναι ειρωνικό: Η ζωή μου είναι τόσο βαρετή που την βαριέμαι, και για το λόγο αυτό την blogάρω για να βαρεθείτε και εσείς μαζί μου. Ποιοι «εσείς» δηλαδή... εδώ κυριολεκτικά ούτε η μάνα μου δεν θα με διαβάζει επειδή δεν ξέρει να χρησιμοποιεί «τον internet» όπως λέει χαρακτηριστικά.
Anyway, (το αγαπημένο μου transition όταν καταλαβαίνω οτι φλυαρώ ακατάσχετα), υποθέτω ότι για πρώτο post είμαι καλά ως εδώ, οπότε σταματάω. But I will be back, I always am.